Żółwik wystartował, szukając jakiegoś łatwego celu. Kogoś, kto przechadzałby się nieświadom zagrożenia z jego strony i kogoś, kto byłby na tyle blisko, by załatwić to szybko i szukać kolejnego kandydata. Musiał przecież być lepszy od Szakłaka. Już dość się poniżył przez tę akcję z rzeką. Teraz musiał być lepszy. Nawet jeśli to nie działa w ten sposób, to fajnie będzie odnieść jakieś zwycięstwo.
Kotek rozejrzał się jeszcze raz po żłobku. W końcu obrał cel. Jego brat może nie przechadzał się, jak to miał w założeniu pierwotnie niebieski, ale za to wylegiwał się spokojnie pod sąsiednią ścianą żłobka. W stronę Komara zmierzał już Szakłak, ale zaraz miał od niego odejść. Nie było nic prostszego, jak tylko udawać, że się go nie zauważyło i „niechcący” o niego zahaczyć.
Jak chciał, tak zrobił. Skierował się w stronę żółtookiego, kiedy liliowy od niego odchodził z uśmiechem i słowem „przepraszam” na pyszczku.
- Żółwiku, co ty wyprawiasz?- Nagle usłyszał jego zdziwiony głos.
- Huh?- Odwrócił się w stronę przyjaciela.- Idę przeprosić braciszka. Coś nie tak?
- Nie idź do Komara! To będzie podejrzane, jeśli...- W tym momencie ściszył głos do konspiracyjnego szeptu.- ...wiesz. Nie możemy na wszystkich wpadać po kolei i to tylko my dwoje. Domyślą się.
Faktycznie, o tym Żółwik nie pomyślał, za to zauważył swoją siostrę, zmierzającą w ich stronę. Szybko wyskoczył Pająk naprzeciw, zasłaniając syna Pstrokatego Serca.
- Heej, Pająk!- Maluch rzucił się na nią. Po chwili leżała na ziemi, a niebieski z satysfakcją polizał ją po pyszczku. Widział, że Szakłak uciekł na drugą stronę pomieszczenia.
- Żółwiku, nie teraz!- z minimalnym uśmiechem zrzuciła go z siebie, czego nie dostrzegł, bo tę minę szybko zastąpił zniesmaczony grymas.- Nie mam teraz czasu.
- Przepraszam...- Żółwik postarał się zabrzmieć jak najbardziej szczerze.
- No nic. Gdzie ten...? Eh, znowu mi zwiał.
Biało-szara kotka pożegnała się z bratem tylko wściekłym mruknięciem, na co wolał nie odpowiadać. Skierował się w swoją stronę. A raczej w stronę swojej mamy. Z nią będzie łatwo. Znaczy, o ile nie jest na niego zła. Hmm...
Bez dłuższych rozważań skierował się w stronę Jagodowej Skórki, która zobaczywszy go, postanowiła jeszcze zawołać swoją pociechę.
- Żółwiku, chodź! Pora na kąpiel!
O nie... Będzie go myć? Teraz?
Nie zdąży zawrócić!
Yh, kocurek, straciwszy już nadzieję na wygraną, wpadł na swoją mamusię. Ładnie przeprosił, po czym wpadł pod język rodzicielki, która wybaczyła mu jego niby niezdarność.
- Mamo, nie mogę teraz, muszę...
- Nie wymyślaj, kochany. Już dość się dzisiaj nabiegałeś. Chwila przerwy ci nie zaszkodzi.
Yhm, właśnie wręcz przeciwnie.
- Łaaa, Pstrąg, nie teraz! Zostaw mnie, bo przegram z Żółwikiem!- W całym żłobku dało się usłyszeć krzyk Szakłaka.
Najwyraźniej też natrafił na komplikacje. Jagodowa Skórka zaprzestała dokonywania rytuału kąpieli na swoim synku i zwróciła się do matki dwójki kociąt.
- Imbirowy Pazurze, to twoje maluchy? Co tam się dzieje?
Żółwik wykorzystał okazję i uciekł od Jagódki jak najszybciej, a przez zwrócenie uwagi przez królową na jazgot, również Szakłak wydostał się z opresji, jaką sprawiła mu siostra.
- Żółwiku!
- Przepraszam mamo- krzyknął, odwracając głowę w kierunku rodzicielki. Zanim z powrotem przekręcił głowę... Wpadł na kogoś. I to niechcący. I... zbyt szybko. Za mocno! Ał, ał!
- Ałć- mruknęła cicho poszkodowana. Ofiarą wypadku okazała się druga siostra Szakłaka — Szałwia. Kotka zachwiała się lekko, po czym usiadła na ziemię.
- Przepraszam, nie chciałem! Ja...yh. Boli? Bardzo?
Czekoladowa tylko mruknęła coś cicho w odpowiedzi. Żółwik nie usłyszał, co konkretnie, ale uznał to za wybaczenie. Kiedy jednak koteczka wstała i chwile potem znowu znalazła się na ziemi, pomyślał, że przeprosiny to nie to, czego było jej trzeba.
- Na pewno dobrze się czujesz...?
- Na... Na pewno- miauknęła cicho. Chciał jej jakoś pomóc.- Może troszkę boli...
- Pomogę ci- zaoferował i odruchowo polizał ją po pyszczku, tak jak to robił z siostrą, gdy coś jej zrobił. Oboje się speszyli. Żółwik odwrócił wzrok od skonsternowanej Szałwii. Jego spojrzenie padło na kolegę.
Szakłak zdążył już przeprosić swoją mamę, która zaczęła iść w stronę Szałwii, zawołana przez nią samą. Żółwik nie umiał liczyć, więc nie wiedział, kto prowadzi w ich małym konkursie, ale pomyślał, że liliowy nie może z nim wygrać.
Jest jeszcze ktoś do przepraszania?
Niebieski rozejrzał się po żłobku. Nikogo nie...
Ktoś wszedł! Oh, Szakłak również zauważył Kotkę, która ich nawiedziła. Spojrzeli na siebie przez ułamek sekundy i w mgnieniu oka zaczęli biec w stronę wejścia.
- Kto pierwszy, ten lepszy!- wykrzyknął Żółwik, jako iż w chwili startu znajdywał się bliżej gościa niż jego przyjaciel. Niestety był niskim kocurkiem z krótkimi łapkami i szybko stracił tę przewagę. Przyspieszył i na granicy swojej wytrzymałości zdołał rozpędzić się na tyle, by dogonić Szakłaka.
Ha! Udało mu się!
Oboje staranowali nowo przybyłą. Kociaki wleciały w kotkę z takim impetem, że było widać, że zrobiły to premedytacją.
- Przepraszam!- wykrzyknęli i zaczęli kłócić się między sobą.
Kto był pierwszy!? Żółwik uważał, że on. Szakłak natomiast sądził, że to jemu przypada zwycięstwo. Nikt nie zwracał uwagę na potrąconą kocicę. Dopóki nie odchrząknęła.
Spojrzeli na... liderkę swojego klanu.
Skończyło się na dłuuuugiej rozmowie i ukaraniu kociąt. Żółwik i Szakłak na początku udawali zmartwionych i przestraszonych, ale kiedy zostali sami, zaśmiali się głośno. Nie ważne, że spotkały ich konsekwencje. To było niezapomniane przeżycie, które wspominali jeszcze niejednokrotnie podczas wspólnych zabaw i harców.
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?W Klanie Nocy
Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.MIOTY
18 kwietnia 2019
Od Żółwiej Łapy CD Szakłakowej Łapy
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz