Od Sójczego Pióra

Drobne białe płatki padały z nieba. Było zimno i mokro. Nienawidziłem takiej pogody. Wszystko zdawało się takie szare i smutne. To psulo mi humor. Zrobiłem kilka kroków przed siebie. Śnieg szelescil i ziębił mnie w łapy a na dodatek przykleja się gdzieniegdzie do końców mojego futra. Zawsze kiedy nie miałem nic do roboty, myślałem nad czymś lub byłem smutny chodziłem na tereny gdzie są klify. Tak było tez dziś. Usiadłem na jednym i popatrzyłem przed siebie. Przyznam że widok był ładny a biały puch nadawał mu uroku. Siedziałem tak samotnie przez jakiś czas, bo przecież nie miałem z kim. Nie miałem nikogo kto mógłby mi dotrzymać towarzystwa albo wesprzec. Tak bardzo chciałem to zmienić ale nie miałem odwagi. Zacząłem o tym myśleć i poczułem jakieś ukłucie w sercu, nagły przypływ smutku. Próbując rozpędzić przykre myśli poszedłem w stronę lasu. Po co? Sam do końca nie wiem. Może uda mi się coś upolować.

<Ktoś? Ktokolwiek?>

Od Rozmytego Pyłu

Kolejny zwykły dzień spędzony w osamotnieniu. Nie mam przyjaciół, bo kto chciałby się przyjaźnić ze mną? No właśnie, nikt.
Podeszła do mnie Biała Mgła. Spojrzałem na nią tak jak zwykle - obojętnie.
- Idziemy na patrol. - powiedziała krótko. Kiwnąłem głową i udałem się do wyjścia. Pewnie weźmie jeszcze ucznia bądź wojownika więc usiadłem i czekałem. Po chwili wyszła z inną kotką. Blady Świt o ile się nie mylę. Wyszliśmy wszyscy bez słowa i ruszyliśmy w kierunku Klanu Wilka.
Patrol przebiegał sprawnie, dopóki nie poczułem znajomej mi woni, zmieszanej z inną. To był jakiś kot z Klanu Wilka. Zwolniliśmy kroku, a ja postawiłem uszy. Po  chwili zauwarzyłem kota oddalonego od nas o pare długości lisa od nas. Ciemnoszara pręgowana  sierść i szare oczy... Nie wierzę własnym oczom! To... to Smutny Śpiew. Nie wiem co zrobić, przecież to był mój mentor, nasz zdrajaca. To on nauczył mnie większości umiejętności potrzebnych do przetrwania. Stanąłem, nie wiedziałem co zrobić. Wryło mnie w ziemię. Wiedziałem, że jest w Klanie Wilka, widziałem go na tych terenach, ale pierwszy raz tak blisko granicy. Mogliśmy go teraz zaatakować, gdyby nie to, że jesteśmy z Klanu Burzy już rozpoczęłaby się walka. Doszedłem do reszty, która kilka kroków dalej mówiła o tym, że jest zbyt blisko granicy.

<Blady Świcie?>

Od Lodowego Serca CD Szczawiowa Łapa

Patrzyłam na terminatora, zastanawiając się czego jeszcze mogę go nauczyć. Już dużo rzeczy nauczył się pewnie, podczas kocięcych nauk z Tajemniczym Kwiatem, więc Lodowe Serce nie miała pojęcia czego teraz powinna go uczyć. Albo z drugiej strony, powinna raczej wiedzieć co on wie, żeby czegoś go nauczyć. I to jest myśl! Pierw jednak lepiej zacząć od wymienienia jedynie nazw, bo kocurek by pewnie się pogubił, gdybym kazała mu przy okazji wymienić wszystkie właściwości ziółek. Nie lubiłam być za bardzo wymagająca. Trzeba podchodzić do rangi medyka małymi kroczkami, a nie wielkimi susami, bo wtedy można się potknąć i nie umieć wstać. Oczywiście, pomogłabym mu się podnieść, ale to on ma się uczyć, nie ona.
-No to teraz Szczawiowa Łapo wymień mi wszystkie medykamenty. - Powiedziała, mrużąc oczy i układając sobie ogon. Jej oczy nie miały żadnego konkretnego wyrazu, jedynie obojętność. Chociaż w środku tak naprawdę, bardzo cieszyła się z tego, że ma ucznia i uczy go, żeby później został pomocnikiem, tak jak ona.

<Szczaw? Wybacz, że tak późno.>

Od Lilii

Białe kocię wpatrywało się wpatrywało się w ruszający się pręgowany ogon. Była dosłownie nim zahipnotyzowana. Kątem oka widziała dwóch braci, którzy włazili na siebie, lecz zignorowała ich. Zaraz miała upolować swoją pierwszą zdobycz. Niezgrabnie podczołgała się do latającego cośka i położyła się na nim, lekko gryząc. Miodowe Futerko spojrzała na nią z lekkim zaskoczeniem, po czym zachichotała.
- Chyba pomyliłaś mój ogon ze swoim rodzeństwem. - zaśmiała się.
Królowa złapała kotkę za kark i przysunęła bardziej do siebie. To samo poczyniła ze swoimi synami. Następnie zaczęła myć swoje potomstwo. Lilia nienawidziła tego, więc zaczęła piszczeć. Pomimo starań nie udało jej się wyrwać z matczynych objęć. W końcu poddała się i uciszyła, czekając aż rodzicielka skończy. Gdy tylko tak się stało, poczęła dobierać się do brzucha burej kotki, a chwilę później pić mleko. Uważała to zajęcie za najprzyjemniejsze, ponieważ ta ciepła ciecz była bardzo dobra. Niestety nie nacieszyła się tą chwilą długo, gdyż jej brat, Cierń, wepchnął się przed nią odcinając dostęp do pokarmu. Zasmucona kotka zaczęła piszczeć i wdrapywać się na młodego kocurka. Jak zwykle Dąb nie uczestniczył w bójce o jedzenie; pozostał gdzieś z boku, totalnie ignorując swoje rodzeństwo. Lilia nie poddawała się i ciągle parła na ciemnego braciszka. Widząc jednak, że nie zamierza odpuścić, podczołgała się do miejsca obok niego i powróciła do ssania mleka.

<Bracia? Miodek?>

Miodowe Futerko urodziła!

Tak spóźniony to chyba nawet miot Winterheart nie był.

Miodowe Futerko urodziła 3 kocięta!

Cierń

Lilia

<plz, daj zdjęcie ;-;>

Dąb

Od Smutnego Śpiewu CD Jelenia Gwiazda

Uśmiechnął się. Znowu. Polizał Jelenią Gwiazdę i odpowiedział:
- Nie mam nic przeciwko. Ale jeśli tak, to ja chcę nazwać pozostałe kociaki imionami ryb.
Jelonka zaśmiała się.
- Ja nazwę jedno kocię, a ty całą resztę?
- Pamiętaj, że beze mnie nic byś nie nazywała - prychnął Smutny. - A teraz chodź, muszę cię zabrać do medyka.
* * *
Minęło kilka dni. Jelenia Gwiazda wciąż leżała u medyka, a tymczasową władzę w klanie miała Miodowe Futerko. Smutny Śpiew postanowił odwiedzić Jelonkę. Może czuje się już lepiej? Gdy tylko przekroczył próg legowiska medyka, stanął przed nim Klonowa Łapa. Z lekko złośliwym uśmiechem wycharczał:
- Jelenia... ma z... tobą do p-pogadania...
<Jelonka? braksmutkowejwenytakbardzo>

Od Wodnej Gwiazdy

W OPOWIADANIU: wulgaryzmy, krew, walka i inne śliczności <3
Zrobił zwinny unik, odwrócił się szybko i przydusił napastnika do ziemi.
- Naucz się skradać! - prychnął i puścił szaro-białą kotkę.
- Czy nie powinniśmy najpierw zacząć od terenów i kodeksu wojownika? - łaciata podniosła się z grymasem bólu i niezadowolenia na pysku.
- A w czym, Chłodna Łapo, przyda ci się znajomość terenów podczas bitwy? Między ciosami zaczniesz krzyczeć "Granica Klanu Burzy i Wilka!" lub "Księżycowa Zatoczka!". Nauka walki i polowania jest najważniejsza - syknął Wodna Gwiazda uśmiechając się. - A skoro już przy tym jesteśmy, to może upolujesz mi coś?
Przez chwilę na mordce Chłodnej Łapy malowało się zdziwienie, a potem wpełzł tam strach.
- A-ale... ja jeszcze nie umiem polować! Uczyłeś mnie dotąd tylko walki!
Lider zaśmiał się.
- Działaj instynktownie... - mruknął, zanim zniknął gdzieś w gęstwinie.
Chłodna Łapa została sama, a może tak jej się tylko wydawało. Wodnik po prostu wskoczył na najbliższe drzewo z zamiarem obserwowania jej. Kotka niepewnie rozejrzała się i ruszyła w lewo.
* * *
Może jednak powinien ją nauczyć polowania? Instynkt Chłodnej Łapy był beznadziejny - ominęła tyle potencjalnych ofiar, a gdy jakąś zauważyła, to jak dotąd żadnej nie złapała. Nawet nie zauważył, kiedy zbliżyli się do granicy. Coś głośno zaszeleściło w trawie. Bardzo głośno, bo nawet lider na drzewie to usłyszał. Z zarośli, w miejscu, gdzie roślinność stawała się rzadsza, wylazł gruby, stary królik. Przywódca powęszył odruchowo - dopiero teraz poczuł smród kotów Klanu Wilka. Jeśli Chłodna Łapa zakradnie się dostatecznie blisko, zajęczak nie będzie miał szans na ucieczkę - złapią go jeszcze na terenach Klanu Nocy, nie już na terenach Klanu Wilka. Zjechał z pnia na ziemię i cicho podszedł do uczennicy.
- Dasz radę go złapać?
- Nie wiem. Czekaj, co ty tu...
- Śledziłem cię. Kiepska z ciebie łowczyni.
Córka Nakrapianego Kwiatu mruknęła coś pod nosem, pochyliła się i ruszyła wolno w kierunku starucha. Szło jej dobrze, ale niewdzięczny wiatr wszystko musiał zepsuć. Zawiał nagle w stronę królika. Czujny nos nie potrzebował wiele czasu, żeby poczuć kota. Kwiknął i na swoich tłustych nogach rzucił się do ucieczki.
- GOŃ GO! - ryknął Wodna Gwiazda i sam zaczął pościg za zwierzęciem. Musiał przyznać, że królik był cholernie szybki. Gdy poczuł zmęczenie w łapach i stracił zajęczaka z oczu, usłyszał przeszywający uszy pisk. Staruch gdzieś wpadł? W coś się zaplątał?
- Dalej, Chłodna Łapo...! - syknął przez wiatr i przyspieszył.
Zderzył się z miękkim czymś, machnął łapą i cofnął się. Stał przed całkiem niczego sobie biało-kremową kotką. Chłodna Łapa syknęła gdzieś zanim, a odpowiedziało jej jakieś obce prychnięcie.
- Co ty tu robisz?! Jesteś na terenach Klanu Wilka!
- Pierdolisz!
Ruda wojowniczka warknęła i nastroszyła sierść.
- Powtórzę pytanie: co ty robisz na terenach Klanu Wilka.
- Czy ty wiesz kim ja jestem?
- Jesteś Wodną Gwiazdą, liderem Klanu Nocy, jak mniemam.
- A ty jesteś Kryształową Łzą, wojowniczką Klanu Kundla, jak mniemam.
Piskliwy głosik wrzasnął za nim:
- J-jak śmiesz?!
Odwrócił się. Tuż za nim stała biała kotka, widocznie starsza od Chłodnej. Jej niebieskie oczy przeszywały go wściekłością. Za nią uczennica lidera stała z nastroszonym futrem, w każdej chwili gotowa do ataku. Kocur uśmiechnął się złośliwie i wysyczał do ucha Wilczej ripostę tak kreatywną, że mógł ją powiedzieć tylko Wodnik.
- Spadaj na drzewo, łosiu.
Kotki z Klanu Wilka wyglądały na... zezłoszczone, zszokowane i zdezorientowane jednocześnie. Chłodna Łapa uśmiechała się dumnie.
- A teraz oddajcie nam naszego królika, którego to my znaleźliśmy, goniliśmy i prawie złapaliśmy - warknęła uczennica.
Kryształowa Łza zaśmiała się.
- Lider i jego uczennica polują na terenach obcego klanu i potem wypierają się tego. To będzie hit.
- Jesteśmy na granicy Klanu Wilka i Nocy, zdecydowanie po stronie granicy mojego klanu. A teraz oddaj zwierzaka - syknął Wodna Gwiazda, wyciągając pazury.
Wojowniczka zmarszczyła nos i prychnęła. Mglista Łapa stanęła w pozycji obronnej. Lider ryknął i skoczył na rudą kotkę. Jednak szybka Wilcza umknęła przed jego pazurami. Poczuł lekki ból na plecach i ciężar. A potem jeszcze większy ciężar. Zdążył tylko jęknąć zanim, upadł na ziemię, przygnieciony wagą Mglistej i Chłodnej Łapy. Nie minęła nawet krótka chwila, gdy usłyszał głuche łupnięcie obok, a jego grzbiet z ulgą zadrżał. Podniósł się natychmiast i rozejrzał. W samą porę, bowiem Kryształowa Łza właśnie na niego szarżowała. Z warczeniem zamachnął się łapą. Pazury przejechały po nosie kotki, a on niemal słyszał pękające żyły i przerywane mięśnie. Wojowniczka zapiszczała jak przestraszony kociak. Przykucnął, żeby skoczyć i zadać kolejny cios, gdy usłyszał krzyk:
- Wodna Gwiazdo! - to był najszybszy obrót w jego życiu. Zobaczył, jak Mglista Łapa przydusza młodszą uczennicę do ziemi. Obie były ranne, jednak to przez bok Chłodnej Łapy przebiegała paskudna, wciąż krwawiąca rana. Lider, ignorując podnosząca się już Kryształową Łzę, jednym susem znalazł się przy niebieskookiej. Złapał ją zębami za kark i rzucił, nawet nie patrząc w którą stronę. Tak bardzo zajął się obroną Gradu, że nie zauważył trójki kotów, która przybyła na ratunek przeciwniczkom Wodnika. Zdał sobie sprawę o ich obecności dopiero wtedy, kiedy potężny, długowłosy kocur wbił mu się w bok. Siła z jaką uderzył przewróciła lidera. Wodnik zaczął kopać tylnymi pazurami miękkie podbrzusze napastnika i szarpać się, jednak on ustawił się w takiej pozycji, że mógł do końca świata tak stać i rozdrapywać przywódcy bok, nie odnosząc przy tym żadnych obrażeń. Wodna Gwiazda użył całej swojej siły mięśni. Wyrwał się z uścisku, odwrócił się, drapnął go w ucho i doskoczył do Chłodnej Łapy, która drżąc próbowała się podnieść. Stanął nad nią, przykrywając ją swoim ciałem. Nie miał szans przeciwko czwórce kotów. Pewnie straci życie, albo nawet dwa. Ale nie pozwoli, żeby Gradowi coś się stało. Zmarszczył nos i syknął ostrzegawczo. Przeanalizował sytuację. Wodna Gwiazda kontra Kryształowa Łza, Miodowe Futerko, Smutny Śpiew i jakaś bura, żółtooka kotka, która wyglądała na jakieś czterdzieści księżycy.
- Poddaj się, Wodna Gwiazdo, póki jeszcze masz czas - rzekł stanowczym głosem szary długowłosy.
Lider spojrzał w szaro-niebieskie oczy wojownika. Machnął ogonem.
- Stul pysk, tchórzliwy zdrajco. Sam fakt, że należałeś do Klanu Burzy, cię pohańbił, a odchodząc od niego i przechodząc do Klanu Wilka, pogrążyłeś się całkowicie - Smutny Śpiew pochylił się i podszedł z nastroszoną sierścią do Wodnika. - No dalej, zaatakuj mnie, pasożycie, jak w uczciwej walce, czterech na jednego. Odbierz mi ze dwa życia, zabij moją uczennicę.
Szarooki zadrżał. Już nie wyglądał tak pewnie.
- Dosyć! - krzyknęła zastępczyni Klanu. Przedarła się przez tłum i spojrzała swoimi zimnymi, złocistymi oczami na Wodnego. Kocur prychnął, wstał i zmierzył Miodowe Futerko wzrokiem. Z gardła burej kotki wydobył się warkot. Tego było już za wiele, bowiem Wodnik nie wytrzymał i zamachnął się łapą. Chciał ją tylko pacnąć, ale... zauważył, że owe pacnięcie wytworzyło nad okiem zastępczyni krwawą smugę. Wodna Gwiazda zarechotał i uśmiechając się nienawistnie mruknął:
- Mądrzejszy głupszemu zawsze ustępuje.
Złapał Grad za kark, odwrócił się i ruszył w stronę terytorium Klanu Nocy.
* * *
- Wodna Gwiazdo! Jak ty wyglądasz?! - gdy tylko wszedł do obozu, usłyszał przerażony krzyk. Podbiegła do niego Lodowe Serce. Nie dane mu było odpocząć. Odłożył Chłodną Łapę na ziemię, która jego zdaniem wyglądała jeszcze gorzej.
- Klan Wilka.
Asystentka medyczki spochmurniała. Machnęła ogonem, dając mu znak, że powinien pójść za nią. Popchnął lekko Chłodną Łapę nogą. Uczennica z drżeniem wstała i ruszyła za medyczką. Lider zakasłał i też zaczął powoli iść. W międzyczasie z legowisk zaczęli wychodzić pozostali w obozie wojownicy. Wieczorny Blask mierzył ich zaniepokojonym wzrokiem. Płomienna Pręga i Gepardzie Futro przerwali rozmowę. Wodna Gwiazda zignorował ich i ostatkiem sił wtarabanił się do lecznicy. Chłodna Łapa została przygnieciona przez nadmiar leczniczych zielsk, które już zdążyła nakłaść na nią Lodowe Serce. Szczawiowa Łapa podszedł z tajemniczo wyglądającymi liśćmi w pysku, przeżuł i wypluł na jedną z ran Gradu. Lider położył się i zaczął cierpliwie czekać. Kiedy Medyczne Koty™ opatrywały ranną uczennicę, Wodnik kaszlnął i rzekł:
- Przygotujcie się na więcej takich przypadków.
Szczaw spojrzał na niego zagadkowo.
- Co masz na myśli? - pisnęła Lodowe Serce.
Wodna Gwiazda zamknął oczy. Wziął głęboki oddech, a kiedy ponownie otworzył ślepia, były zimne i stanowcze.
- To czas na wojnę.
<Lodowa, Szczaw, Chłodna?>

Od Mglistej Łapy

Obudziłam się. Spojrzałam w górę i natychmiast oślepił mnie piękny blask ogromnego słońca. Otrząsnęłam się i rozejrzałam dookoła. Inni uczniowie spali, jednak dostrzegłam, że jeden się właśnie rozbudził. Był to Modrzewiowa Łapa. Gdy oprzytomniał całkowicie ze snu, postanowiłam się przywitać.
-Witaj Modrzewiowa Łapo! - Uśmiechnęłam się. Jestem tylko od kilku dni, więc znam się najbardziej tylko go... No bo w końcu to my na siebie wpadliśmy.
-Cześć Mglista Łapo - Odpowiedział ziewając. Właśnie sobie przypomniałam! Dzisiaj moja pierwsza lekcja z Kryształową Łzą!
-Dzisiaj twoje pierwsze szkolenie z Kryształową Łzą prawda? - Dopytał.
-Właściwie to tak! Nie mogę się doczekać aż się zacznie! - Miauknęłam w odpowiedzi.
-Życzę Ci powodzenia! - Krzyknął za mną Modrzew.
-Dzięki! - Odkrzyknęłam. Moje białe jak śnieg futro, falowało na wietrze. Chwile potrwało to, kiedy dobiegłam do wyjścia. Usiadłam przy wyjściu z obozu i zaczęłam marzyć, jednak ocknęłam się i zadałam sobie dwa pytania: Jaka jest Kryształowa Łza i kiedy zacznie się trening? Po chwili ujrzałam sylwetkę kota. Tak jak myślałam, była to moja Mentorka. Gdy podeszła, spojrzałam na nią. Wyglądała na sympatyczną kotkę, jednak pozory mogą mylić.
<< Kryształowa Łzo? >>//

Od Lisiej Duszy CD Orzechowa Łapa

Zawsze zastanawiałam się, jak to jest mieć ucznia. W końcu się dowiem! Przecież dzisiaj mam pierwszą lekcję Orzechowej Łapy!
Szybko wybiegłam z legowiska i zaczęłam kierować się w stronę wyjścia. Byłam podekscytowana, że ledwo powstrzymywałam emocje. Serce biło mi jak szalone. Po chwili ujrzałam moją małą terminatorkę. Gdy ją ujrzałam, uspokoiłam się. Widać było, że ona też nie może się doczekać, tak więc podbiegłam do niej. Orzechowa Łapa skłoniła głowę, w każdym razie było widać, że ma szacunek do starszych kotów.
- Idziemy, Lisia Duszo? Proszę, chodźmy! - Powiedziała, po czym zrobiła błagalne oczka i spojrzała na mnie.
-Oczywiście że idziemy. Chyba po to tu przyszłam prawda? - Zachichotałam. Rozpierała mnie energia, ale chyba nie tylko mnie.
-Najpierw oprowadzę cię po terenach, a gdy będziemy wracać, pokażę ci, jak złapać jakąś zwierzynę. - Powiedziałam.
-Tak jest! - Miauknęła terminatorka.
Szłyśmy tak dobre kilkanaście minut przez las, aż w końcu Orzechowa Łapa nie wytrzymała.
-Gdzie jesteśmy? Idziemu już bardzo długo! - Powiedziała znudzona, ale zdeterminowana kotka.
-Właśnie doszłyśmy. To Głęboka Ścieżka. Graniczymy tu z Klanem Wilka. Teraz pójdziemy w miejsce, do którego często chodzę z moją siostrą... Na klify - Rzekłam.
-Naprawdę? A więc nie traćmy czasu! - Zaśmiała się. Nie rozumiem tej kotki. Bardzo trudno rozgryźć jej emocje... Z wyglądu przypomina zadowoloną, ale czy tak naprawdę jest? Pomyślałam, że zanim dojdziemy na klify, nauczę ją łapać mysz. W taką pogodę będzie trudno jakąś wytropić, ale przecież wszystko jest możliwe prawda?
-Orzechowa Łapo? Może zanim dojdziemy na klif, nauczę Cię łapać mysz? Właśnie w tej okolicy często się pojawiają.-Wymruczałam.
-Jeśli chcesz...-Odrzekła. Cudownie! W końcu ją czegoś nauczę!
- Akurat czuję zapach myszy, a ty?- Ona pokiwała przecząco głową.
-Nawet wiem dlaczego.-Zachichotałam.
-Jest w tamtych krzakach. Przypatrz się uważnie jak to robię - Rozkazałam.
Zaczęłam się czaić i ostrożnie stąpać po ziemi. Po chwili skoczyłam na zdezorientowaną mysz i zatopiłam w niej swe kły.
-Jest jeszcze jedna... Tylko gdzie? -Dopytała terminatorka.
-Dobry węch. Jest tam dalej.- Odpowiedziałam.
-Chyba może to być twoja kolej. Pokaż mi na co Cię stać!
<< Orzechowa Łapo? >>//

Od Malinowego Futerka CD Płomienna Pręga

Kotka szła przez las, delikatnie stawiając łapy na ziemi, tak jakby była lekka niczym piórko.Była pogrążona w myślach, całe otoczenie jej nie interesowało. Nie miała zamiaru polować ani spacerować, łapy same ją tu przyprowadziły. Znajdowała się w lesie, a natura zmieniała się na jej oczach. Śnieg zaczynał topnieć, a zieleń powoli zaczynała być zauważalna. Jest odwilż i dużo zwierząt wychodzi ze swoich kryjówek. Idealna pora na polowanie? Pewnie. Ale zastępczyni, nie miała teraz chęci i ochoty. A do tego w takim nastroju, złapałaby tylko nornika z trzema nogami. Wlepiła ślepia przed siebie, rozmyślając o Płomiennej Prędze. Kiedy poczuła mocne uderzenie z boku, a czerwona ciecz, polała się bo jej barku. Odwróciła wzrok w drugą stronę i zobaczyła borsuka. Syknęła głośno, strosząc sierść, żeby wyglądać na większą, ale worek kości nie dał się nabrać. Parsknął, parsknął i skoczył w moją stronę, ale udało mi się odsunąć i szarpnąć mu pazurami pysk. Ale on się tym nie przejmował, jedynie bardziej się zdenerwował. Widziała jak szykuje się do kolejnego ciosu, kiedy się przewrócił i ryknął w niebo głosy. Wyczuła jego wielki strach i zniknął w krzakach. Malinowe Futerko spojrzała w bok i zobaczyła rudawe futerko, które wszędzie rozpozna. Płomień. Podeszła do kocura, ocierając się o jego bok. Z jej rany dalej leciała krew, więc futro wojownika zalśniło czerwonawo.
-Ocaliłeś mnie. - Szepnęła mu do ucha, mrucząc cicho. - Muszę ci się jakoś odwdzięczyć...
* * * (UŻYJCIE WYOBRAŹNI)

<Płomienna Pręgo?>