Dzień zaczął się i już jakiś czas trwał normalnie. Poplamione Piórko doglądała kociąt, Baran jak zwykle marudził, jak to on jej nie lubi, Zlepek przyglądał się w kąciku niewielkiej kupce mchu, trójka nowych kociaków jeszcze spała, a Kózka obserwował to, co się dzieje na zewnątrz żłobka. Ostatnie ciepłe promienie słońca Pory Opadających Liści ogrzewały jego jasne lico, jednak chłodny wiatr również próbował dostać się do kociaka, by nieco zmierzwić jego futerko.
- Hej, Kózko, chcesz się ze mną pobawić? - zawołał Zlepek, odlepiając się od swojego obiektu zainteresowania.
- Jasne! A w co się bawimy? - liliowy bicolor odwrócił główkę i ujrzał zielone oczyska młodszego przyjaciela. Bo chyba byli przyjaciółmi, nie? Kózka uznał, że musi o to zapytać, ale potem. Teraz niech się bawią!
- Pobawmy się w... - Zlepek spojrzał w górę zamyślony. Chwilę wodził wzrokiem po sklepieniu kociarnie, po czym ślepia mu się zaświeciły i popatrzył na Kózkę podekscytowany. - Pobawmy się w udawanie! Ty będziesz wojownikiem, a ja myszą! Jak mnie złapiesz, to wygrywasz!
- Dobrze! - uśmiechnął się Kózka, przybierając pozycję łowiecką... a przynajmniej coś, co ją przypomniało.
- Mam lepszy pomysł. - usłyszał za sobą głos Baranka. - Wy będziecie myszami, a ja będę wielkim wojownikiem!
Koza przekalkulował sobie to w głowie. Baran + zabawa w polowanie + siła Baranka + niezbyt dobre stosunki kremowego w stosunku do brata = nienajlepszy pomysł. Złotooki wyprostował się, jednak ogon miał schowany między nogi.
- Nie jestem pewien, czy to dob... - zaczął, jednak Zlepek nieumyślnie mu przerwał.
- Tak! Pobawmy się wszyscy razem! - zawołał uradowany.
- Dobrze, więc macie 20 uderzeń serca i wtedy zaczynam polowanie! - oznajmił Baran, po czym zaczął odliczanie, nawet nie dając kociakom czasu do namysłu. - Jeden, dwa, pięć, dwadzieścia!
"Czekaj, czekaj!" chciał zawołać Koza, jednak nawet nie zdążył otworzyć pyszczka, a kocurek już zaczął na niego szarżować. Kózka przerażony widokiem pędzącej na niego kupy futra, jaką był jego brat, zaczął uciekać tak szybko jak mógł. Jednak Baran z każdym uderzeniem serca był coraz bliżej złotookiego, co jedynie uświadomiło Kozie, jaki był powolny. Gdy kremowo-biały na niego skoczył i zbił go z nóg, naprawdę poczuł się jak zwierzyna.
- Nie żyjesz, mysia strawo! - zawołał szyderczo Baran, patrząc na przestraszonego Kózkę. Liliowy spodziewał się, że teraz dostanie po głowie, jednak gdy silniejszy kocurek zaczął unosić łapkę, usłyszał głos Plamki.
- Hej, Baranku, zejdź z braciszka. - zawołała, po czym dorzuciła cicho, westchnąwszy cicho. - Jeże zaczną latać, zanim ci dwaj się polubią...
Nagle w obozie zrobiło się zamieszanie. Kózka nieco zaalarmowany dziwną atmosferą w klanie, gdy tylko Baran z niego zszedł, chciał wyjrzeć na dwór. Poplamione Piórko, jako pierwsza ujrzawszy, co się dzieje w obozie, spojrzała nerwowo na synów Głuszcowej Łapy i zobaczywszy, że Kózka jest zainteresowany wydarzeniami w obozie, zagrodziła mu łapką drogę.
- Kochanie, może lepiej tam nie idź, co? Zostań tutaj i pobaw się z Zlepkiem... - jej głos z każdym słowem coraz bardziej drżał, jednak ta próbowała się uspokoić, by brzmieć bardziej przekonująco.
- To na pewno nic ciekawego. - dodała.
- Ale ja chce zobaczyć! - powiedział Kózka, po czym wyminął czekoladową nogę. Poplamione Piórko wyglądała na zestresowaną, jednak widząc, że bicolor nie słucha, odwróciła głowę z zaszklonymi oczyma. Kózka dojrzał rude futro jakiegoś wojownika, oddalającego się od tłumu. Wyszedł z kociarni i zaczął szukać miejsca, gdzie mógłby coś dojrzeć. Pomiędzy wojownikami dostrzegł szparkę, przez którą udało mu się zobaczyć drobną, czarno-rudą sylwetkę jakiegoś kota. Bardzo mu przypominała kształt ciała Głuszki. Zaraz potem do jego noska dotarł ulubiony zapach, jednak coś było nie tak. Był zmieszany z lekko słonym, dodatkowo metalicznym zapachem, takim samym jak czuł wtedy, gdy do legowiska medyka wszedł lider. Przepchnął się pomiędzy tłumem i zobaczył niebieskie oczy Głuszki, na wpół przymknięte i zamglone. Następnym, co zobaczył było jej ciało. Tylna łapa i ogon były nienaturalnie wykrzywione, a z noska i pyszczka sączyła się czerwona ciecz. Usłyszał rozdzierający wrzask babci i szloch dziadka. Kociak nadal był jeszcze w szoku. Po paru uderzeniach serca nogi się pod nim ugięły. Jego ciało przeszywały dreszcze, łapki same niosły ku martwemu ciału.
- Mamo, obudź się... - wyszeptał cichutko, podchodząc coraz bliżej. - Mamusiu, wstań, pobawmy się... - powiedział, po czym z jego złotych oczu poczęły skapywać łzy.
- Mamusiu, proszę! - zawył, po czym wydał z siebie rozpaczliwy krzyk. - Obudź się, obudź i chodźmy stąd!
Kózka krzyczał, wtulając się w chłodne futro matki. Próbował ją ocucić, wciąż trzymał się nadziei, że Głuszcowa Łapa śpi.
- Mamo! - zaszlochał ostatni raz, po czym się poddał. Nie potrafił wrócić jej życia, chociaż bardzo tego pragnął. Zrozpaczony kocurek położył się blisko przy szyi szylkrety, szlochając głośno. Coraz więcej łez skapywało z jego oczu, a jego rozpacz wciąż się nie kończyła. Już nic nie widział. Obraz zamazał mu się, a brzuch jakby coraz bardziej się skręcał. Nie słyszał także innych kotów - zadawało mu się, że został sam pośrodku obozu. Całkiem sam. Deszcz, który uderzenie serca temu zaczął padać, wygrywał smutną melodię, jakby i on żegnał się z martwą kotką. Ogromny szok, zmieszany z przerażeniem i żalem spowodował utratę przytomności u kocurka.
Było ciemno, bardzo ciemno. Chłodny wiatr otoczył niewielkie ciało kocurka, przynosząc ze sobą metaliczny zapach i posmak w pyszczku. Kózka rozejrzał się wokoło. Jedynym co zobaczył była czarna przestrzeń. Wtem począł, jak coś dotyka jego łapek. Lepka, czerwona ciecz zaczęła je zabarwiać. Przerażony kocurek zrobił krok w tył, szeroko otwierając zaszklone ślepia. Bał się spojrzeć, co jest źródłem kałuży krwi. Usłyszał cichy głos, bez zwątpienia należący do jego matki. Kózka zacisnął powieki. Chciał się już obudzić! Chciał wyjść z tego koszmaru!
- Kózko... - powiedziała kotka. Kocurek pod napływem emocji podniósł wzrok i zaczął szybko podążać za czerwonym śladem. Na końcu tak jak się domyślał, leżało ciało Głuszcowej Łapy. Jednak za nim siedziała jasna, świecąca postać. Z jej oczu zaczęły lecieć powoli łzy, gdy zauważyła przerażone spojrzenie syna.
- Mamo! - zawołał kocurek i nie zwracając uwagi na krew pod jego łapami zaczął biec do matki. Obraz zaczął mu się rozmywać, z powodu łez pojawiających mu się w oczach, więc potrząsnął główką, by szybko zleciały z jego pyszczka. Musiał do niej dotrzeć, musiał! Niestety, podczas biegu stracił równowagę i upadł, brudząc całe futro. Coraz bardziej metaliczny zapach krwi zaczął gryźć jego gardło. Wzrok wciąż miał skierowany prosto na błękitne oczy Głuszki, jednak gdy pierwsza jej łza spadła na jej dawne ciało, od jej świetlistej sylwetki przestał bić jasny blask. Jej oczy pociemniały, a z pyska i nosa zaczęła toczyć się dużo ciemniejsza ciecz. Kózka przeraził się ty widokiem. CO SIĘ DZIAŁO Z DUCHEM JEGO MAMY?! W ułamku sekundy jej postać z delikatnej, anielskiej, ukochanej, stała się przerażająca. Jej żebra były coraz bardziej widoczne, pysk zabawił się ciemnoczerwoną cieczą, a oczy stawał się coraz bardziej puste i ciemne. Już nie widział niemalże tego pięknego, błękitnego spojrzenia, pełnego czułości, jakim zawsze obdarzała go matka.
- Przepraszam... - powiedziała cicho, po czym jej łapy oplotły cierniste krzewy, uniemożliwiając jej jakikolwiek ruch. Kózka był sparaliżowany ze strachu. Po chwili duch kotki, tak jak ciało, zaczęły się rozmywać, a krew znikać. W uszach młodego wciąż brzmiało ostatnie słowo matki.
"Przepraszam"
Koza obudził się zalany potem i łzami. Podniósł się na przednich łapach i brał głębokie wdechy, by się uspokoić. Nie rozumiał, co właśnie mu się przyśniło. Chciał teraz wtulić się w futro Głuszcowej Łapy, zaczął jej szukać łapakami, jednak nigdzie jej nie znalazł. Już nigdy jej nie znajdzie. Jego serce biło szybko, a on słyszał każde jego uderzenie. Z jego oczu wylewało się coraz więcej łez. Świat znowu zaczął znikać. Wtedy czyjaś łapa go wyrwała z ciemności. Obejrzał się szybo, odsuwając się od niedużej postaci.
- Coś się stało? - zapytała koteczka, posyłając mu zmartwione spojrzenie. Koza miał wrażenie, że jej błękitne oczy przeszywają jego duszę na wskroś, doszukując się wszystkich lęków, żali i smutków. Zaczął się bać tej niewinnej postaci. To co właśnie widział, było tylko iluzją, stworzoną przez jego zmęczony i zrozpaczony mózg. Oczy kotki, jako że podobne do oczu jego matki, aktualnie stały się ciemne, przypominając mu okropną wizję. Kocurek z trwogą przyglądał się tym ciemnym ślepiom.
- Odejdź ode mnie! - wrzasnął, odsuwając się od kotki. Niebieska pointa przestraszyła się reakcji kocurka. Kózka siedział w kącie, skulony, z najeżonym futrem, przyglądając się z przerażeniem postaci, jaką tylko on sam widział. Za małą koteczką pojawiła się postać Głuszcowej Łapy z zakrwawionym pyskiem i okropnie wykręconą nogą. Wychudzona sylwetka zaczęła się do niego zbliżać, szlochając. Od jej ciemnego futra biło nienaturalne światło, oblewając kocurka falą strachu.
- Zostaw mnie! - krzyczał, zaciskając powieki. Nie chciał już nic widzieć. Niech tylko ta wizja zniknie! Poplamione Piórko widząc całą sytuację z początku próbowała uspokoić kocurka, jednak widząc, że ten wciąż jest coraz bardziej przerażony pobiegła do legowiska medyków. Kózka drżał coraz bardziej, ledwo trzymając się na nogach. Wkrótce przyszedł Sokole Skrzydło i próbował podać kocurkowi jakieś ziółka, jednak ten ciągle się opierał. Wkrótce młodego opuściły siły i połknął przygotowane przez medyka nasiona. Następnie jego mięśnie zaczęły się rozluźniać, a on sam zaczął zasypiać. Obraz zaczął się rozmywać, a w miejscu, gdzie wcześniej młody widział zjawę, znalazła się niebiesko-biała, przestraszona koteczka z oczami świecącymi od łez. Gdy lęk go opuścił, chciał do niej podejść i przeprosić, jednak nogi odmawiały mu posłuszeństwa. Zdołał usłyszeć jeszcze jakieś słowa Sokolego Skrzydła, jednak ich nie zrozumiał. Mak zaczął działać. Nasiona zaczęły uspokajać i usypiać Kózkę. Powieki kocięcia robiły się coraz cięższe, a gdy w końcu zamknął oczy, nie czuł już nic. Zasnął, a sen nie przyniósł mu żadnego obrazu.
< Zimorodku? Jak chcesz odpisywać, odpisuj, jak nie to nie>
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?W Klanie Nocy
Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz