Od Świadomości CD Wodna Gwiazda

Kocię było zafascynowane tym co się aktualnie stało. Tyle kotków! O tak, można się z nimi pobawić, prawda? No może nie koniecznie, starało się by jakoś zachęcić innych, ale zostało po prostu zignorowane. No tak, dorośli mają inne sprawy, pfe! Jednak to nie problem, bowiem od czego ma się rodzeństwo czy też inne kociaki. W końcu udało się tej białej iskierce szczęścia znaleźć kogoś, kogo mogło kopać i gryźć po uszach. Szybko też dostało nauczkę, że taki przywilej nie jest tylko i wyłącznie dla niej. Przewróciło się na brzuch, uszy skierowała do tyłu i prychnęła, jednak jej wróg, nie dawał za wygraną i skoczył na nią. Kopnęła go malutką nóżką i najszybciej jak mogła, zerwała się na równe nogi, starając uciec gdzieś, gdzie będzie bezpieczna.
Kiedy kocur rozglądał się, starając się wypatrzyć kociaka, ta pisnęła z bólu, bowiem jej towarzysz zabaw właśnie wbił ostre kiełki w śnieżnobiały ogonek.

<Wodna Gwiazda?>

Od Mglistego Cienia

Nie miałem pojęcia ile czasu minęło od kiedy Cętka zginęła.
Od tamtego czasu stałem się martwy w środku. Byłem chodzącą kocią skorupą. Córka martwiła się o mnie. Była jedynym kotem, który dotrzymywał mi towarzystwa, w moich samotnych obchodach terenów. Potrzebowałem odświerzenia.... Spokoju.
Dzisiejszy dzień był przygnębiający. Chmury przypominały nabrzmiałe, ciemne worki na śmieci Dwunożnych. Zabowiadało się na deszcz. Futro na grzbiecie mi się zjerzyło od wilgoci, gdy wyciągnąłem nos z jaskini. Westchnąłem, wciągając trochę tego cudownego, przeddeszczowego zapachu lasu. Postanowiłem się przejść.
Wyszedłem z obozu. Nikt nie zwrócił na mnie uwagi. Widocznie zrozumieli, że lepiej mnie nie drażnić po takiej stracie. Czasem rzucali współczujące spojrzenia, próbowali się lekko uśmiechać. Miałem tego dość. Żałosne.
Zdałem sobie sprawę, że im dalej się zapuszczam, tym bardziej podmokłe tereny się stają. W pewnym momencie miałem po łapy błota. Zapadałem się w mokrą, gęstą wydzielinę, która pod moimi poduszkami wydawała obrzydliwe mlaśnięcia. Westchnąłem poirytowany, wykonując pare skoków, aby się wydostać.
Z nieba zaczęło kropić. Pojedyńcze stróżki wody uderzały o moje futerko, o tafle kałurz czy o blaszki liści. Zdałem sobie sprawę, że jeśli nie zawrócę, może złapać mnie spora ulewa. Lecz szczerze, miałem to gdzieś.
Dlaczego musiałem stracić tyle bliskich? Miętowy Liść, Wilcza Gwiazda, Borsuczy Pazur, Nieśmiertelny Duch, Słoneczny Deszcz, Sowie Skrzydło, Gęsia Łapa, Cętkowany Ogon.... Pamiętałem tak dobrze ich wszystkie pyski - roześmiane, skrzywione w grymasie, czy w żartobliwym uśmiechu. Do moich oczu zaczęły przybywać gorzkie łzy. Straciłem prawie wszystkich. Została mi tylko dwójka kociąt...
Zatrzymałem się na chwilę. Deszcz rozchulał się na dobre. Szum ulewy rozdarł się rykiem przez las. Byłem mokry jak ryba. Futro kleiło mi się do ciała.
Nie zostawię ich. Oni mają teraz tylko mnie. Muszę naprawić swoje błędy. Nie wiedzieć dlaczego, w umyśle ukazał mi się pysk Widmowego Wilka. Jego wiecznie wystraszone oczy, zmierzwiona sierść. Coś ukuło mnie w sercu, jakby niewidzialny pazur przebił się przez mięsień. To wyżuty sumienia...
Zdałem sobie sprawę, jak swoim nastawieniem zniszczyłem mu psychikę. Sam nigdy nie miałem ojca, więc chciałem być jak najlepszym dla niego... Zawiodłem się. Na sobie.
- Klanie Gwiazdy, dlaczego?! - krzyknąłem w stronę nieba. - Czy tak ma wyglądać twoja sprawiedliwość?!
Niebo milczało. Byłem wściekły i zrozpaczony. Zrobiłem w tył zwrot i ruszyłem biegiem przez deszcz do obozu. Topiłem się w błocie oraz wodzie, lecz parłem dalej na przód. Chciałem odwiedzić syna. Zobaczyć go.. Przeprosić. Chciałem się zmienić. Chciałem być lepszym ojcem...
Gdy byłem już niedaleko obozu, przez las przedarł się rażący nerwy krzyk. Koci krzyk. Stanąłem gwałtownie sparaliżowany, nasłuchując.
To był krzyk kotów z klanu Wilka.
Popędziłem przed siebie. Najszybciej jak potrafiłem. Byłem przerażony, lecz determinacja przeważała. Coś co kochałem równie mocno jak rodzinę, był klan Wilka.
Wbiłem do obozu. Panował tam istny chaos. Koty biegały jak opętane po obozie. Zdezorientowany zaczepiłem pierwszą lepszą przebiegającą rudą kotkę.
- Co się tutaj dzieje? - warknąłem. Musiałem wyglądać przerażająco. Cały umorusany błotem, z wytrzeszczonymi oczami i zmierzwionym futrem.
- Rozwścieczony borsuk zaatakował obóz - wydyszała na jednym tchu.
Rozejrzałem się. Nie mogłem złapać oczami żadnego pręgowanego stwora, więc nie byłem pewny skąd to zamieszanie.
Po chwili go zobaczyłem. Ogromny, czarnobiały borsuk o długich ostrych pazurach szedł prosto na Jelenią Gwiazdę. Jego małe czarne, lecz wściekłe oczka były utkwione w brązowej kotce, której wizerunek odbijał się w nich. Wystraszyłem się. Jelenią Gwiazdę znałem od żłobka, była mi jak siostra. Nie pogodził bym się, gdyby zniknęła.
Nie myśląc, ruszyłem przed siebie, rzucając się do ataku. Wygiąłem grzbiet, wyciągając długie łapy przed siebie, o roztrzepionych pazurach, pysk rozwarłem ukazując drapieżnie kły. Tak jak mnie uczył Wilcza Gwiazda.
Wbiłem pazury w pysk borsuka. Zwierzę, które nie spodziewało się ataku rozdarło potworną szczękę w przerażającym ryku, rzucając nią na wszystkie strony, próbując zrzucić napastnika.
Byłem głupi.
Wilcza Gwiazda zawsze wytykał mi moją porywczość.
Każdy mi ją wytykał.
Mówili, że zbyt ryzykuje, że to niebezpieczne.
Byłem głuchy na ich ostrzeżenia.
Nie miałem pojęcia jednak, że ta cecha doprowadzi do mojego końca.
Borsuk zrzucił mnie. Wylądowałem boleśnie na plecach, obijając sobie kręgosłup. Wręcz czułem, jak każda kosteczka przestawia się na inne miejsce.
Zwierzę oślepione wściekłością, rozczapierzyło długie pazury tuż nade mną.Przygotowało się do ciosu.
- NIE! - usłyszałem zrozpaczony krzyk Jeleniej Gwiazdy.
- TATO! - pisk Lisiego Ogona z drugiego końca polanki.
Moje źrenice skurczyły się, gdy brzuch przeorał okropny, tępy ból. Czułem wręcz, jak wnętrzności rozpruwałą się na pół. Po moim brzuchu popłynęła ciepła krew. Kaszlnąłem nią, spłynęła mi po pysku.
Wzrok mi się zamglił. Dźwięki zaczęły cichnąć. Ogarnęła mnie błoga łagodność...Spokój... W końcu...
Nie.
Nie mogłem się poddać.
Nie mogę teraz umrzeć!
Nie mogę zostawić swoich bliskich!
Ogarnęła mnie panika, zacząłem się wiercić. Krew wypływała strumieniami, przewróciłem się na brzuch. Zacząłem się dusić, kaszleć, wypluwając hektolitry krwi.
- Ojcze... - usłyszałem głos nad sobą. Już prawie ślepy wzrok utkwiłem w swoim synie - Widmowym Wilku.
- Wi...Wide... - coś chwyciło mnie za gardło, nie pozwalając mówić dalej. Szary kot położył mi łapę na łopatce.
- Proszę, nie walcz z tym - po jego policzkach spłynęły łzy.
- P..Przepra....szam... - wydukałem, patrząc na świat po raz ostatni.
<> <> <> <><>


Już nie miałem ciała. Materialność mnie nie ograniczała. Byłem niczym płynąca świadomość. Nie wiedziałem dokąd lecę. Dokąd dojdę. I szczerze - nie obchodziło mnie to.
- Mglisty Cieniu - usłyszałem ten słodki głos z moich snów. Z moich niematerialnych oczu spłynęły strumienie łez, które powstrzymywałem jeszcze za życia.
- Cętkowany Ogonie...
Mglista sylwetka na horyzoncie zamajaczała lekką poświatą. Nie byłem pewny, czy to gwiazda, czy tylko ulotna iluzja.
Lecz nie myliłem się. To była ona.
Jej roześmiane, złote oczy, błyszczały od łez. Na pysku malował się anielski uśmiech. Zacząłem sunąć w jej stronę, rzucając się na nią, dotykając nosem jej nosa.
- Tęskniłem....
- Ja też, Mgiełko. - roześmiała się przez łzy.
- Przepraszam... Zostawiłem nasze dzieci.
- Są już dorosłe. Muszą się pogodzić ze stratami.
Milczałem.
- Mglisty Cieniu... - usłyszałem ponownie głos. Nie mogłem w to uwierzyć.
- Wilcza Gwiazdo... - oddech utknął mi w gardle. Przede mną stał dostojny, lśniący kot, który za życia był dla mnie mentorem, lecz nie tylko. Traktowałem go jak ojca.
Obok niego zaczęły materializować się kolejne postacie. Nieśmiertelny Duch i jego wieczne białe futro, Borsuczy Pazur i jego spokojne, ciemne oczy, Sowie Skrzydło jak zawsze skora do droczenia.
Słoneczy Deszcz rzucił mi się w objęcia.
- Tato! - zaśmiał się radośnie. Polizałem go po głowie.
Rozejrzałem się zdezorientowany.
- A gdzie Gęsia Łapa?
Sowie Skrzydło zasmuciła się. Zrozumiałem bez słów. Ogarnął mnie smutek.
Po chwili z tłumu srebrnych duchów wyłoniła się Wojenna Gwiazda. Jej dwukolorowe oczy iskrzyły.
- Witaj w Klanie Gwiazd.

Od Zapomnienia

Życie kociaka jest nudne, gdy nie można wychodzić poza obóz. Taka właśnie myśl przyszła do małej, białej głowy Zapomnienia i utkwiła w niej, zdaje się, na dobre. Kocurkowi znudziło się przesiadywanie to w legowisku, to na polanie w środku obozu. Bo ileż można? Zawsze go pilnowano, był jednakże zbyt rozsądny, by kiedykolwiek planować ucieczkę. Nie chciał uciec ze swojego klanu, ale po prostu pozwiedzać las i zobaczyć świat, o którym tyle mówiły starsze koty. W porównaniu z ich opowieściami, obóz zdawał się być kocim więzieniem, mającym na celu zatrzymanie w miejscu żądnych przygód młodziaków. Do tej grupy należał Zapomnienie, chociaż nie zachowywał się nigdy nierozsądnie czy niesfornie. Nie psocił, nie broił, nie walczył z rodzeństwem. Nie dawał się namówić na psikusy. Nie znaczyło to jednak, że Zapomnienie nigdy nie odczuwał pokusy zrobienia czegoś złego. Sama myśl o nieposłuszeństwie napawała kociaka przerażeniem, ale także podekscytowanym zaciekawieniem, które koniec końców zwalczało to pierwsze uczucie. Pewnego dnia podczas Pory Nagich Drzew śnieżnobiały kocurek siedział w wejściu do żłobka, gdy nagle przed nim pojawiła się jakaś młoda kotka.
- Czemu tak siedzisz, co? - zapytała.
<Jakaś uczennica z Klanu Nocy?>

Od Kwiecistego Wiatru CD Biała Mgła

Przypadłość Białej Mgły była podstawową rzeczą a mimo to i tak pytała o Króliczą Skórkę. Nie ukrywam iż mnie to lekko uraziło, wiedziałam, że jestem świeżym medykiem ale byłam już dość wprawiona w zawód. Spojrzałam na cierń, nie wydawał się głęboko wbity, jednak mógł utrudniać chodzenie. Złapałam cierń zębami i spojrzałam na Białą Mgłę. Kotka odwróciła wzrok i położyła uszy, mimo wszystko zaśmiałam się cicho. Wyglądała jak kociak który boi się pierwszego badania. Wyciągnęłam cierń szybkim ruchem i położyłam na kamień. Kotka syknęła, lecz jakoś nie lamentowała wielce. Ruszyłam powolnie po Dziki Czosnek, na wszelki wypadek wolałam go podać. Pamiętam jak Królicza Skórka opowiadała mi o jej incydencie kiedy go nie podała i kotu zrobiła się paskudna infekcja, wyleczalna oczywiście, ale wolałabym tego nie powtarzać. Zbliżyłam się do Białej Mgły, kotka chciała opuścić łapę lecz ją zatrzymałam.
- Poczekaj! Bo jeszcze dostanie ci się tam piasek i będę zmuszona leczyć gorsze zakażenia!- skarciłam ją i chwyciłam mocniej Czosnek w pyszczek. Ścisnęłam go aż kilka kropel soku spadło na rankę. Zastępczyni ponownie syknęła. Wiem, że nie było to najprzyjemniejsze, ale konieczne.
- Pozwól, że owinę to miejsce cienką warstwą pajęczyny, dobrze?- zapytałam badawczo.
- Jeżeli musisz, to dobrze- zgodziła się i spojrzała na mnie. Zawsze widziałam w jej oczach coś ciepłego, przyjaznego. Poszłam po pajęczynę i owinęłam kotce łapę. Była śnieżnobiała przez co pajęczyna śmiesznie wkomponowała się w jej futerko. Kiedy skończyłam oddaliłam się trochę. Złapałam cierń ponownie w zęby i wyniosłam na zewnątrz w kąt obozu tak by nikt na niego już nie stanął. Kiedy wróciłam zobaczyłam jak Biała Mgła zbiera się aby wyjść, postanowiłam jej więc zaproponować nocleg jako iż chciałam mieć ją jeszcze na oku.
- Wiesz, możesz tu zostać na noc, rano zdejmę ci tą pajęczynę, ona jest tylko tymczasowo, aby nic tam się nie dostało- wyjaśniłam i popatrzyłam na kotkę. Biała Mgła zamyśliła się po czym podeszła do mnie i powiedziała:
- Nie, nie musisz mnie niańczyć, dam sobie radę.
- Niańczyć? Myślałam, że już dawno odeszłaś od brzucha matki, ale skoro tak ładnie prosisz mogę się tobą zająć- dogryzłam jej z wrednym uśmiechem wypisanym na pyszczku. Kotka podchwyciła mój żart, w jej oczach nie zauważyłam odrazy czy złości, bardziej iskrę rozbawienia.


<<Biała Mgło? :3>>

Od Orzechowej Łapy

Orzechowa Łapa obudziła się podekscytowana, gdy ledwo słońce wyszło na niebo. Dzisiaj był jej pierwszy trening i pod żadnym pozorem nie chciała, aby jej mentorka, Lisia Dusza, na nią czekała. Młoda kotka nie miała też zamiaru się spóźnić, na Gwiezdny Klan! Orzechowa Łapa należała do wzorowych uczniów, a poza tym, także do kotów o wzorowym zachowaniu. Dla takich jak ona spóźnianie się czy pozwalanie, by ktoś na nią czekał, było niedopuszczalne. Brązowo-biała koteczka pospiesznie umyła się i nie zważając na jęki niewyspanych uczniów, którzy jeszcze chcieli sobie pospać, wybiegła z legowiska. Na swoich stosunkowo krótkich łapkach popędziła najszybciej, jak mogła, do wejścia do obozu. Zatrzymała się przy samej granicy klanu i usiadła. Minęło kilka uderzeń serca, w ciągu których kotka wyrównała przyspieszony teraz oddech, po czym rozejrzała się po terenie obozu. Cisza otaczała wszystkie zakątki, a poranna mgła zaglądała we wszystkie zakamarki. Nad nimi słońce wznosiło się powoli, a jego promienie prześwitywały przez gałęzie wysokich drzew. Jednak nie zjawiskowy krajobraz zwrócił uwagę Orzechowej Łapy, a wszechobecne milczenie, które ''słychać'' było nawet w legowisku wojowników. Klany był uśpiony, a jedynym wyjątkiem była ona sama. Czy to możliwe, aby Lisia Dusza zapomniała o jej treningu? Zanim wątpliwości zdążyły wkraść się do myśli przerażonej już kotki, na polanie pojawiła się ruda kocica o krótkiej sierści i żółtych oczach, wyłaniając się z wejścia do legowiska wojowników. Na widok starszej kotki, uczennica odetchnęła cichutko. Trening odbędzie się zgodnie z planem i nic jej nie przeszkodzi. Gdy mentorka się zbliżyła, Orzechowa Łapa skłoniła głowę w geście szacunku i powitania, po czym zapytała rozgorączkowanym, dosyć głośnym szeptem:
- Idziemy, Lisia Duszo? Proszę, chodźmy!
Po tych słowach wlepiła w rudą kocicę błagalne spojrzenie, mimo tego, iż wiedziała, że tak czy inaczej, trening w końcu się zacznie.
<Lisia Duszo?>

Od Bladego Świtu

Po ogłoszeniu, iż jest nowy członek klanu koty rozeszły się. W tym i ja. Schowałam się pod jakąś paprocią, uważnie obserwując obóz. Nie wiem, ile minie czasu, aż zaaklimatyzuję się tutaj. Aczkolwiek mam nadzieję, że ktoś mi w tym pomoże, choć niektóre koty nie wyglądają na przyjacielsko do mnie nastawione. Od czasu do czasu czarny kocur o niebieskich oczach posyłał mi wrogie spojrzenie. Było dla mnie to co najmniej dziwne. Mam nadzieję, że jego nastawienie szybko minie. A może po prostu ma zły dzień? Nie wiem, nie chcę się tym zadręczać. Nasza liderka, Srebrna Gwiazda, leżała w kociarni opiekując się dwoma szarymi kociętami. Zapewne teraz zastępca zajmuje się klanem. Ciekawi mnie kto zajmuje to stanowisko. Z czasem poznam wszystkie tajemnice tego lasu. Wszystkie jego zakamarki oraz sekretne miejsca. Nic nie ujdzie mojemu wzrokowi. Nic. Uznałam, że takie rozmyślanie nie ma sensu. Pierwsze wrażenie ważna rzecz. Pójdę na polowanie. Muszę udowodnić są siłę. Szybko wstałam, po czym podreptałam w stronę wyjścia z obozu. Zorientowałam się już mniej więcej, iż najbardziej licznymi zwierzętami występującymi tu są króliki. Wybór był prosty - upoluję tego szarego gryzonia. Wyszłam z obozu. Następnie wzięłam głęboki wdech. Niestety nie wyczułam obecności żadnych uszatych. Nic dziwnego, jestem blisko miejsca, w którym jest najwięcej kotów. Zaczęłam węszyć. Tak! Złapałam trop zająca. Był tutaj niedawno. Jego woń wskazuje na to, że jest całkiem młody. To dobrze. Mam nadzieję, iż nie będzie samą kupą kości. Przyspieszyłam kroku i podążałam za zapachem. Coraz bardziej nasilał się, aż w końcu ujrzałam szare zwierzę. Przylgnęłam brzuchem do ziemi, a później poczęłam skradać się do niego. Trzy lisie ogony, dwa, jeden... Hop! Wbiłam pazury w coś, co na pewno nie było zającem. Coś większego i bardziej puchatego. Niemalże od razu odskoczyłam, słysząc syk tajemniczego kota.
- W-wybacz... - odwróciłam od niego wzrok.
Głupia! Takim sposobem tylko ośmieszysz się jeszcze bardziej. Mój plan pójdzie na marne, on teraz wszystkim rozgada to, jakim jestem zerem.

<Burzowe Gardło?>

Od Białej Mgły

Na polowaniu wbiłam sobie cierń w przednią łapę. Niby nic poważnego, ale boli i bardzo przeszkadza. Poza tym spowalnia i jeśli starałabym się skoczyć na trzy łapy, aby nie stawać na rannej, mogłabym się nawet przewrócić. Udałam się więc tak, gdzie każdy członek Klanu Burzy w takich sytuacjach - do Króliczej Skórki.

Kulejąc, skierowałam swe kroki do legowiska medyka, gdzie przywitała mnie Kwiecisty Wiatr. Była trochę milsza niż zwykle, może to przez to, że została asystentką medyka. Byłam tym nieco rozczarowana - nie będę mogła się z nią trochę podrażnić. Nie, żebym lubiła denerwować innych, to prostu takie przekomarzanki dla zabawy. Ostatnio dość rzadko mam na to okazję - Srebrna Gwiazda jest zbyt poważna, a Lamparci Krok zbyt... miły? Nie wiem, jak to nazwać. Poza tym nie wiem, czy dobrze by na to zareagował. A teraz jeszcze Kwiecisty Wiatr wydorośleje i to ja będę najdziecinniejsza w całym klanie... Niezbyt miła perspektywa.

- Cześć, Kwiecisty Wietrze. Jest Królicza Skórka? - spytałam, rozglądając się po legowisku. Było tu pełno przeróżnych medykowych leczących roślinek.

- Nie, zbiera zioła. Niedługo powinna wrócić, ale twoją łapą mogę zająć się sama - odparła mi Kwiecisty Wiatr, nieco chłodniej niż na początku. Może uraziło ją to, że pytałam o Króliczą Skórkę z takim poważnym problemem jak mój, jakby ona sama nie mogła sobie z tym poradzić. Przez chwilę chciałam ją zapewnić, że tak nie jest, że wierzę w nią i ufam jej możliwościom, ale darowałam to sobie. To i tak nic by nie dało. Chyba nikt nie wierzy w takie zapewnienia.

- Dziękuję - powiedziałam zamiast tego. Wyciągnęłam przed siebie prawą przednią łapę. tę z wbitym cierniem, żeby Kwiecisty Wiatr mogła się nią zająć.

< Kwiecisty Wiatr? >

Od Kwiecistego Wiatru CD Czarnego Piórka

Stan mojej ,,pacjentki" mnie nie pocieszał. Ledwo stała na własnych łapach. Nie mogłam jej zostawić, musiałam pomóc. Powoli zdawałam sobie sprawę iż nie wyjdzie z tego bez profesjonalnej pomocy której ja nie mogłam udzielić nie posiadając odpowiednich ziół. Uznałam iż najlepszym pomysłem byłoby zaprowadzenie jej albo do mojego klanu, albo odprowadzenie pod obóz Klanu Nocy. Sama myśl o tułaczce z ranną kotką przy boku po terenach wroga sprawiała, że dostawałam dreszczy, ale cóż mogłam poradzić. Śnieg ponownie zaczął padać, nie pozostało wiele czasu do zmierzchu. Podeszłam do Czarnego Piórka i pomogłam jej wstać.

- Posłuchaj, mamy dwie opcje. Albo zabieram cię do mojego klanu i tam cię uleczę, albo idziemy do twojego obozu. Nie mamy innego wyjścia, nie posiadam wystarczającej ilości ziół aby cię tutaj uleczyć- powiedziałam i spojrzałam na kotkę. Na jej pyszczku malował się strach, zamyśliła się. Widać było, że do końca nie widziała co ma robić. Po chwili jednak się zdecydowała:

- Podprowadź mnie do obozu, jakby co stanę za tobą i cię obronię.

Kiwnęłam łebkiem na znak, że rozumiem. Czarne Pióro oparła się o mnie i rozpoczęłyśmy podróż. 

Brnęłyśmy przez śnieg w ciszy. Już od wielu bić serca nie czułam własnych łap, ale musiałam się trzymać. Nadal nie wiem dlaczego tak jej pomagałam, czułam się odpowiedzialna za młodą wojowniczkę. Trzęsłam się z zimna a śnieg dalej przykrywał mi grzbiet. 

- Powiedz, dlaczego chciałaś zostać medykiem?- zapytała mnie nagle Czarne Piórko. Zaśmiałam się i pociągnęłam nosem. 

- Widzisz moja droga, zawsze dobrze mi szło rozpoznawanie roślinek.

- Ale nie rozumiem, bycie wojownikiem jest o wiele fajniejsze!- upierała się przy swoim. Odpowiedziałam jej tylko uśmiechem. Nagle usłyszałam szelest. Zatrzymałam się i kazałam Czarnemu Piórku usiąść. Rozejrzałam się szukając kogoś lub czegoś. Nagle zza drzewa wyszedł czarno biały kocur. Zmierzył mnie wzrokiem i pomimo iż oczy miał miodowe, teraz wydawały się chłodne. Za nim wyszła jasna kotka, delikatnie stąpająca po ziemi. Z drugiej strony natomiast nadeszła pręgowana kotka i z sykiem zbliżyła się niebezpiecznie do nas. Jako pierwsza przemówiła jasna kotka.

- Kim jesteś i co robisz z jedną z naszych wojowniczek?- zapytała bardzo spokojnie, nie kryła jednak wrogości która biła z jej głosu. Podkuliłam ogon i zaczęłam:

- Nazywam się Kwiecisty Wiatr, jestem medykiem klanu Burzy. Podczas zbierania ziół na pograniczach mego klanu usłyszałam dziwne dźwięki, była to walka. Kiedy doszłam na miejsce ujrzałam Czarne Piórko. Udzieliłam jej pomocy i teraz prowadzę ją do obozu, nie może sama iść. 

Koty z klanu Nocy obrzuciły mnie nieufnym spojrzeniem. Czarno biały kocur fuknął a pręgowana kotka zwróciła się w moją stronę:

- Jest jakaś podstawa aby ci uwierzyć?

<<Wieczorny Blasku, Malinowe Futerko, Czarne Piórko albo Ciepła Pieśnio? :v>>

Od Modrzewiowej Łapy CD Mglistej Łapy

Dzisiaj postanowiłem, że przydam się klanowi i coś upoluję. No, oczywiście skończyło się tym, że chodziłem zamyślony. Nagle wpadłem na jakąś białą kotkę.

-Przepraszam! – zawstydziła się.

-Nie ma sprawy, ja też nie uważałem gdzie idę – miauknąłem przyglądając się kotce. Po zapachu uznałem, że najprawdopodobniej to samotniczka.

-Tak w ogóle to kim jesteś?

-Jestem Modrzewiowa Łapa z Klanu Wilka – mruknąłem. Miałem obawy, że ktoś mnie z nią zauważy i znowu będę mieć kłopoty. – A ty?

-Mglista Łapa.

-Eee… Chcesz dołączyć do mojego klanu? – spytałem po chwili zastanowienia. 

-Jasne! – kotka wyraźnie się podekscytowała. Uśmiechnąłem się lekko i dałem jej znak, by poszła za mną. Moment, co ja mam powiedzieć? No cóż, co będzie to będzie. Nie będę się zadręczać takimi myślami. Zerknąłem przez ramię, czy kotka za mną idzie. Nie daleko od obozu poczułem zapach liderki. Cicho poszedłem jej tropem. 

-Jelenia Gwiazdo, - miauknąłem spuszczając wzrok, a Mglista Łapa stanęła obok mnie – wpadłem na nią w lesie. Chce dołączyć do Klanu Wilka.

<<Jelenia Gwiazdo, Mglista Łapo?>>

Od Czarnego Piórka C.D Kwiecistego Wiatru

Czyli nawet nie można być życzliwym? Wdzięcznym za pomoc? Cóż... Nic na to nie poradzę. Z tego co wiem, to medycy mają obowiązek leczyć ranne koty; bez względu na to kim są. Rozumiem to, aczkolwiek nadal miałam lekką nadzieję. Kwiecisty Wiatr zaczęła powoli odchodzić. Poruszała się sztywno przez chłód panujący w lesie. Z resztą ja tak samo szłam, choć nie potrwało to dosyć długo. Zakręciło mi się w głowie, postąpiłam parę kroków w tą i w tą, a na koniec wywróciłam się. Ciągle ten pech. Ale co się dziwić? Jestem czarnym kotem, a z przesądów wynika, iż przynoszę nieszczęście - tym razem niefortunnie samej sobie. Szylkretowa kotka obróciła się z lekkim zdziwieniem, po czym szybkim krokiem zbliżyła do mnie. Czułam się upokorzona. Próbowałam wstać, lecz ledwo co się unosiłam na łapy, a ponownie upadałam.
- Zostaw mnie tutaj. Czy nie miałaś wracać do Klanu Burzy? - powiedziałam dosyć sucho.
Kwiecisty Wiatr Była lekko zdezorientowana.
- Moim obowiązkiem jest ochrona innych kotów. Chcąc nie chcąc muszę ci jakoś pomóc. - odparła chłodno.
Kwiecisty Wiatr rozejrzała się, po czym skoczyła za krzaki. Chwilę później wróciła z czymś zielonym w pyszczku. Położyła liść na przeciwko mnie i podsunęła go łapą bliżej mojej głowy.
- Zjedz to. - rzekła krótko.
Powąchałam roślinę. Cóż... zapach jak zapach. Zwyczajna woń trawy. Jednak pewnie to jest jakiś inny rodzaj zioła czy innego paskudztwa. Oświadczam, iż nie nadaję się na medyka, ponieważ nie zapamiętałabym tych wszystkich nazw oraz zastosowań. Uf! Dobrze, że zostałam wojowniczką. Ciągłe siedzenie w śmierdzącej norze oraz brak polowań doprowadziłyby mnie do szału. Po chwili zawahania zjadłam ją. Co mogę powiedzieć? Tak samo jak w przypadku zapachu; trawa. Nie wiem czym to wszystko się różni. Po przeżuciu połknęłam liść.

<Kwiecisty Wiatr? Jak coś to był to ogórecznik Kit z tym, że pewnie nie występuje podczas zimy xD>