Od Firletkowej Łapy CD. Ćmiej Łapy

Firletka spojrzał się na Ćmę z szeroko otwartymi oczyma. Wciąż dyszał po walce z Trójokim Zającem i gdy dostał pozwolenie na zejście z pozycji obronnej, usiadł i umył łapą pyszczek. Słuchał, jak siostra opowiadała o pomocy małemu zwierzęciu z uwagą, a gdy ta zwróciła się do niego, zastrzygł uszami.
— Ja? Dobrze idzie — mruknął tylko.
Ćmia Łapa widocznie straciła entuzjazm. Kocurek nie czuł się dziś na rozmowy. Mało widział się z siostrą przez różne ścieżki treningowe i wiecznie się mijali. Kiedyś dużo lubili się bawić i trochę szkoda było patrzeć, jak tamte czasy po prostu stawały się odległe.
To była ich ostatnia interakcja przed wypadkiem.

Dzień po wypadku

Kocurek zadrżał z zimna i otworzył oczy. Zamrugał parę razy i stęknął. Nagle poczuł potężny ból z lewej strony ciała. Nie wiedział, co się stało, nie mógł sobie nic przypomnieć, on po prostu był. Jęknął głośno, próbując się przekręcić na drugi bok, po czym nagle uderzyła w niego fala bólu. Wrzasnął przeraźliwie, na pewno budząc niejednego kota, a innych przerażając. Zjeżył się, widząc, jak ktoś nagle do niego podchodzi. Mimo ostrego bólu w łapie udało mu się jakoś skulić i syknąć na kremową plamę stojącą przed nim. Mówiła coś do niego, ale on pozostawał na to głuchy. Zacharczał, przesuwając się trochę w tył. Dłuższą chwilę pozostawał agresywny, nawet w pewnym momencie świsnął pazurami przed pyskiem kotki, lecz natychmiast się wycofał. Gdy odrobinę ostygł, obraz stał się wyraźniejszy, a dźwięki rozpoznawalne. Kojący głos kremuski go uspokoił. Wtedy podsunęła mu pod pysk jakiś listek z drobnymi kuleczkami. Niechętnie się na nie popatrzył, a potem na kotkę.
— Zjedz — miauknęła do niego krótko. Ze zmarszczonymi brwiami powąchał ziarna i stęknął obrzydzony.
Wtedy do kotki dołączyła kolejna, większa. Przekręcił łeb w zastanowieniu, po czym ona przykucnęła przy nim i udawała, że zlizuje ziarna. Młodzik podniósł uszy i powąchał je ponownie, po czym niepewnie zlizał trzy kulki. Zmarszczył nos i skulił się ponownie.
— Firletko, gratulacje! — wymruczała z aprobatą młodsza kotka. Poruszył wąsami i przypatrzył się jej. “Fir-let-ko”. Postarał się powtórzyć w myślach to, co powiedziała uczennica.
— F-fir… — zaczął, ale się zawahał.
Kremowa podniosła uszy i przykucnęła przy nim.
— Tak, tak! — Uśmiechnęła się dumnie. — Fir-let-ka. Dasz radę! Ty jesteś Firletka.
— Fil-let… filet… filetka — próbował powtórzyć za nią. Otworzył pysk, by zadyszeć odrobinę zmęczony tym ćwiczeniem.
— Jest dobrze! Ja jestem Ćma, tak? Powiesz dla mnie Ćma? — Kocurek przekręcił łebek.
— T- tma. T… t-ma. Ta- t- c… — Taki wysiłek aż sprawił, że zaczął się ślinić. Oblizał się i spróbował ponownie: — C-cma, cma.
Kremowa aż wstała na chwilę, by podreptać radośnie.
— Super ci idzie! W takim tempie już w przyszłym księżycu wrócisz do treningu! — zaśmiała się dumnie. — Czekaj, pójdę po tatę! — Po czym wybiegła z legowiska medyka, zostawiając zdezorientowanego Firletkę samego.
Podczas nieobecności siostry rozejrzał się po przestrzeni wokół niego. Szare sklepienie wyglądało nudno, więc zniżył wzrok. Widział dużo zielonych rzeczy, jakichś roślinek.
Spojrzał w lewo i nagle zobaczył coś przerażającego: jego lewa przednia łapa - nie ma jej! Zaczął nagle panikować, podniósł się na tylne łapy i skomląc, próbował znaleźć brakującej kończyny. Oblała go wielka fala bólu, wijąc się na lewo i prawo. Wydarł się kolejny raz, po czym zaczął przeraźliwie dyszeć. Przewrócił się na plecy, a potem przekręcił na bok, walcząc z powietrzem. Z jego oczu popłynęły strużki łez, podczas miotania się po przestrzeni wokół. Mało brakowało, by zrobił sobie coś jeszcze.
Wreszcie dopadła do niego starsza medyczka i starała się go uspokoić. Mówiła do niego, lecz na nic. Nie była na tyle silna, by unieruchomić tak żywego ucznia, więc gdy do legowiska wbiegli zaniepokojeni hałasem kotka z kremowym wojownikiem, od razu do niego podeszła.
— Trójoki Zającu! Unieruchom Firletkę, zanim coś znów zrobi! — krzyknęła, a on z położonymi po głowie uszami i rozdziawionym pyskiem z przerażeniem patrzył się na syna.
— A-ale tak t-to ja coś mu zrobię! Jagnięcy Ukłonie, na pewno jest lepszy sposób! — wyjąkał zestresowany.
— Nie ma innego sposobu, szybko, bo stanie się większe zło, jeśli nie pomożesz! — Kocur przełknął ślinę i z bolącym sercem dopadł syna, który właśnie opadł na ziemię po rzuceniu sobą o ścianę.
Wojownik przygwoździł niebieskiego z niedużą siłą do miękkiego posłania, na którym powinien leżeć młodzik.
Firletka warczał, pluł, syczał i drapał pazurami powietrze, aż w końcu trafił w pysk kremusa. Nim zdążył narobić więcej szkód, Ćmia Łapa na polecenie Jagnięcego Ukłonu wcisnęła w pysk brata mieszankę macierzanki i jednego ziarna maku. Prawie by wypluł lekarstwo, lecz Trójoki Zając przytrzymał jego pysk, by to przełknął. Wreszcie po dłuższej chwili opadł z sił i zaczął skomleć żałośnie. Gdy przestał się miotać, ojciec go puścił i odetchnął. Niebieski leżał bezsilnie, zmęczony całym zamieszaniem. Westchnął i zaczął mamrotać coś niezrozumiałego.
W tym czasie na lewym policzku Zająca widniały trzy głębokie rany zadane przez jego własnego syna. Sączyła się z nich krew, a kocur zareagował na ten ból, dopiero gdy ochłonął po napadzie Firletki. Jagnięcy Ukłon i Ćmia Łapa obejrzały go i pomogły mu z krwawieniem. Podczas kuracji ciągle spoglądał z przykrością na synka. Uczeń leżał na lewym boku głową do ściany i ledwo co widział trójkę kotów. Jeszcze coś słyszał, jakieś rozmowy, ktoś przyszedł się spytać, o co chodziło, lecz medycy odganiali gapiów i pozwolili wejść jedynie Kukułczemu Wdzięku, która z troską obejrzała syna i partnera, po czym przytuliła kremową córkę.

<Cma… Ćmo?>

Od Ćmiej Łapy CD. Firletkowej Łapy

Przeszłość

– Ja bym poopowiadał jakieś historyjki – mruknął brat.
– Dobra, to ja zaczynam. Kiedyś, kiedy jeszcze Klanu Klifu nie było na tym świecie, żyła sobie grupka kotów o nazwie… eee… Stokrotki, tak, Stokrotki. Mieszkali na wieeelkiej wierzbie, tak dużej, że nawet Spadającego Potwora by zatrzymała!
– Ojej, to musiał być kolos – skomentował jej braciszek.
– Bo nim był! W każdym razie przywódca o nazwie… Niebezpieczna Stokrotka rozkazał, aby jego podwładni przynieśli stokrotki. Ten, kto przyniesie ich najwięcej, będzie jego zastępcą. Kot o nazwie… Gruba Stokrotka, gdyż wszyscy musieli mieć to słowo na końcu, zebrał baaardzo dużo stokrotek! Tak dużo, że gdyby wpleść je w futro kota, w ogóle nie byłoby go spomiędzy nich widać! Ale Głupia Stokrotka też tyle zebrał, a więc gdy przyszli obaj do przywódcy, zaczęli się bić! Nikt przez harmider nie zauważył, że Dwunożni podstawili ogień! Kiedy ktoś z tłumu go zauważył, było już za późno. Cała polana ZAJĘŁA SIĘ OGNIEM! KOTY KRZYCZAŁY! MATKI ZABIERAŁY SWOJE POCIECHY! – nastraszyła Firletkę.
– Aaaa! – krzyknął.
– Ale wierzba poprosiła ptaki, by zlitowały się nad nią i by przyleciały z wilgotnym mchem. Wysłuchały prośby wierzby i cały klucz rwał mech, moczył go w morzu i otaczały nim drzewo. Ten wilgotny krąg może i nie zatrzymał do końca płomieni, ale sprawił, że wierzba tylko trochę się przypaliła. Koniec.
– A co ze Stokrotkami? – dopytała Mysikrólik, która się przysłuchiwała.
– Poszły sobie.
– Aha… – zareagował niebieski.

***

Przed wypadkiem

Kotka dostała od mentorki chwilę wolnego. Postanowiła to wykorzystać i poszła na trening z jej bratem oraz ojcem, Trójokim Zającem. Gdy oni ćwiczyli walkę, kremowa szukała korzeni trybuli. Znalazła już kilka, lecz to było zdecydowanie za mało. W kącie oka mignęła jej mała sadzawka porośnięta tatarakiem. To było Kacze Bajorko.
Jagnięcy Ukłon jej pokazała to miejsce, ale nie widziała tam żadnych kaczek. W sumie co się dziwić, była Pora Nagich Drzew. Zastanawiała się, czy były tam jakieś kaczki, gdy nagle usłyszała szelest. Obróciła się. W trawie skakał zniczek, który był zaplątany w jakiejś… pajęczynie Dwunożnych?
Koteczka delikatnie podbiegła do ptaka i go lekko złapała. Ptaszek zaczął się panicznie wiercić.
– Nie martw się, maluchu. Nie skrzywdzę cię.
Zbadała swojego pacjenta. Dziwny splot uciskał klatkę i skrzydła zniczka. Zębami, powoli zaczęła go odwijać. Maluch trochę skrzeczał, z ostatnim ruchem przestał.
– Dalej, leć! – ponagliła go. Ptak nie chciał odlecieć. Czyżby to coś zraniło mu skrzydła?
Przyjrzała się. Jego skrzydło było mocno naderwane.
– Och, biedulek, opatrzę tę ranę – miauknęła do niego, wzięła trochę prawdziwej pajęczyny, a następnie ranę wysmarowała trybulą. Nie wiedziała, czy to mu nie zaszkodzi, ale w miejscu rany zrobił się już skrzep i była szansa, że to wcięcie mu tak zostanie. Przykryła ranę pajęczyną, wzięła liść, zanurzyła go w sadzawce i podała pacjentowi.
– Proszę, pij. – Podała małemu liścia, a on z lekkim zawahaniem schylił się i wypił kilka kropel. Następnie odwrócił się od medyczki i w małych podskokach zaczął uciekać. Kiedy był przy drzewie, odwrócił swoją główkę z pomarańczową czupryną do kremowej, jakby chciał powiedzieć “dziękuję”.
Ćmia Łapa stała jak wryta ze zdziwienia i by nie przestraszyć ptaka. Czy on ją rozumiał? Może naprawdę ptaki były mądrzejsze, niż myśleliśmy? Zanim dobrze się nad tym zastanowiła, zniczek zniknął z pola widzenia.
Kotka popędziła do ojca i brata, by opowiedzieć o tym zdarzeniu.
– Tato! Firletko!
– Tak? – odpowiedział kremowy, dając znak, aby uczeń opadł z pozycji obronnej.
– Dzisiaj zauważyłam mojego ptasiego patrona, miał trochę rozerwane skrzydło, ale udało mi się go opatrzyć i chyba mi podziękował! – Oczy kotki mieniły się jak dwa klejnoty. Nie zachowywała się jak kociak, raczej nie była gwałtowna w emocjach, ale przy nich sobie na to pozwalała.
– Naprawdę? Dobra robota, Ćmia Łapo! – mruknął Trójoki Zając z wyraźną dumą. Ćmia Łapa zamruczała w odpowiedzi.
– A jak idzie ci trening, Firletkowa Łapo? – zapytała się niebieskiego.

<Kochany braciszku?>

[610 słów]

[12%]

Od Firletki CD. Ćmy

Gdy słuchał opowiastki mamy, siedział w bezruchu i ledwo można było zobaczyć, że oddycha. Uwielbiał słuchać historyjek rodziców. Zawsze go to niemal… hipnotyzowało. Po prostu świat przestawał istnieć i skupiał się jedynie na tym fikcyjnym. Gdy skończyła, zamrugał parę razy i spojrzał się w ziemię. Nawet nie dosłyszał, że odezwała się do niego Ćma. Słonka przewróciła oczami i pacnęła Firletkę w ramię, by się ocknął z tego mini-transu. Łyknął powietrze nagle i aż się zakrztusił, po czym zakasłał pospiesznie.
— Co!? — zapytał, rozglądając się na boki. — O co chodzi? — uspokoił się.
— Ćma coś do ciebie mówiła, jak coś — odparła niebieska szylkretka i się uśmiechnęła. Kocurek od razu się odwrócił do kremowej.
— Co mówiłaś? Wybacz… nie słuchałem — otworzył szerzej oczy.
— Yyy… pytałam, czy podobała ci się historia mamy — odpowiedziała koteczka, a jej brat od razu się rozpromienił.
— Fajna była! Ciekawe, jak silne muszą być te ptaki!
— Na pewno nawet najmniejsze ptaki poradziłyby sobie z podniesieniem ciebie — rzekła Mysikrólik do brata, wtrącając swój nos między Firletkę i Ćmę, po czym klapnęła sobie między nimi.
— Bo jeszcze jestem kociakiem! — miauknął oburzony. — Ciebie taki mysikrólik potrafi jeszcze podnieść!
— Czemu się tak wyzywacie? — wtrąciła Ćma. — Nieładnie się kłócić, pamiętacie? — mówiąc to, spojrzała na mamę, która jej kiwnęła głową z aprobatą. Cały czas przysłuchiwała się rozmowom kociąt. Brat i siostra spuścili wzrok, ale Mysikrólik od razu podniosła się na łapy z nowym entuzjazmem.
— Ja sobie pójdę zrobić… coś — powiedziała figlarnie i pospiesznie pobiegła złapać kulkę mchu, która gdzieś sobie leżała. Firletka odprowadził ją wzrokiem.
— Pff, tylko umie się wymądrzać przede mną — wymamrotał kocurek. Ćma odchrząknęła niezręcznie.
— To… co chciałbyś porobić? — zapytała.

<Najchętniej bym poopowiadał jakieś historyjki, Ćmo.>

Od Ćmy do Firletki

Koteczka siedziała w żłobku, patrząc na owady, które wleciały do obozu. Żółty motylek latał po legowisku, szukając drogi wyjścia. Ćma postanowiła go złapać. Biegała po żłobku, skakała i machała łapką w powietrzu, próbując złapać skrzydlatą istotę. Gdy tak szalała, nie zauważyła pod sobą braciszka, Firletkę, który mył swoje łapki. Gdy prawie złapała motylka, potknęła się o niebieskiego i fiknęła koziołka, a braciszek się przewrócił.
– Hej! Uważaj! – pisnął.
– Przepraszam! – rzekła, nieco zawstydzona.
– Co tak goniłaś? – zapytał, rozciągając się.
– Motylka… – oznajmiła, kręcąc się w kółko, by go znaleźć.
– Oj, chyba ci uciekł… – zasmucił się.
– Hej! Przecież są jeszcze inne super zabawy! – rzekła z błyskiem w oku. Poszła do kąta, wzięła mech, zgniotła go w kuleczkę i rzuciła nim do brata. – Twoja kolej!
Firletka popatrzył ze zdezorientowaniem na piłeczkę i lekko odepchnął ją łapką. Zastanawiała się, czy w ogóle chce z nią grać.
– Kociaki! Chodźcie! Chcę wam opowiedzieć historię! – to była ich matka, Kukułczy Wdzięk.
– Tak! Historyjka! – pisnęła Mysikrólik i poleciała do matki. Wszystkie dzieci przybiegły do niej.
– A więc, dzisiaj opowiem wam historię o ptakach, które uratowały kota. Pewnej burzliwej nocy, kot szedł wzdłuż klifu, by znaleźć drogę do domu. Deszcz lał, a wiatr próbował go zechnąć w dół przepaści. Gdy tak szedł, pośliznął się na śliskim kamieniu i runął w dół. Myślał, że to koniec, na szczęście, ptaki, które to widziały, zapikowały w dół i przenieśli kota z powrotem na klif. Od tej pory kot zaczął szanować ptaki…
– Pst! Firletko! Jak ci się podoba ta historia? – zapytała Ćma.

<Firletko?>