Od Aksamitnej Gwiazdy

Jak zabawnie było być liderem! Czuła się zarazem dziwnie, bo choć rada pilnowała większości jej decyzji, ta możliwość decydowania o wielu sprawach była nieziemsko przyjemna. Grzyb nie mógł znaleźć nikogo lepszego na to stanowisko od niej.
W dodatku kocur zalecał, by poszli do jakiejś jaskini, aby mogła otrzymać życia od Gwiezdnych, ale ona... Ona to olała. Stwierdziła, że on bardziej ich potrzebuje, chociaż zapierał się, iż bez funkcji lidera nie powinien ich w ogóle mieć, ale przestała go wtedy słuchać. Nie bardzo rozumiała powagi tej sytuacji, więc zignorowała go, gdy tylko próbował podjąć się tego tematu, aż ostatecznie dał sobie z tym spokój.
Oczywiście zmartwiło ją to, co stało się z dwójką kotek. Złota Pręga i Perliczy Grzebień zmarły tak niespodziewanie, a zdaniem Aksamitki los był okrutnie niesprawiedliwy, iż ciągle im kogoś podkradał. Nie winiła siebie, choć doszły do niej słuchy, że sposób, jakim przewodzi klanowi, jest niezbyt odpowiedzialny i powinna zostać wymieniona.
Zbywała takie uwagi strzepnięciem ucha. Kto by nie chciał takiej milutkiej liderki jak ona? Już po tych wszystkich zgromadzeniach zdążyła dojść do wniosku, że reszta na skale jest dosyć marudna, więc taki promyczek słońca jak ona zdecydowanie wyróżniał się na ich tle.
— Srokoszku — zaćwiergotała, szukając kocura po terenie obozu.
Niebieskie futro odznaczało się na tle białego puchu, a pomarańczowe ślepia z wielką niechęcią zawiesiły na niej wzrok.
— Pamiętasz, jak ostatnio rozmawialiśmy o tym, że powinniśmy wprowadzić więcej radości i czułości w ten klan? — zapytała, wpatrując się wyczekująco w kocura, a gdy ten tylko uchylił pysk, pozwoliła sobie mówić dalej. — No więc naszła idealna pora na to! Nie uważasz? Co sądzisz o tym pomyśle?
Cętkowany westchnął niespiesznie, zerkając w dal.
— Myślę, że jest genialny. Wprowadź go jak najszybciej w życie — oświadczył, a na jego aprobatę cała się rozpromieniała. — Tylko nie mów radzie. Będą mieli niespodziankę.
— Cieszę się, że rozumiesz powagę sytuacji! Nareszcie wszyscy będą szczęśliwi! — pisnęła, biegnąc co sił w jej łapach na miejsce przemówień.
Omal nie wpadła kilkukrotnie w poślizg, ale w końcu złapała równowagę i odchrząknęła, zbierając klan w jedno miejsce. Ich zaciekawienie malujące się na pyszczkach było przeurocze. Jeszcze nie wiedzieli, jak pięknie wkrótce tu będzie.
— Klanie Klifu! — zaczęła. — Jak wiecie, ostatnio wiele złego się dzieje. Widzę po was, że ciągle jesteście smutni i macie coraz mniej sił. Dlatego pozwoliłam sobie wprowadzić kilka zmian! — mruknęła, starając się nie patrzeć w stronę członków rady, którzy nerwowo zaczęli zerkać po sobie. — Wielu z was ma... dosyć nudne i niekiedy nieładne imiona. Żeby nie było, sam Klan Gwiazdy zalecił mi to, o czym zaraz wam powiem — dodała, choć było to kłamstwem, aby uspokoić co niektórych. — Dlatego też, od dziś każdy otrzyma nowe, unikatowe i przeurocze imię! Pragnę, aby wśród nas było jak najwięcej miłości! — podsumowała, a nie słysząc żadnych oznak radości, nieznacznie się skrzywiła. — No proszę was, sam Klan Gwiazdy tak chciał!
— Naprawdę? — rzucił z niedowierzaniem Kruczy Zmierzch.
— Jakoś ciężko mi w to uwierzyć... — wtrąciła Północny Szlak.
Aksamitka westchnęła, kręcąc głową z rezygnacją.
— Tak, tak, wiem, nietypowe jak na nich, ale taka prawda! W dodatku jest jeszcze jedna sprawa — zmieniła temat. — Od dziś w ramach treningu każdy ma obowiązek raz dziennie pobawić się w berka. To bardzo ważne, ćwiczycie szybkie bieganie i dopadanie do ofiary, a przy tym możecie się suuuper bawić — zamruczała, nie mogąc się doczekać, aż sama weźmie w tym udział. — No już, nie miejcie takich dziwnych minek. Od teraz będzie już tylko lepiej! Możecie się rozejść! — oświadczyła, zeskakując niezgrabnie na ziemię.
Unikając czym prędzej zmierzającą w jej stronę radę, odnalazła Srokosza, który jako jedyny miał mózg we właściwym miejscu i rozumiał jej potrzebę umilenia wszystkim życia. Wspólnie na pewno wymyślą masę pięknych imion, a poza tym już z ogromną radością nakazała zebrać się wszystkim w obozie, kiedy tylko słońce będzie chylić się ku horyzontowi, aby po kolei każdego przemianować.