Od Gasnącej Prawdy CD. Skrzydlatej Płomykówki

Nie tak dawno temu po azylu rozeszły się wieści, że Bursztynowa Łapa zniknął. Tak po prostu. Rozpłynął się w powietrzu, jakby nigdy nie istniał. Kremowy nie przejąłby się tym zbytnio — w końcu sam niegdyś, jako młody kot, uciekł z klanu, czując, że nie ma w nim dla niego miejsca — gdyby nie fakt, że rudy kocur był uczniem Poczciwego Szakłaka. Gasnąca Prawda widział, jak zniknięcie Bursztyna wpłynęło na czarnofutrego kocura. Burzak całe dnie spędzał w swoim legowisku, powoli wtapiając się w nie coraz bardziej. Królik zaczynał przeczuwać, że jeszcze kilka dni i czarnofutry zacznie się na nim rozkładać! Bardzo go to niepokoiło, bo nawet jeśli wciąż nie był pewien, co czuje do Szakłaka, wiedział, że mu na nim zależy. Nie chciał, by jego przyjaciel skończył jak szczątki jakiegoś zwierzęcia, które powoli złączały się z glebą.

Na ten moment leżeli w milczeniu na sąsiednich posłaniach w legowisku wojowników, a Królik co jakiś czas zerkał w stronę czarnofutrego, zastanawiając się, co powinien powiedzieć, by zmusić Szakłaka do podniesienia się z miejsca. W końcu przełknął ślinę i nabrał pewności siebie.

— Szakłaku… Nie jesteś może głodny? — zaczął, patrząc na przyjaciela zmartwionym wzrokiem. — Nie widziałem, żebyś jadł cokolwiek od rana! — dodał, mrużąc nieznacznie ślepia.

Czarnofutry zwrócił ku niemu wzrok, lecz nic nie powiedział.

— Może… przeszedłbyś się do stosu i wybrał coś dla naszej dwójki? Obawiam się, że zaraz wrośniesz nam tu w ziemię, a tak… mógłbyś na chwilę rozprostować łapy — kontynuował, starając się zabrzmieć jakkolwiek przekonująco i pokrzepiająco. A może zamiast tego brzmiał tak, jakby próbował po prostu wygonić stąd Szakłaka?

Rozdziawił pysk, by coś jeszcze dodać, lecz wtem wojownik podniósł się chwiejnie ze swojego posłania.

— Dobrze, pójdę… — oznajmił, jeszcze przez moment wpatrując się w pysk kremowego.

Dopiero po chwili zaczął zmierzać do wyjścia z legowiska wojowników, na co Gasnąca Prawda odetchnął z ulgą.

Nim jednak zdążył oderwać wzrok od wyjścia, w którym przed chwilą zniknął Szakłak, pojawiła się w nim kolejna, znajoma sylwetka. Była to rudofutra zastępczyni — Skrzydlata Płomykówka. Królik nie ukrywał, że niekiedy czuł na skórze jej oceniający wzrok, nawet jeśli kotka starała się otwarcie nie okazywać mu wrogości. Nie przepadał za rozmowami z nią. Czuł się wtedy tak, jakby rozmawiał ze swoją matką, a nie zastępczynią. Wiedział jednak, że Szakłak się z nią przyjaźnił, toteż starał się jakoś przełknąć jej towarzystwo.

— Dobrze, że jesteś — powiedziała Płomykówka na wstępie, wkraczając do jaskini. — Mam nadzieję, że jakoś sobie radzicie oraz masz na uwadze moje słowa. Te po twoim czuwaniu.

Pręgowany westchnął ciężko, spoglądając na swoje łapy.

— Szakłak jest moim przyjacielem, więc nie rozumiem, czemu obawiasz się, że miałbym go skrzywdzić — mruknął, nerwowo poruszając swoim krótkim ogonem. Po chwili podniósł wzrok na Płomykówkę. — Czy nie ufasz mi tylko dlatego, że nie chciałem wejść w związek z Poczciwym Szakłakiem, nie wiedząc, czy będę w stanie odwzajemnić jego uczucia? — dodał szeptem, nie chcąc, by ktokolwiek inny w legowisku usłyszał o tej sprawie.

Skrzydlata Płomykówka zmarszczyła nieznacznie brwi na jego słowa. Kremowy nie wiedział, czy zrobiła to dlatego, że miał rację i nie wiedziała, co mu odpowiedzieć, czy może dlatego, że była zszokowana tym, jak głupi był. Biorąc pod uwagę jej charakter i mniemanie o nim, pewnie chodziło o to drugie.

Nim jednak zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, do legowiska wszedł Poczciwy Szakłak, trzymając w pysku dwie myszy. Stanął na chwilę w bezruchu, wpatrując się w dwójkę kotów, między którymi wyraźnie dało się wyczuć napiętą atmosferę.

— Później pogadamy — rzuciła zastępczyni, mierząc Gasnącą Prawdę morderczym wzrokiem, po czym odwróciła się i opuściła legowisko wojowników, zostawiając ich samych.

Kremowy wlepił spojrzenie we własne łapy. Wiedział, że dla młodszego nie mogło to wyglądać zbyt dobrze.

Czarnofutry bez słowa wrócił na swoje posłanie i położył jedną piszczkę przed Królikiem. Nie odzywał się jednak, co zżerało pręgowanego od środka.

— Słuchaj… — zaczął w końcu, podnosząc wzrok na Szakłaka. — Wiem, jak to wyglądało, ale ja i Skrzydlata Płomykówka staramy się jakoś dogadać — oznajmił, uśmiechając się do wojownika nerwowo. — Cóż, szczerze mówiąc, to za nią nie przepadam, ale… wiem, że bardzo ją lubisz, więc nie chcę, żebyśmy mieli ze sobą złą relację. Jestem pewien, że uda mi się z nią wszystko załatwić, gdy tylko kiedyś spotkamy się na osobności — wyjaśnił, po czym ciężko westchnął i spojrzał na mysz pod łapami. Stracił już apetyt, lecz głupio byłoby, gdyby ta piszczka miała się zmarnować.

Szakłak skinął jedynie głową na słowa starszego, po czym wziął jeden kęs myszy. Gasnąca Prawda miał tylko nadzieję, że czarnofutry nie będzie się teraz zamartwiał relacją między dwójką najważniejszych kotów w jego życiu. To w końcu nie mogło być nic przyjemnego. Królik nie chciał, by jego przyjaciel musiał kiedyś wybierać między nim a Skrzydlatą Płomykówką, dlatego zrobi wszystko, by się z nią pogodzić.

Wolałby się jednak przed nią nie kulić i załatwić wszystko spokojną rozmową, no chyba, że nie będzie innego wyjścia. Dla zielonookiego w ostateczności będzie w stanie przełknąć swoją dumę i być może trochę się przed zastępczynią spłaszczyć.

* * *

Przez to, jak bardzo przejmował się stanem Poczciwego Szakłaka, sam zapomniał o tym, by zadbać o siebie. Od dłuższego czasu dokuczał mu katar, a także towarzyszące mu problemy z oddychaniem. Królikowi coraz trudniej było uczestniczyć w patrolach i polować, jako że po wysiłku nie był w stanie nabrać pełnego oddechu. Właściwie, odkąd pamiętał, miał z tym problemy, lecz teraz szczególnie dawały mu się we znaki. Ponadto po każdym wysiłku okropnie chciało mu się kichać! Najbardziej przeszkadzało mu to jednak wtedy, gdy próbował zasnąć u boku czarnofutrego, lecz zamiast tego brzmiał jak chrapiący niedźwiedź!

Właśnie dlatego z samego rana, gdy Szakłak wciąż spał, kremowy postanowił udać się do medyczki. Nieśmiało wsadził pysk do lecznicy, rozglądając się za Wdzięczną Firletką. Na szczęście szylkretka już nie spała, choć do pełnego rozbudzenia wciąż było jej daleko. Siedziała na swoim posłaniu, lekko zaspana, lecz gdy tylko jej uwagę zwrócił wojownik, potrząsnęła głową i podniosła się z miejsca.

— W czym mogę ci pomóc? — spytała, podchodząc do kremowego.

Gasnąca Prawda wstrzymał na moment oddech.

— Od jakiegoś czasu zmagam się z katarem i problemami z oddychaniem… — oznajmił, nabierając na koniec chrapliwego wdechu.

Wdzięczna Firletka skinęła głową i zaraz udała się do składzika. Wróciła stamtąd z kilkoma ciemnoniebieskimi jagodami i położyła je przed łapami kremowego. Ten bez sprzeciwu zjadł zioło.

— Dziękuję, Wdzięczna Firletko — mruknął, po czym odwrócił się i szybko wrócił do legowiska wojowników.

Gdy ułożył się na swoim posłaniu, zauważył, że większość kotów wokół niego również już nie śpi. Poranny patrol dawno opuścił azyl, który powoli budził się do życia. Poczciwy Szakłak wciąż jednak drzemał, toteż Gasnąca Prawda zmrużył oczy. Udało mu się zasnąć wyjątkowo szybko, wsłuchując się w spokojny oddech przyjaciela.

Gdy się już obudził, posłanie obok było puste. Podniósł głowę, nieco tym zdziwiony. Nie spodziewał się, że czarnofutry uda się gdzieś samotnie. Może poszedł po coś do jedzenia? Może wybrał się porozmawiać z Patyczakiem? Kremowy mógłby jeszcze długo się nad tym zastanawiać, lecz w pewnym momencie usłyszał obok siebie kroki. Nie musiał nawet zgadywać, do kogo należały. I z pewnością nie był to Poczciwy Szakłak.

Stanęła przed nim Skrzydlata Płomykówka, mierząc go tym samym podejrzliwym spojrzeniem co zwykle. Pręgowany zadarł brodę, by spojrzeć jej w oczy.

— Co powiesz na spacer? — zaproponowała, choć Królik doskonale wiedział, że nie mógł jej odmówić.

— O niczym innym nie marzę… — rzucił oschle, teraz już pewien, że zastępczyni najpewniej wysłała Poczciwego Szakłaka na jakiś patrol, by ten nie musiał siedzieć sam w obozie pod nieobecność Gasnącej Prawdy i Skrzydlatej Płomykówki.

Rudofutra odwróciła się i żwawym krokiem opuściła legowisko wojowników. Kremowy nie zdążył się nawet porządnie przeciągnąć ani urządzić porannej toalety, a już musiał zrywać się z posłania i gnać za zastępczynią, która chyba ukręciłaby mu łeb, gdyby teraz za nią nie poszedł.

Dogonił ją jeszcze przed wyjściem z obozu i choć z pewnością wyglądał na co najmniej zniechęconego, w środku jego żołądek wywijał się z nerwów. Wiedział jednak, że jeśli nie chciał czuć się tak, jakby każdy jego ruch był obserwowany przez drapieżnika, musiał dogadać się ze srebrzystą kotką.

<Skrzydlata Płomykówko?>

Wyleczeni: Gasnąca Prawda

Od Skrzydlatej Płomykówki CD. Gasnącej Prawdy

»» ———— ⚜ ———— ««

Przeszłość,

zaraz po mianowaniu

Gasnącej Prawdy

»» ———— ⚜ ———— ««

Była cichą obserwatorką doniosłego wydarzenia, w końcu miało miejsce mianowanie kocura, który już dłuższy czas był uczniem pomimo swego wieku. Jasna przenikliwe spojrzenie jednak tylko przez krótką chwilę było skierowane na kremowym wojowniku. Bardziej interesującą personą był tu Poczciwy Szakłak. Zielonooki zdawał się być najbliżej dawnego Klifiaka, a ich wspólna obecność nie była niczym niezwykłym już, choć mimo wszystko przyciągała uwagę niektórych, szczególnie zastępczyni. Kotka po cichu im kibicowała, aby w końcu się zeszli — jak na łapie było widać, że ta dwójka ma ku sobie już od samego początku. Ruda nie wierzyła w wersję kocura, o tym, że ten na granicy widywał się jedynie z siostrą. Sam nawet to potwierdził niedługo później, kiedy tylko przyszedł do niej, by podzielić się reakcją starszego na jego wyznanie.

W tamtym momencie Gasnąca Prawda nieco podpadł kotce, choć ta nie okazywała tego zbytnio, chowając urazę głęboko w sobie. Aż zbyt dobrze wiedziała, jak Szakłakowi na nim zależy i nie chciała, by z jej powodu kocur na nowo popadł w stan przypominający letarg — niby żyje, oddycha, ale w środku jest martwy. Nie chciała najbliższego przyjaciela widzieć ponownie w takim stanie, szczególnie że po zdradzie Rudzikowego Skrzydełka mogłoby być trudniej przywrócić Burzaka do świata żywych. Ona sama po pożarze i śmierci Króliczej Gwiazdy nie miała tyle czasu, co dawniej i jej próby pomocy mogłyby okazać się bezskuteczne oraz stratą czasu dla każdego z nich.

»» ———— ⚜ ———— ««

Po czuwaniu

Gasnącej Prawdy

»» ———— ⚜ ———— ««

Cętkowana pomimo imienia po nocnym ptaku była typem kota, który z zaskakującą łatwością był wstać skoro świt. Choć nie oznaczało to, że nie zdarza jej się zasypiać o wyjątkowo późnej porze, tak jakby moment od zmierzchu do środka nocy był czasem, kiedy to najłatwiej jej się funkcjonowało — nikt jej głowy nie zawracał, nie dopytywał o mało istotne drobiazgi, była tylko ona, szmery oddechów pozostałych wojowników i myśli. Myśli, które w ciągu dnia były uśpione, a po zachodzie słońca budziły się do życia, rozpoczynając szaleńczy bieg po umyśle kotki. Musiała w większości kwestii myśleć parę kroków do przodu, tak by nikt nie mógł ani jej, ani Zawodzącej Gwieździe zarzucić zaniedbywania obowiązków.

Noc, kiedy to obóz był pod opieką czuwającego kremusa, ona sama również nie zmrużyła oka. Choć po niej nie było tego widać w porównaniu do Gasnącej Prawdy, który w drodze do legowiska wojowników omal nie wpadł na nią. Przystanęła z nieco uniesioną brwią, jakby doskonale wiedziała, że kocur czegoś będzie od niej chciał i jedyne, co jej pozostało teraz to cierpliwie czekać, aż jego zmęczony umysł ułoży sensowne zdanie, nim te trafi na jego język, a następnie opuści kremowobiały pysk starszego. Choć w pierwszej chwili położył uszy po sobie i skłonił lekko głowę na znak przeprosin.

— Nie chciałem na ciebie wpaść, Skrzydlata Płomykówko. Jestem trochę zmęczony, wiesz… po tym całym czuwaniu — wyjaśnił, uśmiechając się słabo do rozmówczyni. — Czy Szakłacz... To znaczy, czy Poczciwy Szakłak został przydzielony do jakiegoś patrolu, czy powinienem szukać go w obozie? Pewnie będzie chciał ze mną porozmawiać — zapytał z pewną nadzieją w głosie, co zdecydowanie nie umknęło uwadze Płomykówce.

Na jej język cisnęły się jedynie cięte słowa, przesiąknięte wyższością, ironią, które miały pokazać starszemu podejście srebrnej do jego persony. Jednak… wstrzymała się, biorąc pod uwagę, iż Poczciwy Szakłak dla nich obu był kimś ważnym.

— Postaraj się nie zdrabniać jego imienia przy nim. Moja siostra to dawniej robiła — odparła, sprawiając wrażenie, jakby w wypowiedzi wojownika skupiła się jedynie na tej urwanej kwestii. — Szakłak nadal jest w legowisku. Specjalnie waszej dwójki dzisiaj nie brałam pod uwagę z patrolami, wiedząc, że będziecie chcieli porozmawiać — dodała, by następnie krokiem pełnym gracji zacząć oddalać się od kremowego. — A Gasnąca Prawdo, jeszcze jedno. Spróbuj go skrzywdzić, a własnymi łapami cię obedrę ze skóry — rzuciła cicho, pozwalając, by echo jej słów niosło się jeszcze chwilę w korytarzu, nawet kiedy zdążyła już odejść na parę długości.

Może i nie przystoi jej jako zastępcy jawnie grozić swym pobratymcom, lecz dla przyjaciela mogła zrobić pewne odstępstwo. Niech dawny Klifiak trzyma się na baczność ze świadomością, że ta może go mieć cały czas na oku i nie zawaha się, jeśli zostanie uznany za zagrożenie dla Szakłaka. Większość czasu starała się z niemal każdym znaleźć nić porozumienia, by uniknąć kolejnych przewrotów w klanie, lecz jeśli będzie trzeba, to odegra rolę bezwzględnego zastępcy, który zrobi wszystko dla bliskich oraz dla dobra Burzaków. Nawet jeśli oznaczałoby to łamanie kodeksu lub robienie czegoś nieprzyzwoitego moralnie. Była gotowa na takie poświęcenie w imię wyższego dobra.

Swoje kroki skierowała do Groty Pamięci, będącej pewnym sercem podziemnego obozu. Mimowolnie jej wzrok powędrował w stronę jednej ze ścian, gdzie swe odciski łap zostawiali wojownicy. Jeden z nich był widocznie nowszy, wykonany raptem dnia poprzedniego przez Gasnącą Prawdę.

Korzystając z tego, iż do momentu, gdy większość Burzaków się zbudzi, miała trochę czasu, postanowiła ruszyć tunelem, który miała na lewo. Korytarz ten przebiegał wprost do starego obozu, łącząc z ich obecnym azylem żłobek z jednej strony, a z drugiej legowisko medyków oraz kronikarzy, których oddzielała księżyce temu powstała ściana. Srebrna sama nawet przyczyniła się do tej tego fragmentu podziemi, gdyż w czasie intensywnych pracy znalazła się w gronie kotów, które zbierały glinę oraz kamienie do sztucznej bariery pomiędzy dwoma legowiskami.

Krótka poranna wyprawa do zwęglonych zgliszczy nie była podszyta żadnym konkretny, ot co chęć sprawdzenia, czy każdy zakamarek został przeszukany i udało się uratować tyle, ile nie zostało dosięgnięte dawniej ognistymi jęzorami pożaru. Podejrzewała, że Burzacy przeszukali znaczną część ich schronień, lecz raczej mało kto miały odwagę postawić łapę w legowisku lidera — Płomykówka wychodziła z założenia, że jest to przestrzeń, do której nie powinno się wkraczać bez wyraźnej zgody jego mieszkańca, nawet jeśli ten poległ. Sprawnie wdrapała się do wnętrza Skruszonego Drzewa, by następnie ujrzeć miejsce, które dla wielu było niedostępne. Skromne legowisko musiała przyznać. W środku było posłanie muśnięte ogniem, które nie nosiło nawet subtelnego zapachu Króliczej Gwiazdy. Musiało zwietrzeć przez ten czas, gdy w panice opuścili dawny azyl, by zamieszkać w podziemiach niczym zające, ich główna zwierzyna łowna.

Wstępne oględziny wnętrza kamiennej wieży nie przyniosły ze sobą żadnego znaleziska, lecz zastępczyni nie miała zamiaru tak szybko kończyć. W końcu każdy ma coś do ukrycia, nawet coś błahego i bezwartościowego dla innych. Trzepnęła końcówką ogona, by pochylić się i rozpocząć węszenie, nawet jeśli nie przepadała za samym określeniem tej czynności — kojarzyło jej się jedynie z czworonożnymi towarzyszami Dwunożnych, którzy również polowali na ich zdobycz. Wielkie głośne bydle z paszczą tak wielką, że na spokojnie mogłaby pochłonąć bezbronne kocię. Skupiając się na przeszukiwaniu tej nawet niewielkiej przestrzeni, natknęła się w pewnym momencie na jedno ciemne, opalizujące krucze pióro, dokładnie takie samo, jakie widywała u Zawodzącej Gwiazdy. Znalezisko delikatnie pochwyciła, by następnie zabrać je ze sobą do obozu.

Niczym cień pokonywała korytarz, Grotę Pamięci, a następnie wskoczyła na półkę skalną przed legowiskiem dymnego kocura. Tuż przed wejściem pozostawiła własność starszego, a następnie oddaliła się, by wyznaczyć patrole po Wysokim Słońcu oraz wysłuchać wszelkie przeciwwskazania do uczestniczenia w porannym wyjściu na łowy, oraz sprawdzenie granic. Nim zniknęła w Grocie Pamięci, czuła na sobie spojrzenie Echo, przez którego została odprowadzona, dopóki znajdowała się na jego widoku.

»» ———— ⚜ ———— ««

Obecnie, przed śmiercią

Rudzikowego Skrzydełka,

pora opadających liści

»» ———— ⚜ ———— ««

Srebrna sylwetka Skrzydlatej Płomykówki była widziana z rana, kiedy to czekała na wyznaczone poranne patrole. Później ta rozpłynęła się niczym we mgle pośród Burzaków. Kotka czekała tylko na moment, aż Poczciwy Szakłak opuści na chwilę legowisko wojowników, by ta mogła na osobności rozmówić się z Gasnącą Prawdą. Chciała wiedzieć, jak kocurowi idą próby wspierania zielonookiego po odejściu Bursztynowej Łapy z klanu.

— Dobrze, że jesteś — powiedziała na wstępie, wkraczając do jaskini, by ujrzeć kremowego na posłaniu tuż obok tego, które zajmowane było przez czarnego solida. Ten jakimś cudem opuścił wspólną przestrzeń, zapewne namówiony przez pręgowanego do przyniesienia piszczek dla ich dwójki. — Mam nadzieję, że jakoś sobie radzicie oraz masz na uwadze moje słowa. Te po twoim czuwaniu.

<Gasnąca Prawdo?>

Event Klanu Burzy:

Poszukiwania - próba nieudana, osobiste skarby współklanowiczów

Od Gasnącej Łapy (Gasnącej Prawdy) do Skrzydlatej Płomykówki

Zgromadzenie

Najbardziej na świecie bał się tego, że spotka kogoś, kto go rozpozna. Co wcale nie było niemożliwe. Na Bursztynowej Wyspie roiło się od Klifiaków i nie było wątpliwości, że gdzieś wśród nich znajdowali się dawni znajomi Królika. Być może był tu Trójoki Zając, Wzburzony Kormoran albo Oszroniony Kieł. Co do jednego kremowy był jednak pewny — Źródlana Łuna pełniła teraz rolę zastępczyni i siedziała nieopodal pozostałych zastępców. Kocur czuł ogromną chęć, by jej pogratulować, lecz wiedział, że nie powinien. Nie miał nawet jak do niej podejść. Zresztą, ona pewnie i tak nie chciałaby z nim rozmawiać po tym, jak tak bezczelnie uciekł z Klanu Klifu.

Siedział więc smutno gdzieś na uboczu, przygnębionym wzrokiem przeskakując po kotach zgromadzonych na wyspie. Miał ochotę zwinąć się w kłębek, zajmować jak najmniej miejsca i zmniejszyć szanse na to, że ktoś go rozpozna. Jednak wtem podeszła do niego młodsza kotka. Miała kremowe, pręgowane futerko, krótki ogonek i żółte oczy, do złudzenia przypominające te należące do Kukułczego Wdzięku. Czy to...? Nie, niemożliwe.
— Dzień dobry, proszę pana. Jak pan ma na imię?
— Uch, och! Dobry wieczór, młoda damo... Mam na imię Gasnąca Łapa — odpowiedział nieco speszony, gdy koteczka się do niego odezwała.
Wpatrywał się w jej pyszczek w milczeniu, nie potrafiąc pozbyć się wrażenia, że kogoś mu przypominała.
— Jak panie Gasnąca Łapo układa się w Klanie Burzy?
Kremowy miał ochotę zapytać młodszą, czy była spokrewniona z Trójokim Zającem albo chociaż z Kukułczym Wdziękiem, lecz nie potrafił się do tego przemóc. Jeśli naprawdę była jego bratanicą, to czy chciał opowiadać jej o tym, jak bardzo zawiódł jej ojca? Przecież równie dobrze mógł wciąż być w Klanie Klifu. Mógł odwiedzać ją i jej rodzeństwo w żłobku, bawić się z nimi kulkami mchu i patrzeć, jak dorastają. Zamiast tego siedział tu teraz jako uczeń Klanu Burzy i udawał, że ta kotka wcale nikogo mu nie przypomina.
— Jak układa mi się w Klanie Burzy? Cóż... chyba całkiem dobrze. Oprócz tego, że wciąż jestem uczniem! — zaśmiał się nerwowo, próbując się rozluźnić.
Po chwili uniósł uszy i spojrzał na nią z zainteresowaniem.
— A jak u ciebie, młoda damo? Wszyscy w rodzinie zdrowi? Lśniąca Gwiazda dobrze was traktuje? — zapytał łagodnym tonem.
Zastanawiał się, czy przywódca nadal ścigał rodzinę Pikującej Jaskółki, czy może w końcu odpuścił po tym, jak pozwolił Królikowi zostać wśród Burzaków. Kremowy był mu za to wdzięczny, choć mimo wszystko wciąż za nim nie przepadał i nadal uważał, że rudy mógł stanowić zagrożenie dla jego bliskich.
Kotka uśmiechnęła się lekko.
— Tak, Lśniąca Gwiazda pozwolił mi zostać uczennicą medyka, bardzo się z tego powodu cieszę. Pan akurat sformułował pytanie tak, jakby pan chciał sprawdzić, czy Lśniąca Gwiazda nas źle traktuje... Czy pan jest moim wujkiem? Niech pan się nie krępuje, nie mam panu za złe, że pan nas opuścił.
Wpatrywał się w nią z wyraźnym zakłopotaniem i zdziwieniem. Przez chwilę nie potrafił znaleźć odpowiednich słów, a po kilku uderzeniach serca zamrugał parę razy, przybierając jeszcze bardziej zmieszany wyraz pyska.
— Oczywiście, że chcę sprawdzić, jak sprawuje się lider klanu, z którym mamy sojusz. Tym bardziej teraz, gdy... sytuacja mojego klanu nie jest najlepsza. Musimy wiedzieć, czy możemy liczyć na kogoś kompetentnego — odparł w końcu, prostując się i próbując przybrać pewniejszą postawę. Nie chciał przecież pokazać, że jej słowa go zaskoczyły.
Zmarszczył lekko nos, słysząc dalszą część jej wypowiedzi.
— Nie wiem, o kim mówisz, młoda damo. Pierwszy raz w życiu widzę cię na oczy, więc trudno mi stwierdzić, czy rzeczywiście jesteśmy spokrewnieni — wyjaśnił spokojnie. — To, że mamy podobne futro i oboje posiadamy krótkie ogony, jeszcze o niczym nie świadczy. Czy gdybym zobaczył dwa czarne koty stojące obok siebie, od razu uznałbym, że są rodzeństwem albo kuzynostwem? Oczywiście, że nie.
— Hm, może pana z kimś pomyliłam, przepraszam bardzo. Pan jest bardzo podobny do Trójokiego Pyska — stwierdziła, po czym usiadła. — No cóż, zawsze chciałam poznać jego brata...
Kremowy wzruszył ramionami na słowa młodszej kotki, choć w środku poczuł, jak żołądek zaciska mu się ze stresu.
— Przykro mi, młoda damo. Nie znam nikogo o imieniu Trójoki Pysk — westchnął. — Radzę ci się jednak nie poddawać. Wierzę, że jeszcze kiedyś uda ci się odnaleźć kota, którego szukasz.
Na chwilę umilkł, zastanawiając się, co mógłby powiedzieć, by jej pomóc.
— Może Trójoki Pysk wspominał ci kiedyś o nim? Albo mówił, gdzie mógł pójść? Jeśli masz jakiekolwiek wskazówki, na pewno łatwiej będzie ci go odnaleźć — mruknął łagodnie, starając się brzmieć na szczerze przejętego i zaangażowanego.
Żółtooka westchnęła.
— No cóż, chętnie bym się pobawiła z wujkiem... ale cóż. Nie będę już panu przeszkadzać. Do widzenia! — uśmiechnęła się.
Kremowy westchnął ciężko.
— Dobrze, młoda damo. Lepiej porozmawiaj z kimś w swoim wieku, zamiast marnować czas na jakiegoś staruszka — mruknął żartobliwie, choć poczucie winy zaczęło go gryźć, gdy obserwował, jak kotka odchodzi.
Miał szansę. Miał szansę przyznać się do tego, że był jej wujkiem. Miał szansę być może naprawić to wszystko, co zniszczył kilka księżyców temu. Lecz czy naprawdę chciał to zrobić?
Był taki żałosny. To nie byłby pierwszy raz, gdy przepraszał Trójokiego Zająca i innych swoich bliskich. Na pewno tym razem nie zaakceptowaliby jego przeprosin. Uznaliby je za nieszczere, skoro już tyle razy udowodnił im, że nie potrafi się zmienić.

* * *

Odkąd wrócił ze swojego pierwszego zgromadzenia po trafieniu do Klanu Burzy, często o nim rozmyślał. Czy tamta kremowa kotka naprawdę mogła być jego… bratanicą? Czy naprawdę Trójoki Zając w końcu wyznał miłość Kukułczemu Wdziękowi, zostali parą, a nawet doczekali się kociąt? To było bardzo możliwe; w końcu kremus musiał kiedyś założyć rodzinę. Nie mógł do końca swoich dni pozostać bezdzietny i bez miłości. To znaczy, mógł, oczywiście, lecz Królik mu tego nie życzył. Wierzył, że posiadanie własnych dzieci było czymś pięknym i przynosiło kotom wiele radości, dlatego miał nadzieję, że tamta kremowa koteczka naprawdę była córką Zająca.
Zastanawiał się też, czy była jedynaczką, a jeśli już miała rodzeństwo, to ile. I jak wyglądali? Czy również byli tak uderzająco podobni do Trójokiego Zająca? A może któreś z nich bardziej przypominało Kukułczy Wdzięk? Och, tak bardzo chciałby ich wszystkich zobaczyć! Chociaż raz w życiu mógłby się postarać, być dobrym kotem i stać się dla nich prawdziwym wujkiem. Odwiedzałby je w żłobku, bawił się z nimi i opowiadał im przeróżne historie ze swojego życia. Zrobiłby wszystko, by dać im wsparcie i otuchę, których wcześniej nie potrafił podarować Mak, Kocimiętce, Kormoranowi i Szronce. Chciał jakoś odpokutować swoje winy. Naprawdę chciał. Lecz teraz nawet nie miał ku temu okazji.
Lśniąca Gwiazda nie pozwoliłby mu wrócić do Klanu Klifu, a on sam nie miał pod opieką żadnego kocięcia. Może gdyby w końcu został mianowany, dostałby chociaż ucznia? W ten sposób mógłby wnieść jakiś wkład w odbudowę Klanu Burzy, szkoląc przyszłego wojownika. Na razie jednak sam wciąż był uczniem i miał wrażenie, że jedyne, co robi, to utrudnia wszystkim życie. A przede wszystkim przynosi sobie wstyd. Był już przecież całkiem starym kotem, a nadal nosił uczniowskie imię. Nawet podczas rozmowy z kremową kotką czuł zażenowanie, przedstawiając się jako Gasnąca Łapa. Był przekonany, że żółtooka zaraz zapyta, dlaczego jest taki stary, a wciąż się uczy, lecz na całe szczęście nawet o tym nie wspomniała. A może jednak zwróciła na to uwagę, tylko nie chciała mówić tego na głos? Ciężko było stwierdzić, bo przecież Królik nie potrafił czytać w cudzych myślach.
Śniący Obserwator chyba miał już dosyć treningów z kremusem, przez co odbywały się one coraz rzadziej. Królik zastanawiał się więc, dlaczego srebrzysty po prostu nie powie Zawodzącej Gwieździe, że Gasnąca Łapa jest gotowy zostać pełnoprawnym wojownikiem Klanu Burzy. W końcu znał już niemal całe tereny na pamięć, potrafił polować na swoich imienników i całkiem nieźle dogadywał się z pobratymcami. Czuł się Burzakiem i chciał nim zostać również oficjalnie.
Dlatego, gdy minął przewodnika w jednym z podziemnych korytarzy, mruknął za nim:
— Śniący Obserwatorze, czy mogę na słówko? — zapytał, nieznacznie kładąc po sobie uszy, jakby chciał pokazać, że nie ma żadnych złych zamiarów.
Młodszy zatrzymał się, sennie mrużąc ślepia, po czym skinął głową i podążył za Królikiem na zewnątrz. Gdy znaleźli się nieco dalej od azylu, uczeń odezwał się ponownie:
— Wiem, że nie powinienem o to pytać, ale zastanawiam się… kiedy w końcu zostanę wojownikiem? Uważam, że spędziłem jako uczeń już wystarczająco dużo czasu i z tak wspaniałym mentorem, jak ty, nauczyłem się wszystkiego, co potrzebne. Oczywiście wiem, że ostateczna decyzja należy do ciebie i nie chcę wywierać na tobie żadnej presji ani cię popędzać. Och, co to, to nie… — urwał, odwracając wzrok od Śniącego Obserwatora i modląc się w duchu, by nie zabrzmiał zbyt nachalnie. Przecież wcale nie o to mu chodziło.
Srebrzysty wyglądał, jakby przez chwilę się zastanawiał. W końcu jednak wzruszył ramionami.
— Ach, niech ci będzie — stwierdził, po czym gwałtownie zawrócił i ruszył z powrotem do obozu.
Gasnąca Łapa szybko pognał za nim. Zastanawiał się, czy przewodnik zgodził się na mianowanie tylko po to, by kremowy przestał zawracać mu głowę, czy naprawdę uważał, że na to zasłużył.
Zresztą… czy to w ogóle miało znaczenie? Najpewniej i tak nie będą utrzymywać ze sobą bliższego kontaktu, gdy Królik zostanie wojownikiem. Najważniejsze było to, że wreszcie nim zostanie i nie będzie już musiał przedstawiać się uczniowskim imieniem. No i będzie mógł samodzielnie opuszczać obóz, choć jeszcze nie wiedział, czy odważy się z tego korzystać. Wciąż bał się tego, co mogliby powiedzieć jego bliscy, gdyby któregoś dnia spotkali go na granicy.

* * *

Gasnąca Łapa stał w Grocie Pamięci, a przed nim leżał skrawek kory, na którym połyskiwał rdzawy barwnik. Kremowy czuł, jak serce wali mu w piersi tak mocno, że był niemal pewien, iż każdy kot, który go otaczał, mógł to usłyszeć — a może nawet wyczuć w postaci drgań.
— Ja, Zawodząca Gwiazda, przywódca Klanu Burzy, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady panujące w Klanie Burzy. Polecam wam go jako kolejnego wojownika — odezwał się dymny, mierząc pręgowanego skupionym wzrokiem. — Gasnąca Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić ten klan nawet za cenę życia?
Kremowy uśmiechnął się, czując, jak całe jego ciało wypełnia radość.
— Przysięgam — odparł bez chwili wahania.
— Zatem mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Gasnąca Łapo, od tej pory będziesz znany jako Gasnąca Prawda. Klan Gwiazdy ceni twoją determinację i zaangażowanie oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Burzy — zakończył Zawodząca Gwiazda, po czym skinął głową w stronę Królika.
Ten zaś poczuł, jakby na krótką chwilę serce przestało mu bić. Zanurzył poduszkę łapy w pomarańczowej mazi i odwrócił się w stronę ściany, na której widniały już dziesiątki odcisków w różnych rozmiarach i barwach. Na pysku kremowego wciąż gościł ciepły, pełen wdzięczności uśmiech, gdy odbijał własną łapę pośród wielu innych.
Wreszcie mógł poczuć się częścią Klanu Burzy.
Cieszył się, że zdecydowali się go przyjąć. Tego dnia był niezwykle wdzięczny liderowi, który kilka księżyców wcześniej negocjował z Lśniącą Gwiazdą, by bursztynowooki nie musiał wracać do Klanu Klifu. Królik czuł, że pozostanie mu za to dłużny do końca życia. Gdyby nie jego litość, być może skończyłby martwy z łap rudego przywódcy. Wtedy na pewno nie poznałby swojej — być może — bratanicy. Nie rozwinęłaby się też jego relacja z Poczciwym Szakłakiem, a utraty właśnie tego obawiał się chyba najbardziej.
Jak widać, jego ucieczka miała swoje konsekwencje i przyniosła mu trochę nerwów, lecz nie mógł powiedzieć, że była pozbawiona pozytywów. Nawet jeśli wciąż nosił na barkach ciężar dawnych błędów, dziś po raz pierwszy od bardzo dawna poczuł, że naprawdę znalazł swoje miejsce.

* * *

Po zakończeniu swojego czuwania był zmęczony i jedyne, o czym marzył, to by w końcu zwinąć się w kłębek na swoim nowym posłaniu i zasnąć. Miał tylko nadzieję, że Poczciwy Szakłak zadbał o to, by mogli spać obok siebie! Byli w końcu najlepszymi przyjaciółmi, a już niedługo może i kimś więcej… Wypadałoby więc, by nawet sen dzielili ze sobą.
Półprzytomny wlókł się w stronę legowiska wojowników, gdy omal nie wpadł na Skrzydlatą Płomykówkę — samą zastępczynię. Przeraził się, że kotka mogłaby go za to zganić, więc natychmiast położył uszy po sobie i skłonił lekko głowę na znak przeprosin.
— Nie chciałem na ciebie wpaść, Skrzydlata Płomykówko. Jestem trochę zmęczony, wiesz… po tym całym czuwaniu — wyjaśnił, uśmiechając się słabo do rudej kotki. Wiedział, że czasami przebywała z czarnofutrym wojownikiem i często z nim rozmawiała. Nie miał jednak pojęcia, o czym. — Czy Szakłacz... To znaczy, czy Poczciwy Szakłak został przydzielony do jakiegoś patrolu, czy powinienem szukać go w obozie? Pewnie będzie chciał ze mną porozmawiać — zapytał z nadzieją, licząc na to, że z tej krótkiej wymiany zdań wywiąże się nieco dłuższa rozmowa. Być może o Poczciwym Szakłaku.

<Skrzydlata Płomykówko?>