Od Pędzącej Łapy cd Brokułowej Łapy

 - Mamy świętować dla ciebie, więc nie! Przyjęłabym pomoc od kogoś INNEGO, ale ty nie zawracaj sobie tym głowy, naprawdę! - odparła mając nadzieję że któryś z reszty uczniów uzna że wypada jej towarzyszyć jeśli to podkreśli, nic takiego się jednak nie stało.

No dobrze... Skoro jego siostra nie chciała jego pomocy, to drogę miała wolną. Wszystkie oczy skierowane były w jej stronę. Ta jednak nadal stała jak kołek, nie kłopocząc się, by podejść do stosu ze zwierzyną i przynieść im piszczki. 

Popielatej Łapie chyba się zrobiło żal kotki i w końcu wystąpiła przed szereg, nieco nerwowo zerkając dookoła. 

- To może ja ci pomogę? - zaoferowała. 

- Ty? - zdziwił się Bażancia Łapa. - Przecież ty się boisz takich akcji! Co było z Ognistym Językiem? Pamiętasz? 

Kotka skuliła się tylko i podeszła do jego siostry. Nie miał pojęcia o czym kocur mówił. Czyżby ominęły go jakieś tajne zabawy? Musiał go przepytać i to już! Nie mógł w końcu zostać w tyle z nowinkami o życiu ich paczki! 

- To idźcie, a my zajmiemy miejsce nad rzeką! - miauknął, kierując swoje kroki ku krawędzi wyspy. 

Reszta ruszyła za nim, najszybciej jednak Ptasia Łapa, która postanowiła mu pomóc. Stokrotkowa Łapa również wyrwała się do przodu, miaucząc coś o tym, że kto pierwszy ten będzie miał ten zaszczyt. Od razu spowodowało to lawinę, w której wziął oczywiście udział. To on chciał być tym, co decyduje o swoim święcie, a nie one! 

- Hej! Zaczekajcie! - zawołał za nimi, przyspieszając. 

W tyle usłyszał tylko westchnienie Bażanta i słowa pokrzepienia Przepiórki, która życzyła kotkom powodzenia. 

- Znajdziecie nas na pewno. Kierujcie się wrzaskami - dodał jeszcze Bażancia Łapa, znikając im z oczu.

W sumie też chciał życzyć powodzenia siostrze, lecz rywalizacja nie dała mu takiej szansy. Już i tak sam fakt, że dotarł na metę jako trzeci, nie sprawił, że był zadowolony. Otóż odwrotnie! Jednak jak miał być zły na te dwie energiczne kotki, gdy ta uczta miała być na jego cześć? I tak uda mu się dostać atencję, której pragnie, więc szybko zamienił skrzywiony pysk na bardziej neutralny wyraz. 

- Oby im się udało - Przepiórcza Łapa wypowiedziała słowa, które wszystkim chodziły po głowie. Były ich jedyną nadzieją... 

<Brokułowa Łapo?>

Od Jaśminowego Snu CD. Zimorodkowego Blasku

 

 ~~powrót do sceny z Zimorodkiem~~

Łapczywie próbowało dosięgnąć ku świadomości, ale wciąż jednak upadało i utracało się w tym samym koszmarze w kółko. Zaczepiało się pazurami o ścianę, jednak to nic nie dało - nadal coś ich odrzucało, byleby się nie obudziło. I próbowało dalej. Musiało próbować dalej. Musiało uciec. Musiało spędzić sprzed oczu ten straszliwy widok.

Panika. Wszystko, co w sobie kumulowało, panicznie stłumiło. Chciało krzyczeć, ale jakby straciło głos. Właściwie to nic nie mogło zrobić. Samo sobie odmawiało posłuszeństwa.

"No dalej, obudź się!" - krzyczało do jakieś nieznanej siły, która siedziała wewnątrz nich i blokowała odzyskanie świadomości.

Musiało się obudzić!

Ale nie mogło. Co to za sen, z którego nie można się obudzić? Zobaczyć twarzy Rdzawego Futra, a przez resztę dnia udawać, że nic się nie wydarzyło?

I wtedy sobie uświadomiło, że to nie był żaden koszmar. A koszmarna rzeczywistość!

— Zawsze będę przy tobie, Jaśmin... Proszę, ja i Kwaśny chcemy być razem pod drzewem...

Już nie było w stanie nic zrobić, choć bardzo chciało. Chciało go obronić, chciało krzyczeć, ale...

Po prostu nie mogło. Jakby ich łapy były związane jakimś niewidzialnym sznurem czy czymś w tym stylu.

Patrzyło na Miętową Gwiazdę (czy też Lisią Gwiazdę, jak to nazwał go Zimorodek), z którego pyska kapała krew. Płomień w jego oczach w końcu gasnął. Myślał, że w końcu jest bezpieczny. 

A żaden z gapiów nie był w stanie się odezwać - wszyscy byli zamurowani.

I wujek Zimorodek, leżący akurat przed ich łapami. Jego pusty wzrok był skierowany w Klan Gwiazdy.

Ale Miętowa Gwiazda... Lisia Gwiazda... Lisie Łajno... Nie, Jaśmin w końcu przejrzało na oczy. Ten skurwiel nie zasługiwał na życie! Miało wrażenie, że powinno rzucić się mu do gardła, ale...

— Nie warto — szepnęła do ich ucha Piegowata Mordka, najwyraźniej widząc, co się dzieje wewnątrz Jaśminu. — Nie dzisiaj.

Siostra miała racje. To nie pora, ale przysięga, że jeśli nie ono zabije Lisie Łajno, to chociaż będzie tego świadkiem, aby móc splunąć mu w twarz.

***

Zimorodkowy Blask pochowano pod tym samym drzewem, co Kwaśny Język. W końcu wujaszek mógł się spotkać z nim. Z Orlą Łapą również.

Szkoda tylko, że musiał zostawić ich tu, na ziemi. I to w tak mrocznych czasach.

— Wierzysz w to, co powiedział Zimorodkowy Blask...? — spytała Rdzawe Futro, wtulając się w partnera. Byli w końcu sami, kiedy reszta kotów rozeszła się po pochówku. Tylko odeszli kilka metrów poza obóz, aby zachować dyskretność. A przynajmniej mieli taką nadzieje...

Wzięło głęboki oddech, starając się przestać łkać. Aktualnie ukochana jest jedyną osobą, z którą mogło być szczere.

— Chociaż nie żyłom w czasach Lisiej Gwiazdy, to widziałom w jego oczach, że to on. Tak, wierzę w to albo raczej coś każe mi w to wierzyć. Widzisz, to nie jest Miętowa Gwiazda, który był kiedyś. I fakt, że można taką zmianę wytłumaczyć śmiercią partnerki i kociaków, ale... czuję, że to był tylko początek. Że wtedy Lisie Łajno uderzył.

— Szkoda, że nie możemy nic z tym zrobić...

— Nie możemy, a przynajmniej na razie. Ale obiecuję ci, czy Lisie Łajno czy nie, zapłaci za śmierć wujka Zimorodka i innych. Oczywiście, w swoim czasie.

— Tylko nie rób niczego głupiego, dobra? — Rdzawe Futro uderzyła w ramię Jaśminowy Sen.

— Zobaczymy — westchnęło cicho. — Mówię, że zapłaci za to, ale jeszcze nie teraz...

 

<Dziękuję za cudowną sesję <3 >

Od Jaśminowego Snu CD. Rysia (Rysiej Łapy)

 — Wstawaj, Jaśminie. — Szept Zadymionego Pyska rozbrzmiał w ich uszach. — Idziemy na patrol.

Wciąż otumanione Jaśminowy Sen starało się podnieść powieki ciężkie, jak głaz. Starszy kocur stał cierpliwie, oglądając, jak kolega z legowiska zacięcie walczy z własnymi mięśniami, które wciąż były w transie. Po kilku minutach wybudzone stanęło przed obliczem wojownika.

— Kto jeszcze idzie? — spytało Jaśmin, wciąż ogarniające rzeczywistość wokoło nich.

— Perliczy Grzbiet — odparł Zadymiony Pysk. — Czeka na nas przy wejściu.

Jaśmin ziewnęło i powłóczyło się ospale za towarzyszem. Wiedziało, że powinno jak najszybciej się rozruszać, acz potrzebowało do tego nieco czasu albo nagłego skoku adrenaliny. Jeszcze trochę, niech tylko przestanie im się kręcić w głowie...

***

Poszli nad ranem, a wrócili, kiedy słońce było już wysoko na niebie. Przynieśli zwierzynę na stos - głównie wróble, które zadomowiły się w tym lesie stadami, stąd ostatnio przeważają wśród klanowej strawy. Odłożywszy zdobycz na miejsce, Jaśminowy Sen postanowiło, że odwiedzi Bluszczowe Pnącze w legowisku. 

I będąc już w drodze, coś hałaśliwego wpadło im pod łapy. Kociak, zresztą bardziej irytujący.

— Hej! — pisnęła koteczka. — Jesteś Jaśmin? Chcę, abyś mnie nauczyła czegoś o walce! Wyglądasz na silną! Biłaś się z kimś ostatnio?

Jaśmin zamurowało na amen. Nie dość, że przypomniało im się o bezbronnej kotce z Klanu Nocy, którą zabiło i nie wiedziało, czy słusznie to jeszcze... Właśnie! Wydawało im się, że kłaczek podszedł im do gardła i tam utknął, natomiast w żyłach nie obiegała już krew, a płomień. Gorący żar, przez który chciało krzyczeć. Nie chciało być znowu kotką! Co to w ogóle za bezczelna gówniara!

— Zejdź mi z oczu! — warknęło cicho, wciąż się wstrzymując od wybuchu.

— Nie bądź taka wredna! Nie odejdę, dopóki nie nauczysz mnie, czegoś pożytecznego! — Upartej koteczce zachciało się zastosować szantażu.

— Dobra, słuchaj. Rozpędź się i walnij łbem o to drzewo. Może wbijesz sobie do głowy, żeby nie nazywać mnie jak kotkę. Jestem "nimi".

— I jak to ma mi pomóc? — zmarszczyła nosek.

— Nauczysz się szacunku do starszych.

— Okej, przepraszam — Maluch przewrócił oczami, po czym wrócił do poprzedniej taktyki. — Ale pytam na poważnie, biliście się ostatnio?

Jaśminowy Sen przełknęło ślinę.

— Była taka jedna kotka z Klanu Nocy... — Ciężko przeszło im to przez gardło, ale wiedziało, że musi zgrywać silnego. — Złamała kodeks wojownika. Wkroczyła na nasze tereny. Musiałom bronić klanu.

— Też kiedyś będę bronić klanu!

— Jak masz na imię, dzieciaku?

 

<Ryś>

Secret Santa!

 

Wraz z zbliżającymi się świętami mamy kolejną edycję Secret Santa! 
Niżej zasady dla tych co ich nie znają lub nie pamiętają. 

ZASADY

  1. Chętni niech się zgłaszają w komentarzach pod tym postem - podajemy swoją nazwę na blogu, i postać/postacie, które mają być na prezencie (jeśli jej formularz nie znajduje się na blogu, należy go wysłać do administracji! Dotyczy postaci zmarłych/jeszcze nienarodzonych).

2. Jeśli uzbieramy około 10 osób do dnia 05.12.2021 r. to rozpocznie się losowanie.

3. Po losowaniu otrzymacie wiadomość z tym, kogo wylosowaliście. Tylko nikomu ani słowa! Pamiętajcie, że to ma być niespodzianka!

Uwaga! Jeśli się zgłosisz, nie możesz się już wycofać! Przemyśl to i jeśli wiesz, że zabraknie ci czasu, to nie bierz udziału. Każdy liczy na prezent. Wraz z nieoddaniem prezentu dla innej osoby wiąże się kara*. 

Forma prezentu jest dowolna - możesz narysować prezent na komputerze, wykleić, wydziergać czy ulepić postać i wysłać zdjęcie lub nawet napisać wiersz! Do wyboru, do koloru!

UWAGA

Do eventu można zgłaszać także postacie, które:
- urodzą się w najbliższym czasie,
- posiadało się kiedyś, lecz je straciło (zostały npc),**
- posiadało się kiedyś, lecz już nie żyją, 
- są postaciami npc, którymi się opiekuje.**

W takich wypadkach zgłaszający jest zobowiązany do przesłania na email administracji formularza z grafiką zgłaszanej postaci.

Kiedy otrzymacie swoje prezenty? 

Odpowiedź jest prosta - dwa tygodnie i cztery dni po losowaniu, czyli 24.12.2021

Czas na przygotowanie prezentów macie jednak do 22.12.2021

Te dwa dodatkowe dni są dla administracji, by przygotować post upewnić się, że nic nie zostało pominięte.

Aby uniknąć zeszłorocznego dziwnego tracenia kontaktu z uczestnikami, którzy nie odpisywali na emaile od administracji, uprzejmie prosimy, aby sprawdzać w miarę regularnie swoją skrzynkę.

będę też sprawdzał, czy odpiszecie mi na email misiaczki 

*Dla osób z postacią upomnienie/a. Dla osób bez postaci zakaz brania udziału w tym podobnych rzeczach. 

** Jeśli form znajduje się na blogu, nie trzeba wysyłać administracji go. 

Od Złotej Łapy

Poklepał łapą kotkę po grzbiecie, która wciąż otumaniona nagłym wyrwaniem ze snu, dawała upust swojemu żołądkowi, pozbywając się jego treści. Jej ciało drżało przy każdych spazmach a sam Złota Łapa odwracał głowę najmocniej, jak tylko potrafił. Jego samemu zbierało się na rzyganie, jednakże hardo trwał w obietnicy danej starszej przyjaciółce. 

Poruszył uchem, gdy gałązka trzasnęła a z legowiska uczniów wyjrzał zaspany Szafirek. Niebieski uczeń potarł ślepia, przyglądając się dwójce. Ledwie zrozumiałym tonem zapytał, co oni robią, że nie dają mu spać. Złota Łapa zapewnił jednak, że zaraz wrócą i to tylko małe niedogodności.

Niedługo później wrócili, gdy tylko upewnił się, że Ptasia Łapa czuje się już w miarę dobrze.

* * *

Czuł lekką, dźgającą go od środka zazdrość gdy Ptasia Łapa została Ptasim Jazgotem kilka księżyców temu a on nadal piastował stanowisko ucznia. Mentor powtarzał mu, że przecież uczy się szybko i nie ma się o co martwić, jednakże cynamona ta wiadomość ani trochę nie cieszyła. Oczywiście to nie było tak, że miał jakieś pretensje do Rudzikowego Śpiewu, wręcz przeciwnie! Uwielbiał swojego nauczyciela i z radością spędzał z nim chwile podczas treningów, jednakże ukłucie zazdrości nadal było mu obecne i dobrze znane.

Stwierdził jednak, że skoro trening mu nie idzie to znajdzie sobie chłopa tak, jak Aroniowa Gwiazda! Co prawda nie chciał lecieć z zalotami aż do klifiaków, dlatego na pierwszy cel postanowił szukać kogoś w klanie nocy.

Z zaciętą miną obserwował więc każdego nocniaka, który snuł się po obozie powoli zżerany przez monotonię dnia. Poruszając uszami starał się wyłapać każdy, nawet ten najcichszy dźwięk niczym urodzona plotkara. 

Miał kilku kandydatów, których z pewnością powaliłby jego urok, jednakże nie miał pewności kogo wybrać. Z jednej strony miał takiego Bażanta czy Jagódka jednak mimo wszystko, jego wzrok powędrował ku komuś innemu.

Umięśnione łapy.

Smukłe ciało.

Przepiękne oczy...

Przez ciało Złotej Łapy przeszedł przyjemny dreszcz od wąsów aż po sam koniuszek ogona. Zatrząsł się, zaraz jednak potrząsając łebkiem aby wybudzić się z transu. Potarł łapami policzki, wciągając powietrze do płuc z głośnym świstem.

Rozejrzał się dookoła, zaś jego wzrok spoczął na kasztanie. Natychmiast podszedł do niego i niespostrzeżenie kopnął go w stronę czarno-białego wojownika.

Ten ze zdziwieniem popatrzył na toczący się ku niemu przedmiot a następnie na truchtającego w jego kierunku Złotą Łapę.

— Doberek Niezapominajkowy Śnie! — miauknął radośnie, pusząc futerko by pokazać się od jak najlepszej strony — Ładny kasztan, czy to twój? — poruszył wąsikami, przebierając ze stresu łapkami.

 

< Niezapominajkowy Śnie? > 

wyleczeni: Ptasia Łapa

Od Złotej Łapy CD Pędzącej Łapy

Wizja wchodzenia tylko we dwójkę do wody nie była zbytnio zachęcająca, jednakże Złota Łapa nie miał najmniejszego zamiaru pokazywać, że czegokolwiek się boi. Starczyło, że sam Pędząca Łapa przechwalał się, jakby był praktycznie kocim bogiem.

Cynamon oblizał mordkę, podążając za przyjacielem. Otworzył mordkę, chcąc coś powiedzieć, jednakże czekoladowy wszedł mu w słowo, co wywołało niezadowolone fuknięcie u młodszego.

— No dalej! Będzie ekstra! Może jak spróbujesz i ci wyjdzie, to zaskoczysz swojego mentora?

— Ale miałem dzisiaj iść do Jesionowego Wichru i posłuchać opowieści o Aroniowej Gwieździe! 

Pędząca Łapa wywrócił ślepiami, popychając przyjaciela w stronę wyjścia z obozu a przy okazji - mówiąc coś pod nosem, czego cynamon jednak nie usłyszał, zbyt zajęty był utrzymaniem pionu oraz walką z plączącymi się łapami. Poddał się już dawno, stwierdził, że skoro uczeń ich liderki tak bardzo się zafiksował to niech mu będzie. 

Ponadto, może on serio miał rację?

Może zaimponuje Rudzikowemu Śpiewowi gdy na pierwszej lekcji pływania wypadnie doskonale?

Kocurek nastawił uszu, poruszając z radością wąsikami.

Tak! To jest to!

 Odskoczył od kolegi, truchtając w stronę rzeki, która z każdym uderzeniem serca była tylko bliżej, bliżej i bliżej. Leśna ściółka szeleściła pod ich łapami, wydając śmieszne dla Złotej Łapy chrzęsty. Woda z oddali wydawała się być czymś pięknym, wręcz magicznym, jednakże z bliska - uczeń miał wrażenie, że zaraz pochłonie go niczym potwór. Mimo światła dnia nie widział dna a sama wodna toń była ciemna niczym noc.

— Boisz się? Bo wiesz, możemy wrócić — Prędka Łapa przeciągnął się, wchodząc ostrożnie do rzeki. Złoty nadął policzki, strosząc swoje czyste futerko.

— Nie boję się! Zobacz! — zawołał nadąsany, wskakując na głęboką wodę, czego zaraz pożałował. Zniknął pod taflą wody szybciej, niż mógł się tego spodziewać. Przerażony otworzył pyszczek, jednak zamiast powietrza nałykał się tej paskudnej cieczy. 

Machnął łapami, gdy starszy złapał go za kark a następnie wytargał na brzeg.

Zwymiotował samą wodą, otrzepując się. Nadal będąc w szoku zerknął na wybawiciela, który wyglądał jakby miał zaraz zejść ze śmiechu.

Rozgniewany Złoty pacnął łapą w błoto, które wylądowało na pysku.

— To za śmianie się! — prychnął niezadowolony — A tak swoją drogą to radziłem sobie Ś W I E T N I E, nie potrzebowałem twojej pomocy!

— Oczywiście, czułeś się niczym płotka w tej rzecze — Pędząca Łapa starł z pyska błoto, nadal jednak podśmiechując się głupio. Cynamon wytknął mu język, furcząc rozeźlony, jednakże mimo wszystko ponownie podszedł do brzegu, ostrożnie mocząc łapy.

< Pędząca Łapo? >

Od Złotej Łapy CD Rudzikowego Śpiewu

*skip bo mam w uj zaległości*

Polowanie to była jedna z najmniej ulubionych rzeczy kocurka, o tyle o ile chociażby pływania czy tropienia nauczył się jeszcze przed porą nagich drzew praktycznie do perfekcji, tak łowy były czymś, co trzymało go z daleka od upragnionego tytułu wojownika. 

Tak było i tym razem - nim zdążył skoczyć, mysz już dawno uciekła między liche krzaki z cichym piskiem. Uczeń strzepnął niezadowolony ogonem, marszcząc nos. Mimowolnie na jego grzbiecie futro stanęło dęba, gdy tylko przypomniał sobie, że jego mentor go obserwuje.

Skulił uszy, rzucając rudemu najbardziej płaczliwe spojrzenie, na jakie tylko było go stać. 

- Postaram się następnym razem, Rudzikowy Śpiewie! O-obiecuję! - pisnął, zapewniając swojego nauczyciela najbardziej żarliwie, jak tylko potrafił.

- S-spok-kojn-nie Z-złot-ta Ł-łap-po... W-wie-em, ż-że s-sobie p-porad-dzisz... - Cynamon przechylił łeb. Słowa otuchy z pewnością dały mu wiele, naprawdę wiele, jednak mimo wszystko, jaka część jego umysłu wręcz dałaby sobie ogon urwać, że nie spełnia oczekiwań rudzielca.

Że rozczarował go swoim niepowiedzeniem.

Że się do niczego nie nadaje.

Że... że nie powinien nigdy zostać jego uczniem, bo przynosi mu wstyd!

Momentalnie oddech Złotej Łapy przyspieszył, zaś on sam zaczął przebierać niekontrolowanie szybko łapami. Zamknął niebieskie ślepia, próbując ukoić zszargane nerwy. 

- Możemy spróbować jeszcze raz? Tym razem mi się uda!

Rudzikowy Śpiew milczał przez dłuższe uderzenie serca aż ostatecznie skinął łbem

< Rudziku? Wybacz za gniota ale na więcej mnie nie stać >

Od Brzasku

Potrzebował znać prawdę. Dlatego mimo mrozu i zadymki szedł w kierunku dobrze znanych terenów. Wiatr ucichł, gdy wszedł między drzewa. Nie było już odwrotu.

Uderzyła w niego fala nostalgii. Znajome miejsca, śpiące pod warstwą białego puchu, wydawały mu się wyjątkowo obce. Niedostępne. Jakby od czasu, gdy stawiał na nich łapy minęło całe życie. Może tak właśnie było.

Cmentarz. Skrawek, który ilością niewielkich kopczyków ziemi odmierzał bieg jego życia. Pamiętał ich wszystkich, choć ich rysy powlekała mgła. Pamiętał głosy, zapachy, uśmiechy. Pojedyncze wrażenia składające się na postacie kotów, które były mu bliskie. Których od dawna już z nim nie było.

Uświadomił sobie nagle, jak bardzo jest stary.

Wiedziony pamięcią, szukał śladów po grobach, które tak często odwiedzał. Od kogo to wszystko się zaczęło? Kreciej Norki? Sowiego Pazura? Jego ojca? Szereg kopczyków rósł, wydłużając się w nieskończoność. Czy ktokolwiek oprócz niego o nich pamiętał? Czy ktokolwiek wspominał jego matkę, Skowronek, Wawrzynka? Mroźną Łapę albo Sosnowy Zagajnik?

Wiatr bił o ścianę drzew, wyjąc i sypiąc śniegiem. Obok była tylko cisza.

Czy ona też tutaj była?

Spojrzał na groby. Wilczaki dbały o swoich zmarłych. Większość kopczyków była odśnieżona, albo przynajmniej przybrana bardziej lub mniej suchymi ziołami, liśćmi i wszystkim, co daje las. Większość. Nie wszystkie.

Był pewien, że to także był grób. Śnieg wybrzuszał się zbyt regularnie, żeby był to przypadek. Nie było żadnych kwiatów. Żadnych oznak pamięci.

Coś ścisnęło go za gardło.

Szelest. Uniósł łeb, szukając jego źródła. Powinien uciekać. Jakoś nie miał na to siły.

Czarne futro wyróżniało się na tle śniegu, ginęło za to wśród ciemnych pni drzew. Już z tej odległości był w stanie rozpoznać jej sylwetkę. Zmężniała.

Nie zauważyła go. Miał jeszcze szansę się wycofać.

I tak go nie pozna. Za bardzo się zmienił.

- To tutaj leży Krocząca Gwiazda?

Zjeżyła sierść. Wyrwał ją z zamyślenia. Uśmiechnął się łagodnie i wyszedł zza zaspy, pokazując że nie ma złych zamiarów.

- Kim jesteś? - burknęła.

Pokręcił głową.

- Tutaj? - ponowił pytanie.

- Tak, tutaj - odparła z pewnym wahaniem. - Czemu cię to interesuje? - W jej ślepiach czaiła się wrogość. Mięśnie miała spięte, gotowe do ataku.

- Była najlepszym kotem, jakiego znałem - miauknął. - Uratowała mi życie. A później poświęciła dla mnie własne.

- Kłamiesz - warknęła. - Nie była dobrym kotem, nie… 

- Nigdy nie chciała być liderką. Działanie z cienia było dla niej rodzajem wyzwania, sposobem na zabicie nudy. Później chciała tylko spokoju. I… zrozumienia. Chyba tego najbardziej. Była inna i dlatego tak bardzo samotna. Nawet ja… Może dlatego się zgodziła. Mimo że nigdy nie chciała. Zawsze mówiła, że zrzeknie się władzy gdy mnie zabraknie. Poza tym… chyba w ten sposób chciała mnie powstrzymać. Ale w końcu się zgodziła. Zawsze się mną opiekowała. Od małego… 

- W-Wróblowa Gwiazdo?

- Przysięgła sobie, że uratuje mnie i tym razem. I zrobiła to. Nie mam pojęcia jak. Zdarła sobie dla mnie łapy. Dosłownie. A potem po prostu odeszła, dając mi to, czego najbardziej potrzebowałem. Wolność. Tak po prostu. Po tym wszystkim, co dla mnie zrobiła, pozwoliła po prostu mi odejść. Wróciła do klanu i wzięła moje obowiązki na swoje barki. Wzięła nienawiść. Wszystkie oskarżenia. Samotna. Bez wsparcia przodków. Myślę, że dlatego nie zrezygnowała. Wtedy prawda o życiach wyszłaby na jaw. Zrobiła to dla mnie. To wszystko… 

Po jego polikach spłynęły łzy. Otarł je wierzchem łapy.

- Były chociaż razem? - zwrócił się nagle do kotki, jakby przypominając sobie o jej istnieniu. - Tylko ona potrafiła ją zrozumieć i tylko dla niej była w stanie zrobić tyle, ile zrobiła dla mnie. To ona jest teraz liderką? Tylko ją mogła wybrać na zastępcę, nikomu tak nie ufała. Nikogo tak nie… kochała.

<Skało? Powodzenia xD>

Od Brzasku

Po ostatniej rozmowie (i nie tylko) z Iskierką podjął decyzję. Przedzierał się przez olbrzymie zaspy w stronę znajomych terenów. Drżał trochę, zwalając winę na chłód. W głowie układał plan, co powie gdy natknie się na któregoś z Wilczaków, modląc się w duchu, żeby nie była to żadna z bliższych mu osób. Były niewielkie szanse, że go rozpoznają, ale i tak… 

Tak, zmienił się. Regularnie barwione w ziołach futro było teraz ciemnobrązowe z rudym połyskiem, ciemniejsze na grzbiecie a jaśniejsze przy brzuchu. Schudł sporo. Zawsze był trochę zbyt masywny, a samotniczy tryb życia nie sprzyjał odkładaniu tłuszczu. Dłuższe wędrówki wyrobiły pod jego kręcącym się lekko futrem mięśnie. Rysy jego pyska wyostrzyły się nieco, w sposób charakterystyczny dla kotów, którym bliżej do końca życia niż jego połowy. Tylko oczy pozostały te same, choć zdawały się osadzone głębiej i nie lśniły już jak dawniej.

     Do jego uszu dotarł ledwo słyszalny szelest. Zamarł, przywierając do ziemi. Śnieg ukrył go dobrze, dając mu czas na rozejrzenie się.

Parę kroków od niego skradała się kotka. Była wysoka i chuda, jej grzbiet pokrywało bure cętkowane futro i tylko ono wyróżniało się wśród wszechogarniającej bieli. Nie kojarzył jej za bardzo. Musiała być szczylem kiedy... odszedł.

Usłyszał przekleństwo rzucane pod nosem. Była niecierpliwa, nie wytrzymała powolnego podchodzenia do zdobyczy i tylko dlatego ją dostrzegł.

Miał szczęście. Stał pod wiatr i spłoszona myszka biegła prosto w jego łapy. Jednym sprawnym ruchem zakończył jej żywot. Wyprostował się i wymachując świeżą piszczką, zawołał:

- Tego szukasz?

Zauważyła go. Zielone ślepia zwęziły się, a po uderzeniu serca na pysk wpełzł grymas niezadowolenia.

- Oddawaj to, lisi bobku!

Nie ma to jak nostalgiczne spotkanie Wilczaka po latach. Westchnął.

- Chodź tu i sobie weź - odburknął. Cóż, żaden z wymyślonych przez niego scenariuszy tego nie przewidywał.

W paru susach była przy nim. Wyszarpnęła mu mysz bez większych ceregieli.

- Lepiej żebym cię tu więcej nie zobaczyła - syknęła, patrząc na niego z pogardą. - Dla twojego własnego dobra. - Na jej pysk wpełzł złośliwy uśmiech. - Jastrzębia Gwiazda… nie przepada za samotnikami.

- Co powiedziałaś? - miauknął, zanim zdążył się powstrzymać.

Natychmiast zjeżyła futro.

- Zjeżdżaj - warknęła. - JUŻ!

Dopiero to go otrzeźwiło. Nie chciał walczyć. Jak ostatni gówniarz uskoczył w bok i pognał przed siebie, nie zatrzymując się aż jego płuca nie zaczęły palić żywym ogniem, a łapy uginać się pod nim.

     Jastrzębia Gwiazda?

- Ech, siostrzyczko… - miauknął pod nosem, pełen sprzecznych uczuć.

     Uniósł wzrok. Długość drzewa od niego przesuwała się czarna sylwetka, odcinająca się mocno na tle wszechogarniającej bieli. Czarny kot. Przyglądał mu się przez moment zaskoczony.

Przysiągłby, że nieznajomy poczuł na sobie jego wzrok bo odwrócił łeb i... spojrzał prosto w jego ślepia. Przeszedł go dreszcz.

"Bzdura" - pomyślał, przyspieszając kroku. Chciał jak najszybciej znaleźć się w ciepłym, suchym legowisku.

Od Brzasku cd. Iskrzącego Kroku

 Zamarł. Spojrzała mu w oczy, a on szybko odwzajemnił jej niepewny uśmiech.

- B-bardzo chętnie - starał się brzmieć tak wesoło jak wcześniej. Żeby dodać swoim słowom wiarygodności, liznął ją po policzku, mrucząc cicho. Niepewnie wstali. Na drżących łapach szedł obok Iskierki, pozwalając jej wybrać jakieś drzewo. 

Serce tłukło mu się w piersi jakby chciało z niej uciec. Starał się uśmiechać jak przed chwilą, odpowiadając na czułości ze strony szylkretki, ale jego ruchy stały się sztywne, a wnętrzności ścisnęły w bolesny supeł. Nie ufał swoim łapom, gdy wspinał się po chropowatym pniu. Dwa razy próbował wczepić się w niego pazurami, zanim mu się udało.

- B-bo j-ja… - W jego ślepiach zalśniły łzy. Schował je w jego futrze, poczuł na ramieniu wilgoć. - Kocham cię - szepnął - T-tak bardzo cię kocham… J-ja… ja już tak nie mogę.

- C-czyli n-nie? pisnął żałośnie Cały się trząsł.- J-ja p-przepraszam… N-nie chciałem… W-wyb-bacz m-mi…

- P-po prostu s-spróbujmy…

- Wróbelku?

Oprzytomniał. Dotarło do niego, że stanął w wejściu do niewielkiej dziupli i od paru uderzeń serca nie poruszył się ani na krok. Żółte ślepia patrzyły na niego z niepokojem.

Podszedł do niej, modląc się w duchu, żeby nie upaść.

- Przepraszam, Iskierko… Tak bardzo cię przepraszam… - Przywarł do niej rozpaczliwie, chowając łeb w jej futrze. Zesztywniała na moment, ale się nie cofnęła. Bała się. Czuł to.

- Przepraszam! - szlochał. - Zepsułem… Nie potrafię… Kocham cię - miauknął w końcu. Rozluźniła się, spróbowała go uspokoić, delikatnie gładząc jego futro.

- Jestem tchórzem - szepnął. - Tak ci zazdrościłem… Podobnie jak ty… też kogoś miałem. Był moim najlepszym przyjacielem. Zgodziłem się bo… nie chciałem go stracić. Błagał mnie o szansę. Nie potrafiłem go kochać, nie tak jak chciał. Był dla mnie najbliższym kotem, od dzieciństwa, kochałem go jak brata, ale on… nie tego chciał. Nie potrafiłem… Nie zasługiwałem na niego. Był dla mnie tak dobry, zbyt dobry, a ja… - Ciałem kocura wstrząsnął szloch. - Uciekłem od niego. Zachorowałem. Był gotowy narażać dla mnie życie, opiekować się mną, ale medyk mu zabronił. Umierałem… Ja… C-cieszyłem się z tego. W ten sposób… W końcu mogłem być od niego wolny - zamilkł na moment, spazmatycznie łapiąc oddech - I umarłem. A potem wróciłem. Moja siostra… Dała mi drugą szansę. Nie wiem jak. Byłem po drugiej stronie i wróciłem. A później… Później… - długo nie potrafił dokończyć z powodu ściśniętego gardła. - Później odwróciłem się i odszedłem od nich wszystkich. Pozwoliła mi na to. Zostawiła mnie, żebym mógł odejść. Biorąc na siebie wszystko, co zostawiłem w klanie. Ja… Nienawidzę się za to. Obiecałem sobie do tego nie wracać. Zmieniłem imię i zostałem samotnikiem, ale… nigdy sobie tego nie wybaczę. Przepraszam - miauknął już trochę spokojniej. - Przepraszam, nie tak miała wyglądać nasza wspólna noc. Przepraszam… Ja po prostu… Boję się. I chyba nie potrafię uwierzyć w to, że tu jesteś.

Uśmiechnął się słabo, patrząc w jej piękne oczy.

<Iskierko? :')>