Od Rumiankowego Zaćmienia CD. Lwiej Paszczy

 *Jeszcze przed dołączeniem Czarnej Łapy do klanu*

 Przybycie Lwiej Paszczy wraz z dwójką jej pociech do legowiska medyka było czymś niespodziewanym dla Rumianka. Odwiedzał królową dość często by upewniać się, iż z kociakami wszystko w porządku, ale również, aby zamienić kilka słów z przyjaciółką. Powitał kocicę na wejściu, a gdy ta mówiła, co dolega jej małym pociechą, słuchał jej z uwagą. I tak musiał je osobiście zbadać pod tym kątem, więc gdy tylko Lwia Paszcza skończyła, to od razu zabrał się za to. Zaczął od Nagietka, który swym wyglądem wdał się w matkę.
 - Jeśli masz jakikolwiek problem ze mną, Lwia Paszczo, to powiedz to głośno. Nie umiem czytać w twych myślach. - Do uszu medyka dotarł głos Widmo, który dalej przyglądał się tej sytuacji. - Bo brzmisz, jakbym zrobił Ci krzywdę tym, że tu jestem. Jeśli o to chodzi, to tylko przynosisz niepotrzebny stres naszemu jedynemu medykowi.
 Dalej dwójka kotów wykłócała się, co po czasie stało się irytujące. Rumiankowe Zaćmienie próbował skupić się na badaniu dwóch kociaków, a musiał wsłuchiwać się w bezsensowne kłótnie. Westchnął cicho i skierował swój wzrok w stronę dwójki.
 - Czy możecie, proszę przestać? Próbuje skupić się na moim zadaniu, a wy mnie rozpraszacie. Jeśli macie zamiar kontynuować tę bezsensowną rozmowę, to będę zmuszony was wyprosić. - Powiedział medyk, co chwilę przerzucając wzrok z jednego kota na drugiego.
 - Gdyby ona nie zaczęła…! - Zaczął Widmo, jednak przerwał, gdy Rumiankowe Zaćmienie skierował na niego swój zły wzrok. Gdyby tylko mógł, to pogodziłby tę dwójkę, jednak to zadanie wydawało się niemożliwe. Od samego przybycia Widma Lwia Paszcza rzucała w niego obelgami, jakoby samo jego przybycie skazywało Klan Burzy na porażkę. Oboje byli jego przyjaciółmi i nie chciał wybierać pomiędzy nimi.
 - Dziękuje. - Rzucił kocur, po czym wrócił do badania jego małych pacjentów. Kiedy skończył, skierował wzrok na rudą kocicę. - Nie widzę żadnych objawów, które wskazywałyby na jakąkolwiek chorobę. Mówiąc prościej, są zdrowi i nie masz się czym martwić. Jednak, gdybyś miała wątpliwości, to zawsze wiesz gdzie mnie znaleźć.
 Postanowił zignorować wypowiedź Lwiej Paszczy odnośnie pomocy mu. Radził sobie na chwilę obecną dobrze, mimo braku Wiśniowej Iskry i Słonecznej Łapy. Nie chciał również prosić braci o pomoc, bo mieli oni przecież swoje wojownicze obowiązki. Zamienił on jeszcze kilka słów z rudą królową, w międzyczasie żegnając jego czarnego przyjaciela, który musiał udać się na trening. Po jego odejściu kocica wydawała się bardziej rozweselona, co zdziwiło kocura. Aż tak źle było pomiędzy tą dwójką? Niestety czas mijał szybko, a kotka musiała wrócić do żłobka wraz z dwójką swoich pociech. I ponownie Rumiankowe Zaćmienie został sam.

*****

*Przed porodem Brzęczkowego Trelu*

 Ostatnio doszła do jego uszu niezbyt przyjemna informacja. Jego ruda przyjaciółka podobno krzyczała na jedną z karmicielek, komentując jej wybory życiowe, co doprowadziło ów kocicę do łez. Czemu? Do końca nie mógł dojść do powodu, dla którego mogłaby to robić. Musiał niestety spytać ją osobiście. Odnalazł kocicę na skraju obozu, gdy ta poprawiała swe rude futro, by wyglądało idealnie. 
 - Lwia Paszczo. Czemu dochodzą mnie słuchy, że krzyczysz na jedną z karmicielek? - Zaczął medyk, wbijając swój zły wzrok w nią. - Jako była karmicielka dobrze wiesz, że stres nie służy im dobrze. - A tym bardziej komentowanie jej wyborów życiowych, ale to kocur dodał w myślach. - Brzęczykowy Trel nie zrobiła nic złego, decydując się na zostanie matką. Każda kotka może się na to zdecydować i nie powinno wiązać się to z twoim krzykiem i dodatkowym stresem.

<Lew?>

Od Cykorii Do Przepiórczego Puchu

 Słońce powoli zaczęło zmierzać ku zachodowi, a niebo zaczęło ciemnieć, jednak jego taty jak nie było, tak nie ma. Niby miał przyjść do nich przed zachodem słońca, aby odpowiedzieć im bajkę przed snem, jednak na chwilę obecną jeszcze nie postawił łapy w żłobku. Mama niby mówiła, że poszedł na patrol graniczny i przyjdzie, gdy tylko z niego wróci, jednak Cykoria nie wiedział, czy w to wierzyć. Niby tata wyszedł z obozu wraz z innymi, nieznanymi kociakowi kotami, jednak ten dokładnie nie wiedział gdzie. Kocur siedział przy wyjściu ze żłobka i obserwował wchodzące do obozu koty. Którymś z nich musiał być jego tata, prawda? Widząc, jednak któregoś z rzędu kota, który nie był Malwowym Rozkwitem, z jego pyska zniknął uśmiech. Cierpliwość nie była tym, czym mógł pochwalić ten kociak. Czemu ich ojciec tak przedłużał, cokolwiek co robił?
 A jakby tak spytał kogoś o kremowego kocura? Z pewnością mama nie byłaby zła, gdyby tylko na chwilę wyszedł ze żłobka, aby zapytać o to, gdzie przebywa kocur, a później wrócił do swojego poprzedniego miejsca pobytu. Pewnie nawet by nie zauważyła, że on zniknął. Ten plan wydawał się idealny. Szybko wymknął się z pola widzenia karmicielki i udał się w stronę pierwszego lepszego wojownika, który wydawał się wiedzieć, gdzie znajduje się jego ojciec. Tym kimś okazała się kocica o imieniu Przepiórczy Puch. Nie wyglądała na kogoś kto, mógł odgryźć mu ucho za zadanie jej pytania, więc nie ryzykował nic. No może dostanie za to pouczenie od mamy odnośnie wymykania się ze żłobka, ale to będzie nic w porównaniu z informacją o przebywaniu kremowego wojownika.
 - Dzień dobry! - Przywitał się, gdy znalazł się blisko kotki, a jej wzrok padł na niego. - Przepraszam, że zajmuje Pani czas, jednak chciałem zapytać… Czy wiesz może, gdzie jest mój tata? Obiecał mi, że wróci, a dalej go nie ma. Martwię się o niego. - Jego niebieskie oczy były wbite w nieznajomą, mając nadzieję, że powie ona mu cokolwiek o Malwowym Rozkwicie, a bardziej jego przebywaniu.

<Przepiórko?> 

Zaginęli!

SZCZEKUSZKA
Powód odejścia: Decyzja właściciela
Przyczyna zaginięcia: Odejście poza miasto

SKAZA
Powód odejścia: Decyzja właściciela
Przyczyna zaginięcia: Odejście poza miasto

Od Szczekuszki cd. Skazy

Gwałtownie odwróciły głowę w stronę adresata kpiącego komemrarza. 

— Kto to jest — syknęły do Skazy, kładąc po sobie uszy. 

— O, Skazuś, nie wspomianałaś o nas tej płaksie tutaj? — zapytał drugi kocur z udawanym przejęciem. — Jak zwykle niewdzięczna kicia z ciebie. 

— To wy zraniliście jej tą łapę? — Szczekuszka cała się najeżyła. 

Pierwszy kocur zmarszczył brwi. 

— Oprócz problemów z gardłem masz jeszcze problemy ze słuchem. Mówiłem: nie pruj się o coś, co nie jest twoją sprawą. 

Czarna zbliżyła się do dwójki, bijąc ogonem na boki. 

— Skaza jest członkiem Kamiennej Sekty, więc to jak najbardziej jest to moja sprawa — zawarczała z jadem w głosie. — I aktualnie znajdujecie się właśnie na naszym terytorium, do czego nie macie żadnego prawa.

Drugi kocur jedynie parsknął pod nosem. 

— Ach tak? To rzeczywiście przerażająca informacja. — Pokręcił głową. — Ale my na szczęście jesteśmy tutaj gośćmi z zaproszenia Skazy, więc nic nam nie grozi. 

— Stary nie mogę uwierzyć, że ona próboje nam grozić sama będąc cała zakrwawiona — wtrącił się jego kolega, najwidoczniej nie mając oporów, by mówić o niej na głos w trzeciej osobie. 

Srebrna zacisnęła kły. 

— Powtarzam: jest to terytorium Kamiennej Sekty i jeśli w tym momencie nie opuścicie tego miejsca, to zwołam całą naszą grupę i wtedy z chęcią się przekonamy, kto wyjdzie z tego żywy. 

Kocury wymieniły między sobą niezadowolone spojrzenia, zaraz po tym kierując się w swoje strony. 

Szczekuszka zerknęła na Skazę z ukosa. 

***

Ostatnio osobą, z którą spędzała najwięcej czasu był Skaza. Oczywiście nie dlatego, że go lubiła – po prostu ta sprawa z jego znajomymi nie dawała srebrnej spokoju. Myśl, że bury może się z nimi spotkać, podczas jej nieobecności była wystarczająco… rozwścieczająca, żeby sprowokować ją do podjęcia działania. Arlekin w ogóle nie powinien się spotykać z osobami z poza sekty. A już tym bardziej nie kimś takim jak oni. I już powoli w jej głowie układał się plan, jaki sposób wykorzystałaby, żeby ich się pozbyć. 

*Ciąg dalszy poprzedniego opowiadania, tw: opis doli zwierząt na drogach*

Stały osłupiałe wpatrując się tylko w jeden punkt. Wszystko wokół jakby nagle przestało istnieć. Teraz liczył się jedynie kształt znajdujący się centralnie przed nią. Liliowa sylwetka bezwładnie spoczywająca na asfalcie. 

Nie. Nie nie nie. To nie mogło potoczyć się w ten sposób, nie mogło. 

Każdy ich mięsień kolejno nieruchomiał, jakby wszystkie kończyny ich ciała stopniowo skuwały się lodem. Serce od zaraz podeszło do gardła, boleśnie dudniąc w ciasnym przełyku.

Prawdopodobnie powinny podejść i ocenić stopień wyrządzonej szkody, może jeszcze była nadzieja. Ta świadomość nie sprawiała jednak, że potrafiły choćby drgnąć. Miały wrażanie jakby już na zawsze zostały uwięzione w tej pozycji.

Wtem rozległ się kolejny warkot maszynowego potwora. Nim zdążyły zrozumieć sytuację, czarne koła targnęły się na pokonaną kotkę, wnet zabarwiając się rozpryskującym szkarłatem. Liliowe ciało ugięło się pod ich ciężarem, dostosowując swój kształt do podłoża. Nie stawiało oporu, zupełnie jakby już pogodziło się ze swoim losem – powolnego stawania się częścią jezdni, aby na końcowym etapie wyglądać nie inaczej niż sztywna, zbrązowiała od kurzu podeszwa, przypominająca do złudzenia zaschnięty zbitek błota.

Szczekuszka z piskiem odskoczyła od ulicy, nagle odzyskując kontrolę w łapach. Jak porażona odwróciła się od drastycznej sceny, widząc mroczki przed oczami.

Teraz nie było już żadnej nadziei. Musiały natychmiast znaleźć się jak najdalej od tego miejsca. Nikt nie mógł się dowiedzieć, że one miały z tym cokolwiek wspólnego.

Z nagła mając każdy zmysł wyostrzony, rzuciły się przed siebie jakby od tego zależało ich życie.

Musiały uciekać.

***

Zadyszane wpadły do kolejnej uliczki, od razu rozglądając się czy nikogo nie ma w pobliżu. Żadna żywa dusza nie wyłoniła się z zakamarków, na co tylko przęłknęły ślinę. Z całej gorączkowości zupełnie straciły orientację w terenie i aktualnie nie wiedziały gdzie są ani w którą stronę powinny zmierzać. Mięśnie miały coraz bardziej spięte z narastającej paniki. 

Gdyby Krokus się o tym dowiedziała to pewnie zbiłaby je tak, że nie dałoby się dłużej ich poznać. Najgorsza była jednak świadomość tego spojrzenia, jakim by je przed tym zmierzyła. Zawiedzionego, pełnego odrazy i wstrętu do swojej najgorszej potomkini, która tak właściwie nie zasługiwała nawt na to miano. I po wszystkim co się dzisiaj wydarzyło Szczekuszka już nigdy nie zdoła tego zmienić. 

Zagryzła zęby, próbując powstrzymać łzy, domagające się napłynięcia jej do oczu. To nie był moment na rozklejanie się. Właściwie to żaden moment się do tego nie nadawał. Nigdy. Ten różnił się tylko faktem, że akurat był tym najgorszym z obiektywnej perspektywy. 

Z frustrscją pociągnęły nosem i ponownie puściły się biegiem, marszcząc brwi w determinacji. Jeśli za pierwszym razem nie znajdą wyjścia z miasta – będą szukać go tak długo aż w końcu im się to uda. Teraz liczyło się tylko to, by nie natknąć się na nikogo z Kamiennej Se…

Pisnęły, głową nagle zderzając się prosto z czyjąś klatką piersiową. Przerażone uniosły wzrok na kota przed nimi, przekonane, iż właśnie nadszedł ich koniec. Widok jaki ujrzały w konsekwencji okazał się wcale nie być taki groźny – jedynie wielkie, żółte oczy wpatrujące się w nią ze zdezorientowaniem. 

— Skaza! — wydyszała, jakby właśnie otrzymała podarunek od nieba. Nigdy nie cieszyła się tak bardzo na jego widok, jak teraz. 

— Szczekuszko! — wykrzyknęło zmartwione. — Przepraszam cię najmocniej, nic ci nie jest? 

Srebrna miała zapewnić, że wszystko w porządku, nim przypomniała sobie o powadze całej sytuacji. 

— To nieważne — odparła krótko. Jej szczęka ponownie zaczynała się zaciskać. — Słuchaj, ja... — Głos jej się złamał. — Muszę uciekać jak najdalej stąd, jak najdalej od Kamiennej Sekty. Mogę ci wszystko wyjaśnić, ale nie teraz. Więc… — Na chwilę zamilkła. Nim kontynuowała, wzięła głęboki wdech. — Chodź razem ze mną — miała zabrzmieć zachęcająco, lecz ostatecznie jedyną emocją jaką było słychać w pytaniu była niepewność. Bały się jaką otrzymają odpowiedź. 

— Pójdę gdziekolwiek ty pójdziesz. 

Czarna uniosła brwi. Od kiedy nastąpiła taka zmiana u burej? Ta deklaracja sprawiła, iż srebrna spojrzała na arlekina z błyskiem zaciekawienia w oku, dopóki się nie otrząsnęła, przypominając sobie wszystko. 

Ruszyły narzucając szybkie tempo, po uprzednim owinęciu końcówki swojego ogona wokół jednej z łap Skazy. Postanowiły trzymać ją w ten sposób, dopóki nie znajdą schronienia. Żeby się im nie zgubiła. 

***

Spoglądały na gwieździste niebo, starając się uspokoić dyszenie. Od śmierci Błotnistego Ziela budzenie się w trakcie nocy stało się dla nich normą. Regularnie nawracające koszmary o liliowej, matce i reszcie Kamiennej Sekty miały w tym swój największy udział, chociaż czasem nawet i one nie były konieczne, żeby nagle zerwały się ze snu, oblane zimnym potem. 

Samotne życie w mieście nie należało do łatwych. Większość pożywienia zgarniały gangi, z którymi w starciu nie mieli żadnych szans. Sytację szczególnie utrudniał fakt, że musieli pozostawać w ukryciu. A przynajmniej Szczekuszka tak twierdziła, bo z tyłu głowy cały czas posiadała krzyczącą świadomość, że jej rodzina miała kontakty z gangstetami. Chociaż zdecydowanie mniej prawdopodobne było potencjalne spotkanie kogoś z Kamiennej Sekty, nadal nie stanowiło to czegoś niemożliwego. Musieli więc być nieustannie ostrożni. Znosić jedzenie najgorszych resztek oraz nocowanie w co najmniej wątpliwych zakamarkach, pełnych niemiłych zaskoczeń. 

Z westchnieniem przerzuciły swój wzrok na Skazę, drzemiącego jak gdyby nigdy nic, w całkowitym spokoju. Z wahaniem przysunęły się bliżej niego, by zaraz ułożyć się obok. Może to pomoże im zasnąć? 

— Szczekuszko, to ty? — zaspane pytanie wypadło z burego pyska. 

— W twoich snach — czarna odburknęła cicho, niedługo potem ponownie odpływając w krainę snów. 

***

Błądzili po mieście przez następne tygodnie, nie robiąc nic poza próbowaniem zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb. To jak bardzo i szybko Szczekuszka stoczyła się na dno hierarchii społecznej było zawstydzające, starsza wersja srebrnej nienawidziła jej za to. Był jednak jakiś element wolności w tym, że już dłużej nie znajdowała się pod wielgachną łapą swojej rodziny. Mając ograniczony wybór ze względu na potrzebę pozostania w ukryciu, nadal dostawała pewien rodzaj wyboru. Mogła sama zadecydować czy chce teraz odpocząć, czy iść dalej, nie martwiąc się dłużej czy to, co robi, wykonuje w odpowiedni sposób. Nie musiała się już dłużej zastanawiać czy jej działania są godną reprezentacją wartości Kamiennej Sekty. Nie myślała więcej czy jest wystarczająco dobra tylko po prostu… żyła. 

I mimo marnej jakości tego życia, było w nim coś, czego zdecydowanie w nie miało to poprzednie. Szybko nauczyła się współpracować ze Skazą, by przetrwać na ulicach i było w tym coś pocieszającego. Oczywiście nadal był pasożytem, który dodatkowo okazał się mieć niefunkcjonalny węch, jednak przynajmniej był pomocnym pasożytem. Szczekuszka mogła to znieść. 

***

Razem kierowali się na północ, w ciszy stąpając przez zakurzone ulice. Promienie słońca ogrzewały ich przerzadzone futra, 

Pewnego dnia mieli szczęście trafić na staruszkę, która znała miasto niczym własne podwórko. Wskazała im kierunek jaki mieli obrać, by wreszcie wydostać się z betonowego świata. I właśnie znajdowali się już prawie u celu, obserwując jak budynki wokół nich stopniowo stają się coraz mniejsze, w dalszych odstępach od siebie. 

— Kiedy już stąd wyjdziemy to… zamierzasz pójść własną ścieżką? — niepewny głos Skazy wyrwał je z zadumy. 

 — Już starasz się mnie pozbyć? — Wyzywająco uniosła brew. — Nie myśl sobie, że będzie tak łatwo. Nie pytałam cię o dołączenie tylko po to, byś potem myślał, że po wszystkim możesz sobie bez konsekwencji ode mnie uciec. — Uśmiechnęła się chytrze. — Twoja szansa na ratunek już dawno przepadła. 

Z okazji pride month Szczekuszka i Skaza nareszcie są całkowicie wolne od chorych pomysłów swoich właścicieli i teraz same decydują o władnym losie! Wesołego czerwca kotkowi maniacy!! 🌈

Od Przepiórczej Łapy(Przepiórczego Puchu) CD. Pustego Łba(Szepczącej Pustki)

Nie potrafiła samej sobie rozsądnie wyjaśnić, dlaczego jej humor zataczał się zawsze wokół jego ogona. Lubiła te puchatą, jasną kitę, która wyglądała wręcz nieproporcjonalnie przy jego wysokim i wątłym ciele.
— Z ogonem myślę że trochę tak. Jak się go pozbędziemy, będziesz o wiele bardziej wyluzowany — przyznała, leniwie przeciągając się. Nigdy nie pomyślałaby, że drugi raz wyląduje w uczniowskim legowisku.
— Jestem najbardziej wyluzowanym kotem w klanie — obruszył się gwałtownie, drgając wcześniej wspomnianą końcówką ogona. — I mój ogon mi w tym świetnie pomaga, niedowiarku.
Spojrzała na niego bez większego przekonania. Tyle razy wałkowali jeden i ten sam temat, a ona dalej uwielbiała go poruszać. Szept albo wydawał się w zabawny sposób zdenerwowany, albo tak dobierał słowa, iż wprowadzał ją w coraz większe zakłopotanie.
— Załóżmy, że tak jest. Ja nie jestem wyluzowana, więc gdybyś był dobrym kolegą, oddałbyś mi swój ogon. Poradzisz sobie bez niego, a ja będę szczęśliwsza i spokojniejsza, dzierżąc go w swych łapach — obiecała, strzepując z łapy drobnego pajączka, który jakimś cudem znalazł się przy jej posłaniu.
— Hm, to rzeczywiście spory problem — stwierdził. — Ale chyba znam lepsze sposoby na wyluzowanie drugiej osoby. — Momentalnie Przepiórka spojrzała na niego nieufnie. Gdy przybierał owy ton głosu i ten wyraz pyska, wiedziała, że knuł coś, przez co będzie chciała zapaść się ze wstydu pod ziemię.
— Ja nie. Ogon wystarczy — odparła krótko, powstrzymując drżenie w głosie.
— Zdaj się na mistrza, nie jest potrzebny do tego mój ogon, przysięgam — rzucił, z tym swoim szerokim uśmiechem, który wróżył jej niepokój.
— Zgadzam się, że tobie nie jest potrzebny. Mi za to jest — oświadczyła dosyć poważnie jak na tak błahy, ciągnięty w formie żartu, temat.
— Widocznie do pacjenta nie docierają moje słowa. Czas wnieść bardziej radykalne środki. — To powiedziawszy, uniósł się, podnosząc łapy do góry. W pierwszej sekundzie w jej oczach zaistniał strach. Nie wiedziała, co chciał zrobić, dopóki z jej pyska, wręcz wbrew jej woli, umknął głośny chichot.
— Szep... — wykrztusiła w przerwie od śmiechu. — Przestań, bo cię pogryzę! I to nie tylko w ogon!
Nie wiedziała, że ma łaskotki. Ani tym bardziej, że aż takie. Wbrew pozorom, nie czuła się niekomfortowo z powodu tego czynu. Przywykła do jego bliskości.
— Nie musisz sprawdzać jak smakuję, mogę ci opisać — odrzekł, najwyraźniej zadowolony z siebie. Ona natomiast błagała w myślach, by żaden z uczniów za szybko nie powrócił z treningu. Starczy jej upokorzenia. — Czujesz się już wyluzowana? Zostawisz mój ogon?
Przekręciła głowę w bok, wahając się. Trudno było jej myśleć, gdy czuła to przyjemne drapanie.
— Oczywiście, Pusty Łbie — wypaliła w krótkiej przerwie, w której na moment się odsunął. Nie mogła nie skorzystać z okazji do wykorzystania jego karnego imienia. W Owocowym Lesie takich jeszcze nie słyszała. — Dziękuję za twoje usługi rozweselające.
— Hmmm, nie brzmiało to przekonująco — stwierdził wprost, kontynuując swoje czyny.
Machnęła ogonem, nie mogąc się skupić na tyle, by z jej pyska wychodziły sensowne słowa.
— Jestem w tym momencie najbardziej przekonana, jak tylko potrafię! Już jestem szczęśliwa, spokojna, wyluzowana i wszystko co dobre — mamrotała, tłamsząc w sobie śmiech.
— I mój ogon może czuć się bezpieczny? — Kontynuował spokojnie.
— Zawsze — wykrztusiła. — Przy mnie twój ogon jest najbezpieczniejszym ogonem w całym lesie.
Nie mogła myśleć o sobie jak o poważnej, dorosłej wojowniczce, kiedy zachowywali się w ten sposób.
— Zła odpowieedź — rzucił melodyjnie. — Prawidłową odpowiedzią jest ,,Tak, zostawię twój ogon w spokoju, żeby mógł się czuć bezpieczny" .
Zadziałała instynktownie. Od ciągłego śmiechu począł ją boleć brzuch. Lekko bo lekko, dziabnęła go w łapę z buntowniczym wyrazem pyska.
— Nie jestem zwolenniczką szantażu. Sugerowana przez ciebie odpowiedź gryzie się z moim wnętrzem. Muszę odmówić udzielenia jej — rzekła z powagą.
Liliowy spojrzał badawczo na swoją szybko cofniętą, dziabniętą łapę na chwilę przegrywając "dręczenie" jej.
— Hmmm... Nie jestem zwolennikiem gryzienia — odparł, jakby ostrzegawczo, lecz niezbyt poważnym tonem, przenosząc wzrok na winną zdarzenia. — Ale jeśli sytuacja twojego wnętrza mnie do tego zmusi, to zmienię zdanie.
— Chwila moment — wymamrotała rozproszona. — To takie małe, niewinne i bezbronne stworzonko, które nazywasz "pchełką", budzi w tobie niepokój i sprawia, że czujesz się zagrożony? — spytała z ogromnym zdziwieniem. — Oho, ale ja jestem groźna, zębiska mam jak niedźwiedź, patrz. — Rozdziawiła pysk, kłapiąc wspomnianą "bronią" w jego stronę. W tym momencie czuła się, jakby jej mózg zasnuł się pajęczyną, ale wcale tego nie żałowała.
— Oh nie, kto powiedział o niepokoju? — spytał unosząc brew, po czym położył łapę na czole kotki, unikając zębów, by po krótkim przeczochraniu brązowej czupryny nieco odepchnąć ją od siebie. — Ja tylko dbam o to, byśmy sobie nie poodgryzali nawzajem ogonów i oszczędzili sobie traumy. — Mówiąc to, minął ją dosyć spokojnie, pozwalając jej w końcu zaczerpnąć oddechu.
Obróciła łeb w jego stronę, obserwując go przez dłuższą chwilę w zadumie, gdy ten podwędził komuś mech z legowiska i sam ułożył sobie z boku prowizoryczne posłanie.
— Znowu sugerujesz, że jestem straszna — zauważyła. — I ty od mojego ogona trzymaj się proszę na długość kilku króliczych skoków. On akurat nie ma funkcji gryzaka — oświadczyła.
Jego senne spojrzenie spoczęło wprost na niej, powodując dziwne uczucie ciepła w podbrzuszu.
— Mhmm. Jeszcze kiedyś zobaczymy — stwierdził znużonym głosem, zwijając się w kłębek.
Choć raz w życiu, mogła patrzeć na niego z góry.

***

Życie nabrało tempa. Jako wojowniczka dorobiła się swojego pierwszego ucznia, który na jej szczęście, nie sprawiał żadnych problemów. Szafirkowa Łapa była tym, czego potrzebowała. Nadała jej sensu, bowiem każdego ranka była zmuszona wstać wcześnie, by wybrać się na trening z przepełnioną ekscytacją kotką. Cieszyła się, że to córka Obserwującej Żmii, bo dzięki temu nie czuła presji, iż jeśli zrobi coś nie tak, to matka jej podopiecznej udusi ją samymi łapami.
Mając wolną chwilę, wybrała się na spacer nad Przybrzeżne Oko. Lubiła to miejsce, było w samym centrum klanu, nie za blisko tych bardziej niebezpiecznych granic, a więc mogła w spokoju przysiąść tu i pomyśleć. Pora Opadających Liści była dla niej jedną z piękniejszych. Pomimo braku ukochanych przez nią kwiatów, czuła się w symbiozie z naturą. Jej brązowo-pomarańczowe futro kojarzyło jej się z barwnymi liśćmi, w których to aktualnie grzebała łapą.
— Szukasz towarzystwa w tych liściach?
Wzdrygnęła się, nie spodziewając się, że zastanie tu kogokolwiek. Odwróciła się spłoszona, ale widok Szepczącej Pustki był wręcz kojący.
— Nie muszę szukać, jak widzisz towarzystwo samo mnie nachodzi — parsknęła.
— Towarzystwo zawsze ciągnie do innego towarzystwa na godnym poziomie — stwierdził, siadając obok, na co poczuła dziwne ciepło w podbrzuszu. — A więc co, czy liście powiedziały ci coś ciekawego? Niemrawo wyciągnęła łapę do tego, co pospadało ostatnimi czasy z drzew.
— Przewidziały przyszłość. Ostrzegły mnie, że przyjdzie do mnie krwiożercza bestia, na którą mam uważać — mruknęła, zerkając na niego z ukosa. — No proszę, nie myliły się.
Prychnął lekko.
— Widzisz mnie jako krwiożerczą bestię? — spytał rozbawiony. — Co takiego we mnie krwiożerczego? Myślę, że to ciebie mógłbym tak nazwać — stwierdził, po czym zerknął na liście. — I co, przepowiedziały może coś jeszcze?
Uśmiechnęła się lekko, starając się nie lustrować go zbyt długo wzrokiem.
— No wiesz, ostre zębiska, pazury... — wymieniła. — Tak, podzieliły się ze mną jeszcze jedną wizją — mruknęła. — Ty i taka pewna ruda kotka, którą wręcz ubóstwiasz, razem, słodko drzemiącym w jednym legowisku — palnęła.
Tematami Lwiej Paszczy także uwielbiała go męczyć. Nie znała wciąż kontekstu ich relacji, ale bardzo ją to wszystko intrygowało.
— Masz na myśli Iskierkę? — spytał, na co lekko się nastroszyła. "Iskierka"? Jak w bliskich relacjach byli, że używał zdrobnienia jej imienia? Słyszała, że w klanach raczej używają tych dwuczłonowych, pełnych imion, jako oznakę szacunku. — Może jakbyśmy znowu zjedli tą kocimiętkę to by mnie nie zabiła samym spojrzeniem gdybym próbował ją namówić by mi sprzedała futro — zamruczał, na co się znacznie skrzywiła. Kocimiętka? Nie chciała jednak znać szczegółów. — Nie przepowiedziały ci nic ciekawszego? Może ja spróbuję je odczytać — zaproponował, patrząc na liście. — O, widzisz? Ten coś mówi o biednej przepiórce która nie umie przyznać o swojej zazdrości.
Nagle spochmurniała, drętwiejąc na jego słowa.
— O co niby ta przepiórka miała by być zazdrosna? — wyrzuciła z lekkim bulwersem. — Jej kolega jest po prostu dla niej niemiły. Tutaj nie ma co zazdrościć, tylko należy współczuć, że takie nieprzyjemne towarzystwo sobie zorganizowała...
Czy naprawdę było widać po niej, że trochę ją ten temat uraził? Musiała bardziej hamować emocje.
— O nieprzyjemne towarzystwo również można być zazdrosnym — odpowiedział luźno z uśmiechem. — Przeszkadza ci moje bycie "niemiłym"? — spytał, nachylając się ku niej lekko.
Dolna szczęka jej zadrżała, a język zaplątał się, nie pozwalając jej wydukać nic sensownego.
— Wolę miłe koty — wymamrotała niepewnie. — Czyli takie, jak ja. Widzisz, my jesteśmy przeciwieństwami, nie pasujemy do siebie — dodała, choć zaraz zdała sobie sprawę, jak dziwnie to brzmi.
— O czym mówisz? — spytał z miną mówiącą o potrzebie wyjaśnień.
— O niczym konkretnym — wypaliła, czując, że ten temat idzie w złą stronę.
— Hm... — Nie wydawał się zadowolony z odpowiedzi, jednak nie skomentował jej. — Czyli co tam było z miłymi kotami? Nie jestem dość miłym towarzystwem podobnym do ciebie? — podsumował, zerkając w niebo. — Może powinienem dorobić sobie rude plamy i uwziąć się na twój ogon, czy wtedy będę wystarczająco podobny?
Powstrzymała się od śmiechu. Miała teraz zgrywać obrażoną Przepiórkę.
— Zostaw mój ogon. — Instynktownie przytuliła kitę do siebie. — Nie trzeba ci rudych plam, i bez nich wyglądasz znośnie — przyznała od niechcenia.
— Tylko znośnie? Spodziewałem się usłyszeć ,,obłędnie" — rzucił, jakby ze smutkiem.
Lekko się rozluźniła. Takiego Szepta lubiła. Zawsze potrafił ją rozbawić.
— Nieziemeko. Jakby cię ten twój Klan Gwiazdy z chmurek zrzucił, bo byłeś dla nich za piękny.
— Hmmm? Chyba się zarumienię. — Przyłożył łapy do pyska. — Trochę tylko smutno, że mnie tak wyrzucili. Cóż, plusy są takie, że zrzucili do ciebie, więc myślę, że nic straconego.
Zamrugała zaskoczona. To zabrzmiało w tym miłym stylu, po którym jej serce zaczynało bić zdecydowanie za szybko.
— Specjalnie dla mnie? — powtórzyła. — Teraz to przynajmniej mam dowód, że istnieją. Mogli mi się jakoś skromniej objawić, ale nie będę narzekać — uznała, podejmując się jego sposobu mowy.
— O tak, widzisz, jestem zesłannikiem Gwiezdnych. Taka obrona by cię pilnować.
Tu trudno było jej się zgodzić.
— Trochę się to gryzie. I to dosłownie — rzuciła. — Powinieneś mnie bronić przed złymi, co chcą mi odgryźć ogon. A zamiast tego sam nim jesteś — zauważyła, ze szczerym rozbawieniem.
— A może chcę też chronić twój ogon przed tobą? — Uniósł brwi. — Kto wie, co ty z nim robisz, a ja bym o niego świetnie zadbał.
Westchnęła. Znów to samo.
— Mój ogon nie jest mną zagrożony. Poza tym, do mnie masz wąty, że ciągle o tym ogonie trajkocze, a sam to robisz! — pisnęła.
— Tylko odbijam temat w twoją stronę. — Tu ku jej chwilowemu zawałowi, chwycił czekoladową kitę, przykładając końcówkę do swojego pyska, co niestety nie stworzyło pięknych francuskich wąsów. — I jestem pewien, że z jego dodatkiem wyglądałbym lepiej niż teraz.
Parsknęła i machnęła mocniej kitą, łaskocząc go w czubek nosa.
— Nie zaprzeczam, ale nie możesz być aż tak pięknym, bo koty oślepną od nadmiaru twej urody.
Kichnął, przecierając nos łapą.
— W takim razie może rzeczywiście powinienem zatrzymać się na posiadaniu tylko swojego własnego futra — rzucił z uśmiechem, po czym zamilkł, kierując niespodziewanie wzrok w niebo, by po chwili wskazać na jedną z większych chmur. — Wygląda jak kaczka — stwierdził.
Zadarła pysk w górę, na tyle mocno, że niespodziewanie poleciała do tyłu i wylądowała z głuchym łoskotem grzbietem na ziemi.
Nie mogła jednak pokazać, że to wynik jej niezdarności, więc rozciągnęła się, jakby rzeczywiście chciała się położyć, by mieć lepszy widok na niebo.
— Tak? Mi przypomina ciebie. Bez ogona.

<Bezogonowy Chmurzasty Szepcie?>

Od Gronostajowej Bryzy

 Ostatnio życie kotki było wyjątkowo nudne, chociaż teraz jak była w nieco bardziej podeszłym wieku, mniej jej to przeszkadzało. Kiedy tylko skończył padać lekko chłodny, delikatny deszczyk, szylkretka wyszła na polanę, aby pooddychać świeżym powietrzem. Nie lubiła się tłoczyć w legowisku starszych, a pogoda była teraz idealna. Nie za ciepła, odrobinkę chłodna, a powietrze było rzadkie, świeże i orzeźwiające. 

Stanęła przed wejściem do swojego legowiska i rozejrzała się po obozie. Polana w wielu miejscach była przysypana żółtymi, pomarańczowymi i czerwonymi liśćmi, które leżały tak gęsto na ziemi, że tworzyły gruby, kolorowy dywan. Gronostajowa Bryza znalazła sobie miejsce na uboczu osłonięte od wiatru, ale jednocześnie oświetlone jednymi z ostatnich promieni słońca w tym sezonie. Ułożyła się wygodnie na prawym boku z wyprostowanymi łapami i zajęła się higieną swojego futra. Chociaż jako kociak nie lubiła się czyścić i uważała to za nudną stratę czasu, to teraz bardziej przejmowała się wyglądem, a poza tym i tak nie miała co robić. 

Kiedy już odbyła krótką drzemkę i uporządkowała całe futro, wstała i ruszyła dalej ścieżką do żłobka. Weszła do środka. W kociarni panował półmrok. Zmrużyła oczy i zamrugała, próbując jak najszybciej przyzwyczaić się do małej ilości światła w legowisku. Rozejrzała się. Zobaczyła dwie królowe i sześć kociaków, z czego jeden był już bardziej uczniem.

Lubiła przychodzić do żłobka i oglądać małych przyszłych wojowników, którzy prawdopodobnie będą chlubą dla jej klanu. Często pomagała królowym w zajmowaniu się młodymi. Bawiła się z nimi i opowiadała różne historie.

– Witaj, Brzęczkowy Trelu. – miauknęła z szacunkiem skłaniając głowę przed cynamonowobiałą kotką. – Dzień dobry, Mała Koszatniczko. – przywitała się także ze swoją byłą uczennicą.

– Witaj. – odparła ta pierwsza.

– Nawzajem. – miauknęła brązowooka.

Zanim Gronostajowa Bryza zdążyła cokolwiek zrobić lub powiedzieć, podeszło a raczej podpełzło do niej małe kocię. Było dosyć niskie, nawet jak na kogoś o tak młodym wieku. Koteczka była bura w rude plamy pokryte prążkami, a brzuch, łapy, ogon i szyja były śnieżnobiałe. Jej półdługie futro wyglądało na miękkie i puchate. Spojrzała na starszą dużymi, brązowymi oczami. 

– Ceść. Jestem Nolnica. – przedstawiła się, niezgrabnie stając naprzeciw swojej rozmówczyni.

– Ja jestem Gronostajowa Bryza. Bardzo miło mi cię poznać. – miauknęła szylkretka łagodnym tonem głosu.

Schyliła głowę i trąciła nosem pyszczek koteczki, która zapiszczała radośnie. 

– Pobawis się ze mną? Pójdziemy poza zlobek? – spytała błagalnie Nornica.

Starsza podniosła wzrok na jej matkę, Małą Koszatniczkę. Karmicielka stanowczo pokręciła głową.

– Przykro mi, ale nie możemy. Ale nie martw się, już niedługo na pewno będziesz mogła wychodzić. Poza tym tutaj na pewno jest mnóstwo fajnych zabawek. Jak chcesz możemy pograć piłeczką z mchu. Znasz taką zabawę? – spytała Gronostaj, odwracając uwagę młodej od wyjścia poza żłobek.

– Taaaak! – zawołała piskliwie koteczka, kiwając energicznie małą głową.

***

Spędziła w żłobku więcej czasu, niż zamierzała, ale Nornica była przesłodka. Swoimi brązowymi, czarującymi oczami patrzyła na Gronostaj, kiedy starsza miała już iść. W końcu udało jej się wymknąć od smutnego spojrzenia młodej kotki, zapewniając, że przyjdzie się pobawić następnego dnia. 

Pora Nagich Drzew zbliżała się nieuchronnie. Dni się stawały coraz krótsze, więc niedługo po odwiedzinach w kociarni zrobiło się ciemno. Chłodny wiatr poruszał futrami kotów i kolorowymi liśćmi, sprawiając, że te spadały z drzew i zasysypywały całą ziemię w okolicy.

Gronostajowa Bryza usiadła na polanie obok Kurzej Pogoni. Wojownicy wrócili z wieczornych patroli i wszyscy zasiedli do wspólnego, wieczornego posiłku, aby podzielić się językami. Szylkretka i bura podzieliły się zającem, jednak zanim zjadły go całego, były syte. Odsunęły zdobycz na bok, zostawiając ją dla kogoś innego i zajęły się rozmowami na różne tematy oraz wzajemną pielęgnacją futra.

***

Następnego ranka Gronostaj udała się do żłobka i bawiła się z Nornicą przez pół dnia. 

Od Mrocznej Wizji CD. Cisowej Łapy

Mroczna Wizja siedziała przy legowisku Zarannej Zjawy, kiedy nagle pod jej łapami przeszła mała kulka. Jej pysk pozostał nieruchomy, kiedy uniosła na nią wzrok. Cisowa Łapa. Uczennica pokłoniła się przed czarną.

- Witaj Mroczna Wizjo - powiedziała. - Mogłabyś mnie czegoś nauczyć? - zapytała szeptem. Mroczna Wizja spięła się, ale dopilnowała, aby nie było to widoczne. Ostatnio często się stresowała. Nie mogła spać po nocach i tylko kocięta Zarannej Zjawy pozwalały jej się rozluźnić. Wiedziała, że musi się poprawić. Musiała przynosić więcej zdobyczy. Lepiej walczyć. Musiała zadowolić ojca. Zastanowiła się, co odpowiedzieć młodej kotce, która przed nią stała.

- Witaj, Cisowa Łapo. Przywykłam do szkolenia dorosłych wojowników, ale dla ciebie mogę zrobić wyjątek. Czego chciałabyś się nauczyć? - zapytała, praktycznie nie patrząc na uczennicę, aby podkreślić swój autorytet. Cisowa Łapa chyba straciła trochę pewności siebie, ale zaraz ją odzyskała.

- Manipulacji. Sztuczek umysłowych. Chcę umieć pokręcić innym kotom w głowie. - miauknęła od razu. Nie. Mroczna Wizja nie mogła się na to zgodzić. To był jej dar. Młoda mogłaby to wykorzystać przeciw jej. Mistrzyni powoli spuściła łeb, cały czas wyprostowana. Teraz spojrzała młodej uczennicy prosto w oczy.

- Manipulacji… Powiadasz? - zrobiła specjalnie przerwę między pierwszym a drugim słowem. Miało to zabrzmieć strasznie, Mroczna Wizja miała nadzieję, że Cis podkuli ogon i ucieknie. Ale nie, ona cały czas tu stała. I chociaż widać było, że uczennica straciła trochę pewności siebie, to pokiwała głową.

- Zatem podążaj za mną. - Mroczna Wizja wstała i z gracją przeszła na drugi koniec obozu. Tutaj nie było zbyt wiele kotów. Mistrzynię znowu oblał ten stres. Zdrętwiała, ale nie pozwoliła uczennicy tego zobaczyć. Nie pozwalała nikomu tego zobaczyć. Chyba tylko Polanka wiedziała, o jej napadach paniki. Polanka zawsze o wszystkim wiedziała. Mroczną Wizję zmroziło po sam koniuszek ogona. Szczęka jej zdrętwiała tak, że nie mogła mówić. Wciąż tylko wpatrywała się w Cisową Łapę spokojnie. Krew szumiała jej w uszach, kiedy słuchała jej paplaniny o… o czym? Po chwili mogła już ruszać głową, a rytm serca wrócił do normalności. Tym razem się udało. Coraz trudniej było jej to ukrywać. Bała się. Bała się, że zawiedzie. Matkę. Ojca. Zaranną Zjawę, Kocięta, zmarłe rodzeństwo. Kult, klan, Mroczną Gwiazdę, Mroczną Puszcze, wszystkich. Kiedy Cis nareszcie skończyła mówić, a Mroczna Wizja była już sprawna psychicznie i fizycznie, zrobiła krok w stronę młodej kotki, wysoko unosząc ogon, jeszcze raz podkreślając swój autorytet.

- Wytłumacz mi, Cisowa Łapo. Na czym polegałaby ta nauka? Ile chcesz wiedzieć? Wiedz, że nie mogę ci zdradzić wszystkiego, jeśli chodzi ci o to, o czym myślę. Wiedza ta, jest pożądana przez wiele kotów, ale trzeba mieć dar, aby twoja twarz nie zdradzała niczego. Mamy kotkę w klanie, której wystarczy jedno spojrzenie na ciebie i już będzie wiedziała o tobie wszystko. Silne koty nie mogą do tego dopuścić, jeśli chcą, aby uważano jej za silne. Czego chcesz się uczyć? Postawy ciała? - tu zrobiła krótką przerwę i spojrzała kotce prosto w oczy, aż uczennica się wzdrygnęła. Może przesadziła? Nie. Jeśli chce się tego uczyć, musi być silna. A jeśli Mroczna Wizja chce utrzymać swoją pozycję, musi się zgodzić.

- Czy słów. - zakończyła, prostując się. Była królową, a inne koty, takie jak Cisowa Łapa, były jej podwładnymi. Byli tylko sługami. To ona dyktowała warunki.

<Cisowa Łapo? Be ready for hell>

Od Czernidłaka CD. Sówki

 Czernidłak posłusznie ruszył do legowiska uczniów, aby, jak mówiła Sówka, odpocząć. Łapki bolały go po tak długiej wędrówce, gdyż nigdy przedtem nie opuszczał obozu. Mimo wszystko był szczęśliwszy niż kiedykolwiek. Poznał teren Owocowego Lasu! Kocurka rozpierała duma na myśl, że na pewno żadne z klanów nie może pochwalić się tak wspaniałymi miejscami. W końcu jakie koty mają Upadłą Gwiazdę lub Owocowy Lasek?  No właśnie, Upadła Gwiazda. Ten tajemniczy obiekt dogłębnie go zafascynował, niebieskooki postanowił więc, że będzie częściej ją odwiedzał. Może powie mu, jak to było latać na niebie i rozświetlać ciemną noc? To byłoby wspaniałe! Pogrążony w myślach Czernidłak nie zauważył nawet kiedy dotarł do legowiska uczniów. Dopiero po chwili zdał sobie z tego sprawę i zgrabnie wdrapał się na pień, po czym wskoczył na gałąź, gdzie znajdowało się jego uwite z mchu legowisko. Kocurek umościł się wygodnie i spojrzał w górę. Był święcie przekonany, że tak piękne niebo jest tylko w jego ukochanym, Owocowym Lesie. Czy inne klany też mają równie wspaniałe tereny i legendy? A może w innych miejscach gwiazdy nie świecą równie jasno jak w Owocowym Lesie? Gdy tak leżał i rozmyślał, poczuł narastający głód. Machnął ogonem i zeskoczył z kasztanowca, po czym potruchtał w kierunku wypełnionego po brzegi stosu zwierzyny. Wybrał pulchną mysz i zaczął łapczywie ją jeść, wracając myślami do treningu. Tak bardzo chciał jeszcze poćwiczyć! Może nauczyłby się polować? Przecież każdy kot musi umieć polować! Niebieskooki wziął ostatni kęs, po czym oblizał pyszczek. Z zamiarem dalszego treningu wstał i rozejrzał się. Sówka na pewno już wróciła! Jak na zawołanie ujrzał jego mentorkę wchodzącą ponownie do obozu. Jest! Potykając się, Czernidłak podbiegł do niej. Kotka przywitała się z nim, lekko rozbawiona: 

-Co Czernidłaku, mało ci treningu? 

  Kocurek spojrzał na nią wielkimi ślepiami i z nadzieją w głosie odpowiedział 

-Tak! Możemy jeszcze poćwiczyć? Chciałbym nauczyć się polować albo walczyć, lub... 

-Ejej, nie rozpędzaj się tak! Najpierw zaczniemy naukę o drzewach. Pokażę ci różne gatunki, jak je rozpoznawać i jakie mają choroby. 

  Uczeń spojrzał zawiedziony na mentorkę. Co ciekawego jest w drzewach?  

-Ale po co mam to umieć? Do niczego mi się to nie przyda!  

-Żyjemy w lesie, więc powinniśmy mieć świadomość, jakie drzewa nas otaczają, zwłaszcza że to właśnie na nich budujemy legowiska. Musimy więc wiedzieć, na jakich drzewach budować gniazda, jakie się do tego nie nadają lub które są chore.  

-To na pewno będzie bardzo nudne!  

-Nie przesadzaj! - miauknęła kotka i machnęła ogonem w kierunku wyjścia z obozu –no, chodźmy już  

   Czernidłak ochoczo poszedł za mentorką. Im szybciej nauczy się o drzewach, tym szybciej przejdzie do nauki polowania lub walki! Poza tym po słowach Sówki, kocurek musiał przyznać, iż taka wiedza rzeczywiście może mu się kiedyś choć trochę przydać. Co nie zmieniało faktu, że wolał robić inne rzeczy. W pewnym momencie Sówka zatrzymała się i obróciła w kierunku niebieskookiego 

-Czernidłaku, spójrz na to drzewo – kotka wskazała ogonem na niczym nie wyróżniający się pień -wiesz, co to za gatunek? 

-Ee, dąb? -strzelił Czernidłak. To wszystko było takie ciężkie! 

-Nie, głuptasku. To buk.

-Wygląda tak samo jak wszystkie inne drzewa! - powiedział z wyrzutem uczeń 

-Przyjrzyj się mu uważnie. Zwróć uwagę na liście, po nich można bardzo łatwo rozpoznać buk. 

   Kocurek podszedł bliżej i spojrzał na liście. Nie wyglądały “inaczej”.  

-No dobrze, chodźmy do następnego drzewa. 

     Mentorka przeszła parę kroków i po chwili stanęła pod kolejnym drzewem 

-To jest brzoza - miauknęła - można ją bardzo łatwo rozpoznać po kolorze kory. Zawsze jest biało czarna!  

-Wygląda pięknie.

-Aha! Zobacz jej liście!  

-One są przecież takie same jak te u buku! -pisnął z wyrzutem Czernidłak 

-Tak się tylko wydaje. W rzeczywistości są zupełnie inne. Porównaj je sobie: liście brzozy są ciemniejsze, mniejsze i bardziej trójkątne, natomiast liście buku są jaśniejsze, większe i mają okrągły kształt. 

    Kocur pokiwał głową z uznaniem. Miał taką mądrą mentorkę! Może z jej pomocą uda mu się to wszystko zapamiętać? 

***

Wyczerpany Czernidłak wszedł do obozu razem z Sówką. Kotka powiedziała mu o chorobach drzew i o różnych gatunkach. Było ich tak wiele! Do tego napomknęła trochę o robieniu posłań na gałęziach i bardzo dużo mówiła o liściach. Nie dość, że główka bolała go od wysiłku, to jeszcze łapki od chodzenia!  

-To co, jutro poćwiczymy polowanie? - zaproponowała czekoladowa – ale teraz idź odpocząć 

   Kocurek ożywił się. Kiwnął ochoczo głową. Nauczy się polować! Pożegnał się z Sówką i potruchtał do legowiska uczniów. Wspiął się na gałąź, po czym położył wygodnie na posłaniu. Już po chwili powieki zaczęły mu ciążyć i zapadł w głęboki sen.  

<Sówko?>

[735 słów]

[przyznano 15%]

Od Rozpuszczonego Bachora CD. Obserwującej Żmii

Obudził się z okropnego snu! Śniło mu się, że został zdegradowany i musiał żyć pod opieką mieszańca! Ziewnął, bo musiał przyznać, że się wyspał i jeszcze mając zamknięte ślepia, zaczął się żalić mamie.

— Miałem taki okropny sen mamusiu. Że mnie zdegradowali i jakaś nieruda wariatka się nade mną znęcała — burknął, otwierając w końcu oczy, ale... coś było nie tak... To nie był rudy ogon mamusi. Wrzasnął i zaczął wyłazić spod czarnych kłaków, jak gdyby się one paliły. 

Nie, nie, nie! To nie mogła być prawda! To miał być sen! Sen! 

Obserwująca Żmija zaniosła się śmiechem. Poczuł jak palą go uszy z zażenowania, gdy ogarnął, że powiedział coś takiego na głos. Nawet to, że przesiąkł zapachem mieszańca go tak nie obrzydziło jak w tej chwili jej śmiech. Umknął od kocicy na bezpieczną odległość i zwinął mech tak, aby stworzył swego rodzaju mur pomiędzy nim a tą wariatką. 

— O Klanie Gwiazdy, już czuję, że twój pobyt tutaj zapewni mi tak dużo śmiechu... a w końcu, śmiech to zdrowie, sam mówiłeś — miauknęła, oglądając swe pazury, a następnie zaczynając szlifować je sobie swym prywatnym otoczakiem. 

Położył po sobie uszy. Tak... rzeczywiście coś takiego mówił, ale... Ale chodziło o co innego! Śmiech był zdrowy, ale tylko wtedy, gdy to on mógł się z kogoś nabijać! W drugą stronę mu się to nie podobało!

— Zostaw mnie w spokoju! Nie chce mieć z tobą nic do czynienia! — syknął w jej stronę zażenowany tym, że zemdlał i przez nie wiadomo jak długi czas był zdany na łaskę kocicy. 

Znów jego ciało zareagowało niewłaściwie. Znów dziwna i nieznana siła nad którą nie panował, odebrała mu władzę nad ciałem. Czyżby to była jakaś kara od samego Klanu Gwiazdy? Dlaczego? Przecież jako jego przodkowie powinni mu zsyłać błogosławieństwo, skoro był ich wybrańcem! 

Królowa jedynie prychnęła z rozbawienia, dalej szlifując pazurki. 

Nie ruszał się ze swojego miejsca do czasu aż liderka po niego nie przyszła na roboty. Wręcz wybiegł jej na powitanie, ku jej wielkiemu zdumieniu. Ale jak potoczyło się samo kopanie...? Tego nie wie nikt...

***

*ten sam dzień*

Wrócił dygocząc. Jego łapy usmarowane były w ziemi, błoto wręcz ciągnęło się za nim, a on ledwo co stał. Gdy tylko wrócił do żłobka to padł na mech z pełnym boleści jękiem. To był... koszmar! Musiał kopać. Musiał! To przeżycie było... straszne! Chciał o tym zapomnieć, ale nie potrafił! Stał się... Niewolnikiem! Nie był wolnym kotem, nie był władcą. Różana Przełęcz odebrała mu godność. Jak... jak ona śmiała. Jak śmiała. Gdyby nie był podłamany, na pewno z nienawiści drżałby tak, że każdy kto by się do niego zwrócił, ten straciłby swoją głowę. Niestety... za bardzo to przeżył, aby móc krzyczeć o swojej boleści. 

Obserwująca Żmija spojrzała na niego, dostrzegając jego odmienne zachowanie. 

— Czy to tak błoto na ciebie wpływa, czy po prostu się zmęczyłeś? — Zastał ją znowu polerującą pazury, ale tym razem nie jej samej, a swojemu synowi, Modliszce.

— Nie rozmawiam z tobą wiedźmo — wypowiedział te słowa, zbierając się na łapy. Z odrazą i dygocząc, złapał za czysty mech i zaczął ścierać z siebie brud, rozmazując go tak jedynie jeszcze bardziej. Zakaszlał, dusząc się od nadchodzących wymiotów. Obrzydlistwo, obrzydlistwo, czemu musiało akurat padać?! Czemu ten syf tak ciężko schodził?! Czuł się... dosłownie brudny. 

— Umyłbyś się jak kot, a nie tak... — Przewróciła oczami. 

— Nie. Dotknę. Językiem. Tego. Syfu. Nigdy. W. Życiu — wypowiedział te słowa dobitnie, wpatrując się z odrazą na swoje łapy. Nie... Nie było takiej siły na ziemi, która sprawiłaby, aby aż tak nisko upadł. Nie będzie zjadał mokrego piachu jak jakiś plebs. On... on był ponad to! — Ależ to odrażające... — jęknął z boleścią. Nie potrafił tego znieść. Jak nic zaraz tu zwymiotuje! Musiał jednak wytrzymać. Nie mógł po raz kolejny dać się upokorzyć. Nie złamią go! Nigdy! Nie mógł przynieść mamusi hańby! 

Obserwująca Żmija w końcu skończyła te zabiegi na swym synu, czego oczywiście nie dojrzał, zbyt przejęty swym stanem. Zresztą... nie mógł na nich patrzeć! Tak bardzo przypominało to życie, które mu odebrano. Też chciał z mamą piłować pazury... Tęsknił za nią... 

Nagle poczuł, że kocica się zbliżyła i zaczęła pomagać mu ściągnąć z niego ten cały brud. Zesztywniał, a jego umysł krzyczał, aby dać jej w pysk, uciec i schować się w najdalszym kącie żłobka, gdzie go nie dopadnie, ale... Ale był w takim stanie, że jedynie zamknął oczy, pozwalając jej sobie pomóc. Oczywiście... gdyby to była inna sytuacja to zapewne dałby jej po pysku, ale teraz... wręcz czuł jak się do niego wszystko lepiło! To był ból! Pozbycie się tego syfu było ważniejsze niż płakanie nad nierudą. Tak! Powstały mu priorytety! Co było dla niego samego zdumiewające, ale nie miał pod łapą mamy, więc musiał się po prostu poddać. 

Kiedy był już czysty, odetchnął z ulgą. Nawet sprawdził stan swej sierści. Była... czysta. Ależ się cieszył! Nie powiedział jednak nic, nie podziękował, ani nic z tych rzeczy, tylko umknął na swoje posłanie, trzymając się z dala od żmijowej rodzinki. 

***

*parę dni po nadaniu kary*

Po paru dniach nic się nie zmieniło. Nie odzywał się do nikogo, wyglądając z lękiem w stronę wyjścia, obawiając się przybycia Różanej Przełęczy. Była straszniejsza od Obserwującej Żmii. Już chyba wolał siedzieć tu z kronikarką, niż ponownie być wykorzystywany w roli sługusa. 

Leżał na swoim posłaniu ze zrezygnowanym wyrazem na pysku i turlał z łapki do łapki kulkę mchu. Tylko ona mu pozostała. Zwykła, zielona roślinka, która zajmowała mu czas. A nudził się i to niemiłosiernie! Chciałby wybiec z obozu i popolować na króliki, ale nieee... Głupia liderka i głupia jej lizuska zmusiły go do siedzenia na tyłku i kopania rowów. 

— Co ci? — usłyszał głos swojej opiekunki, która zauważyła, że z dnia na dzień jego nastrój ulegał pogorszeniu. 

Zatrzymał w łapce mech i spojrzał na nią spod byka.

— Jestem niewolnikiem... Zajmij się swymi dziećmi. Ja sobie poradzę. Sam. 

— Cóż, ty też jesteś pod moją opieką — stwierdziła, podchodząc bliżej i siadając przed nim, górując nad rudym i przyglądając mu się z zainteresowaniem. 

— Wcale nie! — wypiszczał, zrywając się do siadu i odwracając się do niej tyłem. — Nie troszczysz się o moje dobro! Znęcacie się nade mną z Różaną Przełęczą! — wytknął jej to z wyrzutem. — Moja mamusia byłaby lepszą opiekunką, niech się zamieni z tobą! 

— Cóż... muszę przyznać, że jestem ostra. Ale nie bez powodu. Lwia Paszcza cię jakoś nie nauczyła dobrego zachowania, więc ja muszę. Przygotowuję cię do dalszego życia. Dodam też, że gdyby nie ja, to Różana Przełęcz kazałaby ci dłużej harować w tunelach, ale zaproponowałam jej inne rozwiązanie. 

Odwrócił się w jej stronę słysząc te słowa. Że niby co? Jego mamusia była wspaniała! Nie miała prawa jej oczerniać! Wychowała go znakomicie! Pokazała mu to kim był i że pisana mu była wielkość oraz władza. Więc w jakim sensie nie nauczyła go dobrego zachowania? Jego zachowanie było idealne! Godne rudzielca i prapraprawnuka Piaskowej Gwiazdy. 

— Moja mamusia dobrze mnie wychowała! Jestem w końcu wybrańcem, to normalne, że wszystko mi się powinno należeć. To wy tego nie rozumiecie! Ta jasne... przygotowujesz do życia? Nie kpij ze mnie! Jedyne czego tu się nauczyłem to tego, aby was nienawidzić jeszcze bardziej! — prychnął, nieco potulniejąc na ostatnie słowa. — Mhm... — tylko tyle dopowiedział, nie wierząc zbytnio w to co mówiła. Że niby mogło być gorzej? Phi! Jasne. Już teraz było okropnie, nie było szans, aby można było jego życie jeszcze bardziej zepsuć. 

— A zauważyłeś, by ktokolwiek inny traktował cię jak matka? Jeśli inni nie uważają że nim jesteś, to nie masz nad nimi władzy. Więc musisz się przystosować — wyjaśniła.

— To niesprawiedliwe! Czemu to ja musze się dostosowywać, a nie wy! Nie szanujecie mej potęgi i boskości! Zniżyliście mnie do roli sługi! Tak nie można! — wypiszczał smutno, nie rozumiejąc dlaczego ten świat był taki brutalny. On nie widział w tym swojej winy. To banda nierudych odpowiadała za wszelkie jego bolączki. Gdyby ich nie było albo gdyby jego mamusia rządziła klanem, to jak nic Klan Burzy byłby wspaniałym miejscem. 

— Niestety. Każdy marzy, by być wybrańcem, jednak praktycznie nikt nie ma nawet takiej matki, jak ty, co dopiero żeby inni go też tak traktowali — próbowała przemówić mu do rozumu. 

— Zamilcz! Twe słowa są niczym jad — nachmurzył się. — Nie będę tego słuchał. Po coś w ogóle przylazła? Umoralnianie wsadź sobie w tyłek, ja wiem swoje.

— Mówię ci tylko, jak jest Płomyczku — odparła. — No i czego się spodziewałeś? Jestem w końcu... Żmiją. 

Rzucił w nią kulką mchu. Ależ go denerwowała! A imię miała adekwatne do swojego charakteru. Rzeczywiście była taka fałszywa i jadowita. Chciał, aby zniknęła z jego życia raz na zawsze! 

Kocica warknęła, uchylając się przed kulką. Następnie wzięła ją w pysk i ku jego zaskoczeniu odrzuciła nią w niego.

Sapnął rozgniewany, gdy zabawka go dotknęła. Tak chciała się bawić?! Nie było mowy, aby dalej w to brnął! Nie będzie go obrzucać mchem! Wziął roślinę w pysk, odwrócił się do niej tyłem i położył na posłaniu, przytulając zabawkę do swojej szyi. Liczył, że kocica widząc brak jego reakcji, odpuści sobie i da mu spokój. Teraz tylko tego pragnął.  

Niestety... świat znów nie wysłuchał jego modlitw, bo kronikarka jak gdyby nie zauważając, że całe jego ciało krzyczało - daj mi spokój, przeszła na jego lewą stronę, wbijając w niego swoje spojrzenie. 

W końcu po chwili milczenia się odezwała.

— Gdzie twój bursztyn?

Wzruszył ramionami. Co to w ogóle za pytanie? Chciała bardziej zagrać mu na nosie? No tak, mógł się spodziewać po niej tego, że będzie starała się go dobić bardziej. 

— Pewnie w legowisku uczniów. O ile nikt mi go nie ukradł — rzucił pod nosem, chowając swój pysk bardziej w mech, nawet na nią nie patrząc.

— Hm — wydała z siebie krótkie mruknięcie. 

Po chwili usłyszał jak jej kroki oddalają się. Od razu odetchnął z ulgą, a nawet jeszcze zerknął czy rzeczywiście ta sobie poszła. Tak. Zniknęła. I liczył, że nie wróci za prędko.

*** 

*ten sam dzień*

Ku jego rozczarowaniu wróciła niedługo potem. Usłyszał zbliżające się kroki i już jego sierść na karku uniosła się z podirytowania. Czy naprawdę tak trudno jest pojąć, aby dano mu spokój?! Zamiast jednak na nią nakrzyczeć, że ośmieliła się wrócić, kronikarka zrobiła coś zaskakującego, że powstrzymał się od wrogiego komentarza. Podeszła do niego, upuszczając pod swe łapy bursztyn.

Zamrugał zaskoczony. Co tu... Co tu się odwalało?! Jego bursztyn! Spojrzał na nią pytająco, wyciągając z pewnym wahaniem łapę po przedmiot. Obserwująca Żmija nie powstrzymała go przed tym, więc zgarnął szybko kamyk, uśmiechając się pod nosem. Przyjrzał mu się z uwagą, podziwiając jego piękno i niczym sroka, która dojrzała błyskotkę, schował go pod swoje futerko, aby mu go nie odebrano. 

— Nie spodziewałem się tego po tobie... O co ci chodzi? — Spojrzał na nią podejrzliwie, bo jak nic jej zachowanie było... dziwne.

— A co, nie można już czegoś zrobić? Sam chciałeś, by służyć, to ci przynajmniej bursztyn przyniosłam — stwierdziła, siadając, a na jej pysk wstąpił nieokreślony uśmiech. 

— Owszem... ale nie rozkazałem ci go przynieść... Czyli jednak... chcesz mi służyć? — był zdezorientowany jej zachowaniem. Czemu to zrobiła? Jaki miała prawdziwy cel? Ten uśmiech sugerował, że coś knuła, ale... co? 

— Nie — odparła stanowczo, ale nie zmieniła wyrazu pyska. — Po prostu taka mała przysługa.

— Przysługa... — Skrzywił się na informację, że jednak nie ma co liczyć na sługusa. — Nie pojmuję czemu niby miałabyś to robić bezinteresownie. 

Kąciki jej pyska uniosły się jeszcze bardziej. No co za! Czemu tak głupio się uśmiechała?! Czemu nie potrafiła odpowiedzieć na jego pytanie?! Chciała być tajemnicza? No... to jej nie wychodziło, bo jedynie czuł jak narasta w nim frustracja. 

— No? Widzę, że coś knujesz. Mów! — rozkazał podirytowany jej tajemniczym zachowaniem.

— A nic, nic. — miauknęła, obracając lekko głowę. — Albo tak właściwie... —  zaczęła powoli — Wiesz co? Przydałyby ci się lekcje wychowania.

— Czego? — zdumiał się. — Znam etykietę. Wiem jak prezentować się dumnie i należycie do mej pozycji. Mama mnie tego nauczyła — poinformował ją sądząc, że to miała na myśli.

— Ah, nie o to mi chodziło. Przynajmniej nie to do końca, bo to też składa się na dobre wychowanie, ale jest tylko jego cząstką — odparła, nie zdradzając szczegółów.

— Nie rozumiem... 

— Nie wiedziałeś co to znaczy "proszę". Istnieje jeszcze wiele słów i ogólnie przyjmowanych reguł, które są stosowane w kontaktach między kocich, których pewnie nie znasz. No i... masz temperament — dodała. 

Zmrużył oczy. Owszem... Miał temperament. Mamusia mówiła, że był ognisty niczym dziadka Rozżarzonego Płomienia. Był z niego dumny. Dawał mu poczucie siły i władzy. A zresztą... pewnie nie o to się rozchodziło. Zainteresowało go to co mówiła o innych słowach i sprawach, które były przez niego niepojmowane. Chciała go w tym uświadomić? Że niby to sprawi, że będzie bardziej... tolerowany? 

— I co z tego będę miał jeśli się tego nauczę, co? Moja kara dobiegnie końca? — prychnął niedowierzająco. 

— Na pewno przyspieszy to jej zakończenie. Jak zrobisz porządne postępy to będę szeptać dobre słówka na uszy naszej starej Różyczki.

Zrobił smętną minę, kogoś kto zastanawiał się czy to cierpienie było warte ryzyka. No bo... Na serio? Jakieś nowe zasady? Nowa nauka? Ale to było... bezsensu! Jednakże... Nie chciał siedzieć wieczności w żłobku jako kociak. Miał zostać liderem! W takim tempie to nie było szans na tą posadę przed osiągnięciem przez niego wieku starucha. 

— Chyba i tak nie mam wyboru... Ale zrobię wszystko, aby nie kopać dziur. Obiecaj mi to — zażądał. Chciał mieć pewność, że jeśli pójdzie na ugodę to ta rzeczywiście wstawi się za nim u liderki, powodując zniesienie tej głupiej kary. A zresztą... Słuchanie Obserwującej Żmii było lepsze od kopania dziur. Mógł się przemęczyć. Przynajmniej będzie miał wymówkę, że się uczy i może liderka przestanie go ciągać do tuneli i zmuszać do kopania dołu. 

— Jak skończymy nasze lekcje i będziesz gotowy, zasugeruję Róży, by zniosła ci karę. Obiecuję. 

Kiwnął niepewnie głową na znak, że zrozumiał. Miał pewne wątpliwości czy to mu się spodoba, bo nie oszukujmy się. To była Żmija. Już tak go upokorzyła, że wstydził się samego siebie. A co musiała myśleć o nim mamusia? Nawet nie chciał tego wiedzieć! 

Nie miał jednak ochoty się kłócić, ponieważ wiedział, że mogło to się skończyć ponownym kopaniem dołów. Nie był w stanie tego przeżyć. Wręcz z obrzydzenia cały się trząsł! 

Usiadł powoli, chociaż jego sylwetka wciąż prezentowała sobą żałość i rozpacz. W końcu wszystko runęło! 

— Chce to skończyć jak najszybciej, więc mów — rozkazał, bardziej zmęczonym niż władczym tonem.

<Droga mentorko?>

Od Czernidłaka CD. Pumy

 Z pomocą Pumy Czernidłak wstał szybko z ziemi, machając gniewnie ogonem. Na pewno wypadł głupio przed starszym uczniem! Mimo iż trochę bolały go łapki po upadku, usiadł prosto i spojrzał na nowego kolegę. Bicolor wyszeptał coś, na co Czernidłak na początku nie zwrócił uwagi, zajęty otrzepywaniem rozczochranego futerka, przez co dopiero po chwili do jego uszu dotarło znaczenie słów wypowiedzianych w jego kierunku. Kociak otworzył szeroko oczy ze zdziwienia, lecz zamiast go to zdenerwować, rozbawiło. Z politowaniem spojrzał na starszego kocurka i dopiero w tej chwili zdał sobie sprawę z tego, że ten stara się jak najszybciej ulotnić. Czernidłak poczuł się trochę urażony. Dlaczego on już chciał sobie iść? Przecież nawet się nie pobawili! Pomijając fakt, że kocur zachowywał się naprawdę zabawnie, Czernidłaka mocno zaintrygował nowy kolega. Do tego miał piękne, czekoladowe futro! Niebieskooki bardzo chciał poznać go bliżej i zaprzyjaźnić się z nim. Może uczeń mógłby pokazać mu legowisko uczniów albo las?  Po chwili namysłu, kociak przyjrzał się ponownie swoimi wielkimi ślepiami gościowi i z figlarnym uśmiechem odpowiedział: 

-To chyba ty lecisz na mnie! 

Kociak z satysfakcją stwierdził, że jego odpowiedź zrobiła duże wrażenie na Pumie. Bicolor spojrzał wielkimi oczami na niego, za pewne zastanawiając się, co teraz zrobić. Po chwili zaczął odwracać wzrok, nerwowo machając ogonem i kuląc łapy. Czernidłak przechylił główkę zdziwiony. Nie umiał odczytać z jego zachowania, co brązowooki czuje, ale kocurek nie był pewny czy ta reakcja mu się podoba. Może go uraził? 

<Pumo?>  

[273 słów] 

[przyznano 5%]