Od Mglistej Zatoki (Mglistej Gwiazdy) CD. Nastroszonego Futra

— Był, był. Nabiorą wprawy. A taki przyjacielski pojedynek jest dobry. Co tak się zamartwiasz? — Spojrzał na nią. 

— Martwię się o Wodnikową Łapę — wymiauczała w miarę ściszając ton by uczeń tego nie słyszał, był na szczęście zajęty walką. — Rozmawiałam z nim trochę. 

— No i? Co to ma wspólnego z treningiem? Boisz się, że nie da rady, popłacze się czy coś? — Nie rozumiał o co się rozchodziło siostrze, a ona dobrze zdawała sobie z tego sprawę. Sposób myślenia Nastroszonego Futra był często bardzo... prostolinijny.

— Nie uważam, że nadaje się na wojownika. Chociaż jego nastawienie nieco się poprawiło nadal musi pracować nad sobą — wyjaśniła w miarę możliwości kocurowi, który wlepiał w nią swój zaciekawiony wzrok.

— Jak nie wojownikiem to kim będzie? Medycy są już za bardzo obłożeni — zauważył.
Obserwowali zmagania dwójki w skupieniu. 

— Właśnie to mu starałam się wytłumaczyć, mam wielką nadzieję że to zrozumiał. 
Tymczasem Wodnik zdążył upaść na ziemię pod uciskiem drugiego terminatora.

— Daj mu czas. Ha! Skrzecząca Łapa wygrał! Dobrze! — Nastroszony podszedł do swojego ucznia, tarmosząc go po głowie. 

Tak szybko? Aż sama się zdziwiła, szybko jednak się opamiętała i podeszła do Wodnikowej Łapy. 

— Jestem z ciebie dumna mimo wszystko, jeszcze trochę i staniesz się wojownikiem — Uśmiechnęła się do niego ciepło na co kocur odpowiedział podobnym uśmiechem. 

— To co? Teraz polowanie? — rzucił propozycję, zastanawiając się nad kolejnymi krokami w ich programie zajęć. 

— Wydaję mi się, że to dobry pomysł — Zgodziła się. Następnie wyznaczyła uczniowi zadanie. Jej brat również powiedział Skrzekowi, by coś upolował, po czym trącił swoją siostrę barkiem, odwróciła się w jego kierunku.

— I jak ci się podoba bycie mentorką? 

— A nie jest źle, spełniam się całkiem nieźle w tej roli. Aż nie mogę się doczekać jakiego ucznia dostanę w przyszłości — miauknęła pełna zafascynowania. 

— Już marzysz o kolejnym? — Zamrugał zdziwiony. — Najpierw tego skończ szkolić. 

— Czemu nie? Czasem można sobie pomarzyć, z resztą Wodnik już niedługo zostanie mianowany, nie jestem w stanie więcej go nauczyć. 

— To u mnie podobnie sprawa ma się ze Skrzeczącą Łapą. Wierzę, że niedługo będzie mianowany. Widziałaś jak walczył. To moja zasługa — pochwalił się niezbyt skromnie.
Kocica obróciła oczyma, rzucając bratu lekki uśmieszek.

— Widziałam i muszę przyznać braciszku, że jestem pod wrażeniem — Uśmiechnęła się pod nosem, następnie objęła łapą ramiona kocura i zaczęła targać mu sierść na łbie. 

Ten zaś wydał z siebie zaskoczony pisk. 

— Ał! Znowu? Już nie jestem dzieckiem, Mgiełko! — rzekł oburzony. 

Uczniowie zerknęli w ich kierunku zaciekawieni. Puściła kocura słysząc jego błagalny jęk. 

— No dobrze, dobrze — Rzuciła mu ciepłe spojrzenie. — A wy co? Mieliście polować! — zauważyła. Uczniowie aż z przerażeniem skinęli łbami widząc jej ostry wzrok i uciekli w poszukiwaniu ofiar.

Niebieski kocur otrzepał się, mierzwiąc jeszcze bardziej swoją sierść. Gdy ta zwróciła uwagę uczniom, skorzystał ze sposobności, że ci zniknęli im z widoku i sam rzucił się na srebrną, przewracając na ziemię. 

— Ha. Nie spodziewałaś się tego, co? — zaśmiał się, czując jak kącik pyska mu drży. — Tęsknie za tymi czasami... Gdy wędrowaliśmy. Świat zdawał się wtedy lepszym miejscem... 

Uśmiechnęła się lekko pod nosem, lecz jej mina szybko spoważniała. Podniosła się z ziemi i otrzepała. 

— Zdawał się, to prawda. Nigdy jednak taki nie był. — Westchnęła. 

Skinął łbem, skierowali kroki dalej, by mieć młodzież na oku. 

<Nastroszony?>