Od Mglistej Łapy do Modrzewiowej Łapy

Zimne powietrze otulało mnie z każdym ruchem. Kolejny dzień podróży jest tuż przede mną. Głód i wycieńczenie e dawały mi się we znaki. Postanowiłam coś upolować i zdrzemnąć się. W Porze Nagich Drzew trudno upolować coś tłustego, jednak zdołałam upolować kilka chudych myszek. Potem się zdrzemnęłam. Po obudzeniu się z krótkiej drzemki, nadeszła chwila na dalszą podróż. Po kolejnej długiej wędrówce postanowiłam położyć się pod wielkim drzewem. Kontynuowałam dalszą część drogi. W pewnym momencie zachciało mi się pomarzyć o cudownym Klanie i o dobrociach, które oferował. Przypomniał mi się także mój klan, gdy jeszcze istniał. Przez zamyślenie przez przypadek wpadłam na kota, który przechodził obok.

-Przepraszam! - Powiedziałam zawstydzona.

-Nie ma sprawy, ja też nie uważałem gdzie idę - Odpowiedział nieznajomy.

- Tak w ogóle to kim jesteś? - Zdziwiłam się.

<< Modrzewiowa Łapo? >>

Od Liliowej Łapy CD Burzowego Gardła

Byłam podekscytowana pierwszym zadaniem. Pocieszyłam się jeszcze chwilę, po czym uspokoiłam się i zaczęłam rozeznawać teren. Po kilku dziesięciu uderzeniach serc ruszyłam w stronę poszukiwanej góry. W połowie drogi natknęłam się na pewien znajomy zapach.
,,To borsuk" - pomyślałam. Zlokalizowałam dokładnie zapach a potem szerokim łukiem ominęłam zwierzę. Zostało trochę czasu do wschodu słońca, a ja już widziałam tą górę a na niej mojego mentora. Wdrapałam się na pagórek i usiadłam obok Burzowego Gardła.

Burzowy?

proszę o dopisanie co najmniej 35 słów!

Blady Świt! (Klan Burzy)

Blady Świt|wojownik|Klan Burzy

Od Burzowego Gardła do Liliowej Łapy

Zaraz po ceremonii nadania mu ucznia podszedł do swojej nowej terminatorki i dotknął lekko jej grzbietu ogonem, chcąc uprzedzić ją przed następującą wymianą zdań. Prawdopodobnie Burzowe Gardło odejdzie jeszcze zanim młoda kotka zdąży coś powiedzieć, jednak zawsze pozostaje jakaś nadzieja, że coś go zatrzyma.
 - Twoim pierwszym terminatorskim zadaniem będzie odnalezienie pewnego wzgórza. Jedyną podpowiedzią dla ciebie będzie to, że znajduje się ona na wschód na naszych terenach. - Oblizał leniwie pyszczek i oddalił się kilka kroków nie czekając na odpowiedź. - Jutro przed wschodem słońca będę tam na ciebie czekać, oczekuję punktualności. Spokojnej nocy! - dodał wpełzając w norę wojowników.
Miał jednak całkowitą pewność, że to nie będzie spokojna noc ani dla niego, ani dla Liliowej Łapy. Kotka wydawała się zbyt podekscytowana całą tą sprawą, skakała dookoła niczym Tygrysek ze Stumilowego Lasu, który nawciągał się tego, czego nie powinien wciągać. Burzyk jednak nie mógł wiedzieć, czy takie porównanie jest trafne, ponieważ a) nie wiedział kim jest Tygrysek ze Stumilowego Lasu, b) nie wiedział, że jest coś do wciągania, tak więc spokojnie mógł myśleć, że jego nowa "przyjaciółka" jest po prostu nadpobudliwa.
On sam nie usnąłby z powodu niezwykle męczących i niemiłych odwiedzin jego ojca, który stwierdził, że jako jego jedyne dziecko musi je kochać i niemalże dosłownie męczyć tymi wszystkimi pytaniami, którymi zwykle męczą ojcowie synów.
Cicho położył się na swoim legowisku i ułożył w myślach plan treningu.

Do świtu zostało jeszcze całkiem dużo czasu, lecz Burz postanowił go nie marnować. Już od całych pięciu uderzeń serca czekał na wzgórzu na swoją terminatorkę, która chyba nie miała zamiaru stawiać się przed nim w najbliższym czasie. Pozostaje czekać.

Liliowa Łapo?

Mglista Łapa! (Klan Wilka)

Mglista Łapa|uczeń|Klan Wilka

Liliowa Łapa! (Klan Burzy)

Liliowa Łapa|uczeń|Klan Burzy

Od Kwiecistego Wiatru CD Czarne Piórko

Nienawidziłam przyznawać sobie racji w takiej sytuacji, ale tym razem musiałam. Zgubiłam się, na potęgę.Byłam przy siedlisku koni nazbierać maku i zagubiłam się w drodze powrotnej. Wyczuwałam w powietrzu zapach Klanu Nocy, musiałam zgubić się na ich terenach. Nie miałam jednak zamiaru powrócić bez potrzebnej mi reszty ziół, na naszych terenach ich nie spotkam. Zakładałam iż nie zaatakują samotnej medyczki która szuka ziół dla klanu. Na wszelki wypadek miałam przygotowaną przemowę, zawsze byłam ubezpieczona. Wtem usłyszałam głośny wrzask, to był kocur, mogłam się założyć o wszystko. Po tym nastąpiły odgłosy walki, nie chciałam się w to mieszać więc zaczęłam obchodzić miejsce dookoła. Wtem odgłosy ustały. Jedyny dźwięk jaki dochodził z tamtego miejsca to trzask śniegu wywoływany przez stąpanie kocura. Przez chwilę się wahałam, nie słyszałam nawet głośnego oddechu postaci. Przedarłam się przez krzaki i zauważyłam stróżkę krwi biegnącą w przeciwną stronę, w głąb terenu klanu Nocy. Czułam, że muszę iść za zranionym kotem, wiedziałam, że ma duże obrażenia. Po krótkiej walce z sumieniem pobiegłam za śladem, nie myliłam się. Już za kolejnym drzewem zauważyłam kotkę, jak na oko była bardzo młoda. Leżała na boku i łapczywie łapała powietrze, umierała. Podeszłam do młodzika powoli, uważając na każdy krok. W końcu stanęłam z nią oko w oko. Lekko podkuliłam ogon i spojrzałam w jej zamglone oczy.

- Witaj, nazywam się Kwiecisty Wiatr, a ty?- zapytałam powoli i spokojnie.

- Cz...Czarne Piórko- wykrztusiła oddychając z trudnością. Przestępowałam z łapy na łapę wciąż wpatrując się w kotkę. Nie wiedziałam co mam robić, moim obowiązkiem jest ratowanie życia. W końcu podjęłam decyzję. Obejrzałam jej ranę, nie wyglądała za ciekawie. Była dość głęboka i na pewno śmiertelna. Kazałam kotce poczekać i pobiegłam poszukać pajęczyny. Odnalazłam ją szybko, pośpiesznie ją zebrałam i poleciałam szukać dalej. Szczęśliwie w zbiorze z Siedliska Koni miałam ziarna maku, złagodzą ból spowodowany zadrapaniem. Nie mogłam znaleźć jednak nigdzie nagietków, były szalenie potrzebne. Byłam wściekła na przyrodę, ale cóż mogłam począć. Powróciłam z rzeczami do kotki, wyglądała jeszcze gorzej niż poprzednio. Zaczęłam zajmować się jej raną, najpierw podałam jej nasiona maku na uśmierzenie bólu, następnie odnalazłam w zbiorach roślin skrzyp polny, pomagał na infekcję. Przeżułam go po czym nałożyłam na ranę, kotka syknęła kiedy substancja dotknęła jej rany.

- Uspokój się i nie wierć się, muszę ci pomóc- skarciłam przytrzymując Czarne Piórko. Całość przykryłam grubą warstwą pajęczyny. Byłam wściekła, że nie miałam nic na rany, ale Pora Nagich Drzew nie sprzyjała przyrostowi nagietków. Pozwoliłam kotce poleżeć trochę i odpocząć. Krew powoli przestawała płynąć, nie oznaczało to jednak, że umrze. Wydawało mi się jakby na chwilę zasnęła. Siedziałam przy niej długo puki ta się nie obudziła.

Słońce zaczęło już zachodzić za horyzont. Drżałam z zimna, co prawda śnieg nie padał ale sama obecność na dworze i chłód jaki panował, zbijało mnie z łap. Po chwili poczułam jak Czarne Piórko lekko się przeciąga. Pomogłam jej wstać po czym zapytałam:

- Czujesz się już lepiej?

- Tak, dziękuje. Gdyby nie ty, umarłabym tutaj!- podziękowała a w jej oczach błysnęła iskra strachu. Kiwnęłam łebkiem i pozwoliłam jej samej stanąć.

- To moja praca, jestem medykiem, muszę ratować innych, nie ważne z jakiego klanu są- odpowiedziałam i pochyliłam lekko głowę na znak pokory. Czarne Piórko podeszła i liznęła mnie za uszami na znak wdzięczności.

- Jesteś z Klanu Burzy?- zapytała otwarcie. Odpowiedziałam jej kiwnięciem głowy, nie musiałam się odzywać, a nawet jeśli to nie mogłam, szczęka mi wręcz zamarzła. Widząc jak się trzęsę kotka się przejęła i podbiegła do mnie pokracznie przytulając się do mojego boku.

- Musisz umierać z zimna! Chodź, pójdziemy do mojego obozu i...

- Nie!- wrzasnęłam i odskoczyłam jak oparzona- nie weźmiesz mnie jako więźnia! 

- Chciałam pomóc...- miauknęła żałośnie kotka, lecz ja jej przerwałam.

- Pomóc?! Zaciągając mnie do twojego obozu?! O ile wiem macie ponad trzech medyków, a bardziej koty do tego wyspecjalizowane! Dobrze, że mogłam pomóc, ale teraz daj mi odejść! Nie musisz nikomu mówić co zrobiłam, to moja praca, nie zrobiłam tego z litości, zapamiętaj, to honor i dobroć klanu Burzy- odparłam i uniosłam wysoko łeb- jeżeli pozwolisz, odejdę teraz.

Wzięłam w pysk pozostałe mi zioła i odwróciłam się by odejść i zostawić opatrzoną kotkę by ta wróciła do obozu. Robiło się naprawdę późno.

<<Czarne Piórko?>>

Od Białej Mgły C.D Lamparciego Kroku

- Rozumiem - mruknęłam z zadowoleniem, że jednak udało mi się coś z niego wyciągnąć. - Szczerze mówiąc, ja też na razie nikogo nie mam. Niby fajnie byłoby mieć kogoś, komu mógłbyś zawierzyć swoje życie i komu możesz bezgranicznie ufać i może nawet mieć razem kocięta, ale z drugiej strony nikt nie chciałby... Jakby to powiedzieć, uzależnić się od kogoś. Wydaje się to dość niebezpieczne. Rozumiesz, co mam na myśli?
Lamparci Krok przytaknął.
- Poza tym nie można spieszyć się z wyborem - dodałam. Uśmiechnęłam się lekko. - Tak jak Ciemna Mordka.
Lampart również lekko się uśmiechnął.
- Tak, to faktycznie bardzo ważne.
Położyłam się na brzuchu, a następnie przeturlałam na plecy i z powrotem na brzuch, rozciągając się przy tym. Dobra, tym razem dyskusja najwyraźniej definitywnie się zakończyła, ale nie w taki krępujący sposób jak wcześniej. Mogłabym oficjalnie uznać moją misję zacieśniania więzi za zakończoną, ale wpadłam na pomysł.
- Pójdziemy na polowanie? Nie możesz się tak ciągle wylegiwać! Poza tym, będę mogła zobaczyć, czy poprawiłeś się od ostatniego razu - dodałam żartobliwie, przypominając sobie czasy treningu czarnego kocura. Nie rozmawialiśmy wtedy wiele i byliśmy do siebie bardzo zdystansowani. Każde polowanie pod jej nadzorem zapewne tylko go stresowało. Popełniłam błąd, każdy je popełnia, ale teraz muszę go naprawić i postarać się go już nie powtórzyć.

<Lamparci Krok?>

Od Czarnego Piórka

Pięć lisich ogonów. Cztery lisie ogony. Dwa lisie ogony. Jeden lisi ogon... Skok! Wbiłam pazury oraz zęby w kunę, a ta od razu zmarła. Poczułam charakterystyczny, metaliczny smak na języku. Podniosłam zdobycz i rozejrzałam się. Wszystkie krzewy oraz drzewa pokrywał biały puszek. Na ziemi z resztą też się znajdował. Ba! Sięgał ponad moje łapy, co sprawiało lekkie trudności. Podeszłam do najbliższego drzewa, wykopałam pod nim dołek i położyłam tam kunę. Następnie zakryłam ją śniegiem. Wzięłam głęboki wdech. Czułam wszędzie wilgoć; żadnych zwierząt. Już chyba dzisiaj nic dobrego nie upoluję. A może...? Zbliżę się bardziej do terenów Klanu Burzy. Stanowczo jest tam więcej zwierzyny, ponieważ ich klan nie jest liczny, więc nie polują często. Jak pomyślałam, tak zrobiłam. Zaczęłam maszerować na wprost. Lekki wiatr owiewał moje krótkie futerko. Czasami żałuję, że nie mam takiego długiego jak na przykład Srebrny Pysk, no ale nic na to nie poradzę. Moi prawdziwi rodzice mieli prawdopodobnie takie futro jak ja. Od czasu do czasu zastanawiam się jacy byli. Nie do końca ich pamiętam. Wiem tylko tyle, iż matka zwała się Czarne Skrzydło i była medykiem. Czyli moi rodzicie zdradzili kodeks. Jeżeli żyją - co jest bardzo nieprawdopodobne - to na pewno im za to wstyd, choć nie rozumiem jednej rzeczy. Po co zostawać kotem leczącym, jeżeli się wie, że można zakochać się w kimś? Całkowicie szanuję medyków z Klanu Nocy, ponieważ oni wiedzą, czego chcą. Są dosyć cisi i chłodni, co automatycznie obniża szansę na znalezienie partnera. Aczkolwiek nie mi to oceniać. Nie pełnię tej funkcji, więc się nie znam. Nagle coś zaszeleściło za mną. Zatrzymałam się, po czym odwróciłam w stronę tajemniczego dźwięku. Ujrzałam szarego kocura o zielonych oczach. Przenikał mnie swoim zimnym wzrokiem. Jesteś już wojowniczką, jesteś już wojowniczką - powtarzałam w myślach dla otuchy. Pomogło. Strach trochę zmalał, choć nadal był we mnie. Przybrałam pozę obronną. Kocur wyglądał na silnie zbudowanego; miał długie, umięśnione łapy oraz smukłe ciało. Aczkolwiek nie poddałam się. Będę walczyć.
- Co tutaj robisz? - prychnął.
- To tereny Klanu Nocy, a z tego co wiem ty do niego nie należysz. - syknęłam.
- Taka mała a zadziorna... To się nie skończy dobrze. - odparł, skacząc na mnie z wysuniętymi pazurami.
Przeturlaliśmy się przez śnieg, zostawiając na nim ślad. Kocur wbił się w moje plecy. Zaczęłam się wiercić aż go zrzuciłam. Następnie wybiłam się wysoko w powietrze, a spadłam na samotnika. Zraniłam go pazurami na barku. Odskoczyłam szybko. Z jego rany zaczęła lecieć czerwona rosa. Kot zamachnął się łapą i zranił mnie na piersi. Upadłam.
- Wykrwawisz się tu na śmierć. - rzucił, po czym odszedł.
Czułam straszny ból. Znowu. Mój pech nie ma granic. Praktycznie dopiero co wyszłam od medyczki, a teraz co? Jestem zbyt daleko od obozu, aby ktoś w najbliższym czasie mnie znalazł. Zanim przyjdzie patrol to tutaj umrę. A może... Może bliżej znajduje się obóz Klanu Burzy? Zaryzykuję. Tak czy siak umrę, więc co za różnica. Ostatkami sił wstałam i kulejąc ruszyłam przed siebie.
Po wielu biciach serc moje siły wyczerpały się. Padłam na ziemię. W tej samej chwili niepewnie podeszła do mnie szylkretowa kotka.

<Kwiecisty Wiatr?>

Od Ciemnej Mordki C.D Sowiego Szpona

Kocięta? Ciemnej Mordce spodobał się ten pomysł. Takie małe kulki są bardzo urocze! Uwielbiała przebywać z młodymi Srebrnej Gwiazdy i opowiadać im o różnych rzeczach. Często je odwiedzała. Ale nie mogła z nimi siedzieć cały dzień. A gdyby miała swoje kocięta, musiałaby się nimi opiekować, więc byłaby przy nich cały czas! Tak, naprawdę polubiła ten pomysł. Uśmiechnęła się do partnera. Nie myślała w ogóle o tym, że poród może bardzo boleć a z kociętami nieraz bywają problemy. Twierdziła, że jeśli chodzi o posiadanie kociąt, dobrych rzeczy jest więcej niż złych.
- To prawda, moglibyśmy. - zamruczała. - Podoba mi się ten pomysł. - uważała, że na pewno będzie bardzo dobrą matką. W końcu, jak już wiadomo, uwielbia kocięta! Dobrze się nimi zaopiekuje i wychowa je na wspaniałych wojowników.

Sowi? Wena...