Od Wspomnienia

Jej niewielkie powieki uniosły się, a ona zamiast ciemności zobaczyła.... no właśnie co? W dół. Niewielkie, pulchne łapki. Na lewo. Jakaś wieka kolorowa górka, którą w rzeczywistości była Nakrapiana, a u jej podnóża kilka mniejszych pagórków. Na prawo. Małe białe coś. Kilka białych cośów. Przyjrzała się sobie, to miękkie coś co ją pokrywało było jasno szare z drobnymi ciemniejszymi kreskami. A na wprost? Biel. Masa, białego puchu który najwidoczniej się poruszał. Podniosła się niepewnie. Pulchne łapki, nie przywykłe do dźwigania ciężaru jej kociego ciała, drgały co jakiś czas. Postawiła parę kroków. Przy pierwszych upadała na ziemię z charakterystycznym "Plask". Gdy dotarła do wyjścia ze żłobka jej odnóża, które były zbyt pokraczne by chodzić z kocią gracją, Gdy tylko przeszła przez próg Miejsca Gór i Pagórków(kociarni), ujrzała więcej górek! I to chodzących! I w jeszcze innych kolorach! Potruchtała trochę na środek, przy czym prawie nie została zdeptana przez te chodzące cosie. Ruszyła dalej. No ale... za daleko nie zaszła. Uderzyła w szary duży patyk. A po normalnemu, w łapę lidera. Górka pochyliła głowę i spojrzała na nią miantowymi oczami.

-Kim jesteś?- Zapytał. Kotka zamrugała pare razy. No właśnie kim była. A co ważniejsze! Czemu rozumiała słowa jakiejś góry, która jest identyczna jak ona! 

<Wodny? Ktoś?>

Od Azalei C.D Płomiennej Pieśni

Oczywiście pojawiły się obawy. Czy dadzą sobie radę? Czy kocięta będą bezpieczne po tym, co się ostatnio działo? Stwierdziła, że tak. Azalea nie była sama, to dodawało jej odwagi i determinacji. Śnieżynka nie będzie samotna, wychowają ją tak, jak swoje własne kocięta. I będą szczęśliwi. Będzie dobrze!
Myślała o tym, jak to teraz będzie wspaniale. Będą uczyć Śnieżynkę i kocięta jak przetrwać - polować i walczyć, będą opowiadać im o Klanach, o tym, jak się poznali i o Siedlisku Dwunogów... Już nie mogła się doczekać! Żadne złe koty im tego nie zepsują i w tym nie przeszkodzą. Te wesołe muśli sprawiły, że kotka już prawie w ogóle się o to wszystko nie martwiła. Otarła się pyszczkiem o Płomienną Pieśń, wciąż sobie powtarzając: będzie tylko lepiej...

* * *

Ciągle, po prostu ciągle upewniała się, czy Śnieżynce niczego nie potrzeba, czy dobrze się czuje i nie jest głodna. Uważała to za całkowicie normalne, o przyjaciół też zawsze się troszczyła. Ale tak naprawdę już po takim krótkim czasie czuła, jakby ta koteczka była jej córką. A wkrótce na świat przyjdzie jej rodzeństwo. Może i przybrane, ale wciąż rodzeństwo.

Płomienny?

Od Wieczornego Blasku CD Ciepłej Pieśni

Ciepła Pieśń była cudowna. Byłem już pewien, że ją kochałem. Położyłem się obok wojowniczki. Czułem jej ciepłe futerko.
Zasnąłem szybko. Śniło mi się, że leżałem z Ciepłą Pieśnią w żłobku. Wtulone w nią było kilka kulek. Lizałem ją czule po czole.
Kiedy się obudziłem nie wiedziałem czy to marzenie, czy przyszłość. Wstałem chyba jako pierwszy i poszedłem na polowanie.  Udałem się nad rzekę i zacząłem czekać na rybę. Kiedy mignęły mi łuski szybko machnąłem łapą i miałem już ją w pysku. Zakopałem ją w piasku i zacząłem iść dalej. Poczułem zapach myszy. Szybko ruszyłem w tamtą stronę. Po krótkiej chwili dostrzegłem ją i skoczyłem. Nie zdążyła nawet ruszyć wąsem i już martwa znajdowała się w moim pysku.

<Ciepła?>

Od Myśli

 Obudziłam się. Leżałam obok ...Czegoś bez futerka, a nawet puchu. W ogóle nie przypominało ciepłej, puszystej mamusi! To było...No...Nie takie jakbym chciała! Moje rodzeństwo- Pamięć, Wspomnienie, Zapomnienie i Świadomość spali jakby byli martwi! A przecież byli żywi! Wkurzali mnie! No może...Nie...Zapomnienie i Wspomnienie byli okej, ale reszta...Nie zbyt...E-e. W każdym razie tylko ja byłam przytomna. Wstałam. Łyse, gołe coś spało. I dobrze. Przynajmniej mnie nie zauważyło. Po cichutku wyszłam z kociarni lekko się chwiejąc. Po obozie chodziły koty. Takie duże jak jakieś olbrzymy! I był tam taki rudy. Siedział z jakąś inną kotką. I był jeszcze taki siwy-pręgowany! Był na prawdę ogromny! Spojrzał na mnie miętowymi ślepiami. Sparaliżowało mnie. Przełknęła ślinę i wycofałam się. Pobiegłam w drugą stronę, tam stał jakiś Czarno-biały kot. Nie był mały. Nie zobaczył mnie. Biegałam tak jeszcze kilka razy, aż zobaczyłam drzewo. Krzyknęłam:
- Mamo?!


<Lodowe Serce/Tajemniczy Kwiecie/Szczawiowa Łapo i Wieczorny Blasku?

Od Płomiennej Pieśni CD Azalei

Trudne pytanie. Ciężko jej będzie żyć z obcymi kotami, ale możliwe, że jak dorośnie nie będzie pamiętała swojej prawdziwej rodziny.
- Chyba musimy ją wychować... - odpowiedziałem niepwne zerkając w jej stronę. Właśnie zaczęła jeść rybę.
- Racja. - odpowiedziała. Wtedy wpadł mi do głowy pewien pomysł. Może tak... własne kociaki? Śnieżynka nie czułaby się osamotniona.
- Azaleo... Co sądzisz o własnych kociakach? - zapytałem cicho. Znów spojrzałem na kociaka. Oglądała teraz legowisko przeżuwając prawdopodobnie ostatni kęs ryby na dziś.
- Teraz? A co ze Śnieżynką? - zapytała. Uff... to oznacza, że chciałaby mieć ze mną kociaki.
- Pomyślałem, że jakbyśmy mieli je teraz to nie czułaby się tak osamotniona. Miałaby kogoś o kilka księżyców od siebie młodszego. - odpowiedziałem. Po kilku wymianach zdań zgodziła się. Podszedłem do Śnieżynki. Kiedy zasnęła wyszliśmy z Azaleą i oddaliliśmy się od legowiska.

<Buzzie Astralu?>

Od Czarnej Łapy C.D Kamiennego Serca

Co ten pajac wyprawia?! Ciągle mnie tłucze i tłucze. A później co? Jak gdyby nigdy nic daje mi jedzenie! Po chwili namysłu wzięłam zwierzę i zaczęłam jej jeść. Nie byłam głodna, ale cóż poradzić? Ten tyran uważa mnie za jakiegoś śmiecia, którym można pomiatać na prawo i lewo. Grrr. Muszę zaplanować ucieczkę. Z tego, co udało mi się zauważyć, wywnioskowałam, iż jestem od niego szybsza, tak więc mam lekką przewagę. Kocur ukradkiem spojrzał na mnie.
- Kamienny Pazur. Masz mnie tak nazywać. - rzekł nagle.
Skinęłam głową. Specjalnie przeciągałam swoje kęsy, aby jak najszybciej dotrzeć do wieczornej pory, choć wiedziałam, że i tak tego nie przyspieszę. Kamienny Pazur wstał i przeciągnął się.
- Chodź! - nakazał surowym głosem.
Przełknęłam ślinę i zeskoczyłam za nim. Samotnik powędrował w stronę rzeki. O nie... Przecież jest środek pory nagich drzew! Co on sobie myśli?! Przecież Płomienna Pręga niedawno zachorował właśnie przez łowienie ryb. Cóż... Na prawdę miałam dużo determinacji do tego, aby od niego uciec. Minęło wiele bić serc, a my dotarliśmy tuż nad wodę. W tym miejscu lodu nie było, ale wiedziałam, iż przezroczysta ciecz jest bardzo zimna.
- A teraz właź do wody. - powiedział.
- Phi! Kpisz sobie ze mnie? Nie wejdę tam za nic. - zaprzeczyłam.
Podejrzewałam, że nie skończy się to za dobrze. Kamienne Serce warknął coś pod nosem, po czym wziął głęboki wdech dla uspokojenia.
- Słuchaj. Jesteś na mnie skazana. Możemy robić wszystko po dobroci albo z użyciem siły. Tylko od ciebie zależy to, jak bardzo cię zaboli. - wytłumaczył.
- Jesteś kotem o lisim sercu. Za nic cię nie będę słuchać! - odkrzyknęłam.
Machnęłam wściekle ogonem. Wojownikowi najwyraźniej nie spodobała się moja reakcja. Podszedł do mnie i złapał za kark, a następnie wrzucił do wody. Zadrżałam z zimna. Tutaj było o wiele głębiej niż tam, gdzie łowiłam ryby ze Srebrnym Pyskiem. Niestety nie umiałam pływać, a ledwo co dosięgałam łapami do podłoża.
- Nauczę cię pływania! - powiedział z dumą, lecz nie wszedł do wody.
Machałam szybko łapami, zbliżając się w powolnym tempie do brzegu. Niestety Kamienny Pazur zanurzył się delikatnie i odepchnął mnie jeszcze głębiej; tam, gdzie grunt znacznie spada. Zanurzyłam się całkiem w wodzie i zaczęłam opadać na dno. Moje starania były na nic. Czy... Czy ja tak skończę? Gwiezdni, czy to jest kara? Za... No właśnie nawet nie wiem. Może za to, że jestem taka słaba? Już prawie nic nie czuję. Bezwładnie opadam coraz niżej i niżej. Zamknęłam oczy. A może to i lepiej? Mam tylko jednego kota, któremu mogę zaufać, ale oddalam się coraz bardziej od niego. On woli Malinowe Futerko. A co, jeśli będzie miał z nią kocięta? Zajmie się tylko nimi, a o mnie zapomni... Jestem bezużyteczną kupą futra. Nagle ujrzałam światło, a przede mną ukształtowała się sylwetka kotki. Nie mogłam dostrzec kolorów. Wszystko było czarne i tylko świecący kontur tajemniczej postaci był dostrzegalny w nicości. Jej oczy były całkowicie białe.
- Czarna Łapo... Uwierz w siebie. Każdy kot jest ważny dla klanu; nawet ty. Nie ważne jak silna czy szybka jesteś. Twoje cierpienia zostaną wkrótce wynagrodzone. - rzekła.
Przez dwa bicia serca udało mi się dostrzec mnie z jakimś innym kotem. Nagle jednak otworzyłam oczy i powróciłam do świata żywych. Znajdowałam się na ziemi. Czułam przeszywające mnie zimno. Ujrzałam nade mną czarnego kocura.

<Kamienne Serce?>

Od Azalei C.D Płomiennej Pieśni

Bardzo, bardzo się cieszyła, że wreszcie odwiedziła swoich przyjaciół. Tyle czasu spędzonego w Siedlisku Dwunogów jej zdecydowanie wystarczyło - tęskniła już za lasem i chciała tam wrócić jak najszybciej. Nie jest to raczej dziwne, w końcu wie już, że życie w dziczy jest lepsze, a przynajmniej dla niej. Kiedy szli z powrotem, miała ochotę biec, żeby tylko jak najszybciej dotrzeć do lasu. Ale starała się być cierpliwa.
Nie spodziewała się tam kociaka. Ale skoro potrzebował pomocy, ona nie zamierzała go tam samego zostawić. To mogłoby się bardzo źle skończyć, jeszcze coś by tą biedną, małą koteczkę zaatakowało! Nie mogli na to pozwolić.
W legowisku ciągle martwiła się o Śnieżynkę, choć nie potrafiła samej sobie wytłumaczyć, dlaczego. Tutaj była bezpieczniejsza niż tam, na terenach Klanu Nocy, a w dodatku jest tutaj jedzenie. Azalea miała ochotę położyć się obok niej żeby ją ogrzać, ale wiedziała, że wtedy koteczka mogłaby się wystraszyć, pewnie im jeszcze nie ufa. Lepiej poczekać. Wzięła jedną rybę i położyła przed kociakiem.
- Zjedz, jeśli jesteś głodna, Śnieżynko. - powiedziała łagodnym głosem i uśmiechnęła się do czarno-białej, po czym spojrzała na partnera. Bała się nieco o to, co będzie dalej. Co zrobią z tą kotką? Oddadzą ją na tereny jej Klanu? Ale co, jeśli wtedy coś ją zaatakuje? A jeśli będą z nią tam czekać na patrol, koty z niego mogą stwierdzić, że Azalea i Płomienna Pieśń ją porwali. Dała mu znak ogonem, żeby za nią poszedł i wyszła z legowiska. Miała wyraźnie zmartwioną i niepewną minę.
- Co będzie potem? Co z nią zrobimy? - spytała.

Płomienny? Jasne, czemu nie xD

Od Płomiennej Pieśni CD Azalei

Siedzialiśmy w kółku. Ja siedziałem przy Azalei, obok niej siedziała czarna kotka, następnie srebrna kocica, a przy mnie pręgowany Pieszczoch. Rzeczywiście byli bardzo mili. Przez chwilę nawet myślałem, że sami chcieliby pójść do lasu, ale po chwili przypomnieli sobie, że kochają to miejsce i Dwunożnych i trochę się boją.
Dobrze wiedziałem na jaką opowieśc przyszedł teraz czas - na opowieść o tej samotniczce, która mnie zaatakowała. Wystraszyła się Azalei i zwiała.
- Niedawno Płomienną Pieśń zaatakowała samotniczka. - zaczęła opowiadać. - Kiedy przyszłam od razu uciekła. - Oszczędziła przyjaciołom szczegółów, w przeciwieństwie do innych opowieści. Opowiadała im każde najdrobniejsze uczucie. Miałem wręcz wrażenie, że zapamiętała każdy najdrobniejszy ruch listka.
- Wiedziała, że lepiej z waszą trójką nie zadzierać. - zaśmiała się srebrzysta. Dość długo jeszcze opowiadała. Po dłuższym czasie przyjaciele zaczęli się rochodzić, bo Dwunożni ich wołali. Kiedy zostaliśmy sami postanowiliśmy wrócić. Słońce właśnie szczytowało i razem z Azaleą zdecydowaliśmy, że zachaczymy jeszcze o rzekę i wejdziemy na terytorium klanu nocy. Bardzo dawno nie jedliśmy ryb, a wiadomo, że ryby to jeden z lepszych pokarmów kiedy zbliża się Pora Nagich Drzew. Upolowaliśmy trzy ryby. Zaczęliśmy więc wracać. Najkrótsza droga biegła niedaleko obozu Nocnych. Wiele ryzykowaliśmy przechodząc tamtędy, więc udaliśmy się trochę drogą okrężną.
Niosłem dwie ryby, a Azalea trzecią. Do moich uszu dotarły piski kociaka. Najpierw myślałem, że się przesłyszałem.
- Też to słyszysz? - zapytała moja partnerka i zatrzymała się. Kiwnąłem głową. Zostawiliśmy ryby i poszliśmy w kierunku dźwięków. Po bardzo krótkim czasie naszym oczom ukazał się czarno-biały kociak. Powąchałem - Klan Nocy.
- Co robimy? - zapytałem.
- Może... ją oddamy? - zapytała Azalea, ale nim skończyła sama wiedziala już, że to zły pomysł. Bo jakby to wyglądało? Wchodzimy do obozu i mówimy "Cześć, znaleźliśmy waszego kociaka". To jasne, że to byłaby nasza ostatnia kwestia, którą byśmy wypowiedzieli.
- Nie wiemy ile już tu jest i ile jeszcze będzie musiała tu być. Jeżeli wieczorny patrol by jej nie znalazł musiałaby spędzić noc sama. - oznajmiłem.
- Więc zabierzmy ją. - rzuciła szybko kotka. Kiwnąłem głową. Kociak miał czarną głowę i grzbiet. Patrzyła na nas błagalnie. Zdecydowanie była już tak duża by skubać mięso. Azalea chwyciła ją ostrożnie. Wróciliśmy po ryby, które wziąłem i znów ruszyliśmy do legowiska.
Kiedy byliśmy na miejscu położyłem ryby na drobną mysz i spojrzałem na kociaka.
- Jak się nazywasz? - zapytałem ciepło. Była zakłopotana i nie pewna, ale pewnie bała się, że nikt by jej nie znalazł, więc chciała iść z nami.
- Śnieżynka.

<Azalea?> Zróbmy sb dzieci xDD

Od Miodowego Futerka

Nadszedł ten dzień. Zaraz miała powiedzieć swojej ukochanej siostrze, że jest w ciąży. Obawiała się, że ta będzie się dopytywać o to, kto jest ojcem. Miodowe Futerko nie chciała jej okłamać, ale nie mogła również powiedzieć prawdy. To będzie trudne. Ale trzeba to zrobić. Ciąża była coraz bardziej widoczna, Miodek nie zdziwiłaby się, gdyby Kryształowa Łza miała już jakieś podejrzenia. Obudziła się już jakiś czas wcześniej, ale leżała z zamkniętymi oczyma. Kiedy poczuła, że jej siostra wstaje i wychodzi z legowiska, poszła za nią. Polizała ją pomiędzy uszami.
- Cześć, Kryształka. - miauknęła z uśmiechem. Ten po chwili zniknął z jej pyszczka. Popatrzyła na swoje łapy, próbując przekonać samą siebie do mówienia. Bała się, że coś pójdzie nie tak i kiedyś ktoś się dowie. Nie chciała powiedzieć czegoś źle. Czegoś podejrzanego, dziwnego. Przez chwilę trwała cisza. Kiedy zastępczyni podniosła wzrok, zobaczyła, że siostra patrzy na nią ze zdziwieniem.
- Bo ja... Jestem w ciąży. - powiedziała nieco ciszej. W myślach błagała Gwiezdny Klan, że Kryształowa Łza nie będzie się niczego dopytywać.

Krysia?

Od Wilczej Róży

 Leżałam bezczynnie na mchu. No bo..co miałam robić? Czułam ból w oczach. No tak...choroba. Moja dzisiejsza riposta na wszystko...tak samo jak i na nic. Była noc...Medycy spali od czasu do czasu pomrukując coś np. ,,Podaj mi miętę Lodowe Serce" albo ,,Wiesz gdzie spotykana jest pajęczyna, Szczawiowa Łapo?''. Ciekawie zrobiło się po jakiejś godzinie. Asystentka Medyka- Lodowe Serce, wyszła z części w której śpią, a wyjrzała z legowiska. W tej chwili przyglądałam się jej i...i zleciałam z mchu. Kotka odwróciła się w moją stronę. Wstałam ostrożnie i weszłam z powrotem na legowisko. Czarna Asystentka wyszła z legowiska. Potem nie było już ciekawie. Z nudów zasnęłam.

***Rano***

 Nie mogłam otworzyć lewego oka. Świetnie. Płomienna Pręga już się wyleczył. Świetnie! Po prostu super! Dlaczego ja nie mogę wyzdrowieć?!


Ktokolwiek z KN?>