Od Jeleniej Gwiazdy CD Smutego Śpiewu

  Spojrzała na Smutny Śpiew z nieokreślonym uczuciem. To zdziwienie, to współczucie. Nie wiadomo. Uśmiechnęła się i popchnęła kocura lekko głową, od czego ten wydał przestraszony pisk. Przypominał spłoszonego wróbelka, który, jednakże, nadal stoi w miejscu. Kotka liznęła go między uszami i odwróciła wzrok w stronę norki z jedzeniem dla członków jej klanu.

  – Byłeś na p-polowaniu? – spytała cichym głosem. Bała się, że jeżeli powie coś głośno, to obudzi wszystkich wojowników.

  – ...Możliwe. – mruknął nieco zdezorientowany szarak i spuścił głowę. Jelenia Gwiazda spojrzała na niego i lekko położyła po sobie uszy. W obecności kocura czuła dosyć niezręcznie, lecz dobrze. Smutny Śpiew był naprawdę smutny, a Jelenia Gwiazda była rzadko w złym humorze, więc nie mogła zrozumieć jego nastroju.

  – M-mogę... Mogę ci j-jakoś pomóc? – szepnęła, lekko drgając końcówką ogona. Opuściła głowę do poziomu drugiego i spojrzała prosto w szare, smutne oczy kocura. Uśmiechnęła się wyczekująco.

  Kocur patrzył w jej miętowe ślepia i westchnął. Odpowiedź nie nastąpiła od razu. 

  Cichy szum porannego wiaterka igrał się z sierściami Jeleniej Gwiazdy i Smutnego Śpiewu. Na polanie byli tylko oni. Tylko dwie, nieśpiące dusze, które niebawem trafią do Gwiezdnego Klanu, a tym samym przeżyją tyle chwil. Może, nawet, i wspólnych chwil.

  – Ja już tak nie mogę. – powiedział ciężko Smutny Śpiew i odwrócił wzrok. Uśmiech na mordce kotki natychmiast wyblakł. – Wszystko mi przypomina Zapomnianą Łapę. Nawet ty. Nawet ta mysz. Wszystko. – wskazał kiwnięciem głowy w stronę leżącej, martwej nornicy.
  – K-kim była Zapomniana Łapa?
  Smutny Śpiew zamknął oczy. Jelenia Gwiazda miała nadzieję, że kocur otworzy się jej, opowie o sobie. Spojrzał na liderkę, jego mordka wydawała się jeszcze smutniejsza niż zwykle.
  – Zapomniana Łapa to była... Kotka z innego klanu. Była piękna. Wtedy byłem Smutną Łapą. Ja kochałem ją, a ona kochała mnie, i wtedy... – wojownik ucichł na kilka sekund, i zakontynuował:– I wtedy moja siostra nas zobaczyła, Toksyczna Łapa. Zabi... Zabiłem swoją siostrę dla partnerki... I... Członkowie klanu, z którego byłem, zabili Zapomnianą Łapę... – jego głos stawał się coraz drżący i pełen goryczy. – Nawiedza mnie w snach do dziś...
  Po skórce liderki przeszedł dreszcz. Wyobraziła sobie tą scenę, jak Smutny zadaje ostatni cios i zabija Toksyczną Łapę. Zaczęła lizać kocura po uszach, mając nadzieję, że się uspokoi, po czym spojrzała na Smutka i się uśmiechnęła.

* * *

  Dzień przeszedł tak, jak zwykle. Teraz nastąpił wieczór, Jelenia Gwiazda poszukiwała Smutka wzrokiem, siedząc przed wejściem do jej legowiska. Szarak nie pojawiał się jeszcze z porannej rozmowy. Poszedł do swego legowiska, chyba, nadal śpi.

<Smutku? Napisz już o ju-knoł-łot-abałt plz ;-;>

Od Wodnej Gwiazdy

pora na krucjatę!
- Wodna Gwiazdo! Wodna Gwiazdo obudź się! - usłyszał lider Klanu Nocy. Otworzył leniwie oczy. Powoli zaczęło do niego to docierać - kot, który go obudził, jest kotką, ma damski głos i jest kotką. Przy okazji jest kotką. Potrząsnął wolno głową i wstał. Kontury postaci stały się bardziej wyraźne.
- Nakrapiany Kwiat? - jęknął kocur. Spojrzał za nią i zobaczył jeszcze zrozpaczoną Wilczą Różę. Akurat rozmowa z parą zmartwionych matek tuż po drzemce nie było na pierwszym miejscu w jego liście marzeń.
- Kocięta zniknęły! Myśl i Grad! - załkała długowłosa.
Ta informacja natychmiast rozbudziła kocura. Wybiegł ze swojego legowiska, gdy nagle usłyszał odgłosy walki. Zdecydowanie za blisko obozu. Ruszył pędem w stronę wyjścia, by zobaczyć po chwili Czarną Łapę walczącą z jakimś kotem. Oprócz Wilczej Róży i Nakrapianego Kwiatu dołączył do nas Płomienna Pręga.
- Czarna Łapo! - wrzasnął rudy kocur i podbiegł do leżącej kotki. Zdezorientowany samotnik spojrzał na grupę przybyłych. Przez chwilę mierzyli się spojrzeniami w ciszy, którą przerwał... pisk kociaka. Z zarośli wylazła dwójka kociąt, które wyglądały zupełnie jak...
- Grad! Myśl! - krzyknęła Wilcza Róża, następnie kierując swój wzrok w stronę czarnego kota. - Porwałeś je! Nie daruję ci tego!
- Nie masz szans przeciwko mnie, Kamiennemu Sercu - warknął kocur.
Kamienne Serce? Żenada. To brzmi jak imię jakiegoś pieszczoszka! warknął Kamienny Pazur w myślach Wodnika. Jednak lider nie zamierzał się teraz przejmować ojcem - długowłosa kotka z furią w oczach rzuciła się na porywacza. Lider zdążył tylko otworzyć pysk, nim matka wylądowała dokładnie przed kocurem. Kamienne Serce odskoczył, syknął i z wyciągniętymi pazurami przejechał po gardle Wilczej. Krew rozlała się na ziemię. Oczy byłej pieszczoszki w jednej chwili zaszkliły się. Upadła na ziemię, dysząc ciężko. Nakrapiany Kwiat zaszlochała, Czarna Łapa jęknęła coś niewyraźnie. Tego było już za wiele.
- Odejdź stąd, samotniku - warknął.
Czyżby lider nie został wybrany, aby rządzić? Najwyraźniej tak. Wiedział, że samym swoim spojrzeniem może wywołać dreszcz. Że może to zrobić swoim głosem. Nie potrzebował pazurów, żeby pokazać, kto tutaj ma władzę.
- Ha! Myślisz, że się ciebie posłucham? Jestem...
Nie skończył. Wodna Gwiazda nastroszył sierść i jednym sprawnym ruchem skoczył na kocura, przygwożdżając go do ziemi. Pochylił się nad nim i warknął:
- Kim jesteś?
Zacisnął szczęki na gardle kocura, który zaczął się szarpać. Pręgowany przytrzymał go pazurami. Powoli samotnik tracił swe siły. Nie minęło dużo czasu, aż zastygł w bezruchu. Lider rozluźnił uścisk.
- Nakrapiany Kwiecie, weź ze sobą kocięta. Płomienna Pręgo, zabierz Czarną Łapę do medyka. Ja wezmę Wilczą Różę...
- Nie chcę! - rozległ się pisk. Spojrzenia wszystkich żywych kotów zwróciły się na biało-czarną kulkę - Grad.
- Córeczko... - jęknęła Nakrapiana drżącym głosem.
<Nakrapiana, Czarna, Płomień, Grad?>

Od Miodowego Futerka

Był to kolejny dzień, w którym nie mogła polować, patrolować a nawet wychodzić z obozu, bo jest w ciąży i w każdym momencie może zacząć się poród. Ha! Przecież mogłaby w każdym momencie, gdyby trzeba było, wrócić do obozu! ...Prawda? No cóż, nie wiedziała, bo nigdy wcześniej nie była w ciąży. Nie miała pojęcia, jak bardzo będzie boleć i czy przypadkiem coś nie pójdzie nie tak. I dlatego się denerwowała i martwiła. Starała się tego po sobie nie pokazywać.
Przecież nie mogła tak cały dzień siedzieć w miejscu! Spacerowała sobie po obozie. Był spokojny, cichy poranek, zawsze takie lubiła. Cały las budzi się wtedy do życia. Chciała spędzić ten czas obserwując i słuchając to wszystko, uspokajając się, ale oczywiście nie mogła. Bo poczuła... Ból. Duży ból. Wiedziała, co się dzieje. Poczuła panikę, ale wiedziała, że musi coś zrobić. Najlepiej od razu iść po pomoc. Popatrzyła na jakiegoś kota, nie zwróciła nawet uwagi na to, kim był. Podeszła do niego i powiedziała:
- Powiesz Klonowej Łapie, żeby przyszedł do kociarni? Dziękuję. - nie chciała, żeby poród odbierał medyk. To Klonowa Łapa jest ojcem, wiedziała, że najlepiej będzie, jeśli on się tym zajmie. Nie chciała tam towarzystwa nikogo innego, nawet swojej siostry. A potem, choć z trudem, poszła do kociarni, gdzie się położyła. I czekała na to, co będzie dalej, starając się zachować spokój.

Klon?

Od Ciemnej Mordki C.D Sowiego Szpona

Wiedziała, że to się kiedyś wydarzy i Sowi Szpon ją o to zapyta. To przecież oczywiste! Ale... i tak była jakby zaskoczona. I bardzo się ucieszyła. W końcu, jak wiadomo, od zawsze chciała mieć partnera. I wreszcie udało jej się go znaleźć.
Patrzyła mu w oczy cały ten czas. Przez chwilę jeszcze milczała, a uśmiech pojawił się na jej pyszczku. Nie mogła się doczekać, aż on ją o to zapyta.
- Oczywiście, że tak. - odpowiedziała. Bardzo, bardzo chciała zobaczyć już miny tych wszystkich kocurów, kiedy dowiedzą się, że nie mają u niej szans, bo ona ma partnera! Zawsze jakby starali się ją ignorować, ale wiedziała, że im się podoba. Ale teraz ona ma partnera, a oni zostaną sami. Nie miała zamiaru kiedykolwiek zostawić Sowiego Szpona samego. Może i czasami wygląda na taką, która nie bawi się w partnerstwo, ale wcale taka nie jest. Kochała Sowiego Szpona.

Sowi? Wena :c

Od Płomiennej Pieśni CD Azalei

Już niedługo będę miał dzieci! Jakie to wspaniałe dawać życie komuś innemu! Jaką będą miały płcie? Jak będą się nazywały? Jak będą wyglądały? Będą przypominały mnie czy Azaleę? Tyle pytań, na które dostanę odpowiedź niby wkrótce, ale czas wciąż się dłużył. Ale czy to odpowoednia pora na kociaki? Przecież urodzą się na Porę Nagich Drzew!
Właśnie jedliśmy dwie ryby. Azalea jadła ze Śnieżynką jedną, a ja drugą. Wczoraj nie polowałem. Uznałem, że przyda się dzien odpoczynku, a jedzenia było tyle, że spokojnie wystarczy na następny dzień. Po zjedzeniu polizałem Azaleę i Śnieżynkę między uszami i wyszedłem na polowanie. Woatr deliiatnie rozwiał moją sierść.

<Az?>

Od Malinowego Futerka C.D Płomienna Pręga

Siedziała cicho nad lodowatą rzeką, kiedy usłyszała słowa wypowiedziane przez kocura, przytulającego się do niej. Jego ton był odważny, nie bający się. Ale czego miałby się bać? Malina przecież też go kochała i od dawna czuła, że miłe uczucie w sercu, otula ją ciepłem przy każdym polowaniu w śniegu. Po chwili poczuła, że płomienne oczy wojownika, skierowane są bezpośrednio na nią. Nie trwało to jednak długo, bo ta zamknęła oczy. Przed jej oczami pojawiło się dużo wspomnień, które spędzała z kotem. Ale przecież... Ona jest jego dawną mentorką. Różni ich naprawdę dużo księżyców. Mogła powiedzieć, że go nie kocha, skłamać i stworzyć pustkę w swoim małym serduszku. Tylko trzeba sobie zadać pytanie. czy to coś da? Miłość prędzej czy później wróci. Ale wtedy możliwe, że będzie za późno.
Córka Leśnej Maski otwarła powoli oczy i liznęła swoim kremowym języczkiem futro na piersi Płomiennej Pręgi, a następnie oparła głowę o jego barek.
-Ja też cię kocham... - Wypowiedziała je cicho do ucha kota, jednak każdy kto by je usłyszał, wiedziałby, że jest pewna. I, że wie co mówi. Nie była niezdecydowana, Klan Gwiazdy właśnie tak chciał.

<Płomień? Zrobiłam w 3 osobie, bo lepiej>

Od Wieczornego Blasku CD Ciepłej Pieśni

Wróciłem do obozu. Odniosłem zdobycze i wszedłem do legowiska. Ciepłej Pieśni nie było. Napewno poszła na polowanie. Musiała, bo co innego można robić? Zawróciłem do stosu i wziąłem rybę. Usiadłem na uboczu i zacząłem ją jeść. Uważnie obserwowałem obóz. Ostatnio ginęły koty. Najpierw Czarna Łapa, później Śnieżynka, Grad i teraz Myśl. Dwoje z nich (Wieczór nie wie, że kociaki Wilczej to dzieci Wodnej Gwiazdy) to moje rodzeństwo jakby nie patrzeć. Chociaż ich matką jest Nakrapiany Kwiat, a moją Poranna Rosa mamy tego samego ojca. Nagle do obozu wparowała Czarna Łapa. Szukaliśmy ją tak długo i uznaliśmy ją za martwą. Trójka kociaków nadal była poszukiwana.

***

Słońce powoli zaczynało zachodzić. Do obozu wreszcie wróciła Ciepła Pieśń. Uśmiechnąłem się i pokłusowałem w jej stronę.
- Co robiłaś? - zapytałem. Nie miała zdobyczy, dziwne.

<Ciepła?> tłumacz się xP

Od Smutnego Śpiewu CD Jelenia Gwiazda

Jasne promienie słońce rzuciły mu się na pysk jak dzikie zwierzę pałające chęcią mordu. Smutek zmrużył oczy i pochylił łeb. Kolejny smutny dzień Smutnego Śpiewu. Jakie to typowe. Obudził się w mniej więcej środku nocy i od razu ruszył na polowanie. Szybko się zmęczył, więc wrócił i z powrotem poszedł spać. Teraz ponownie się obudził. Jego wzrok od razu przyciągnęła postać wyłaniająca z legowiska lidera. Jelenia Gwiazda... była taka piękna. Wspomnienia jednak musiały dać o sobie znać i pojawiła się przed nim wizja Zapomnianej Łapy. Westchnął cicho.
- Smutny Śpiewie? Wszystko w porządku? - usłyszał nagle obok siebie głos Jelonki. Podskoczył przestraszony. Jak ona znalazła się przy nim tak szybko? teleportacja 
- Nie martw się o mnie, Jelenia Gwiazdo - odpowiedział takim tonem jakby mówił "Mam ochotę popełnić samobójstwo".
Liderka wyglądała na zaniepokojoną.
- Na pewno?
Kocur kiwnął głową.
<Jele? gwiezdny klanie, wiedziałam że szajs będzie ;-;>

Od Czarnej Łapy C.D Myśli

Szybko uporałam się z zającem, ponieważ był bardzo chudy. Cóż się dziwić? Uroki pory nagich drzew. Jak na razie musiałam żyć z tym Kamiennym Wypierdkiem, bo mój pierwotny plan się nie powiódł. On w nocy jest bardzo czujny. Wystarczę, że przerzucę się na drugi bok, a on już otwiera oczy. Eh... To będzie trudniejsze niż przewidywałam. W dodatku miałam zamiar uratować obydwa kociaki. Niezrozumiałe dla mnie jest to, dlaczego Nakrapiany Kwiat oraz Wilcza Róża dopuściły do czegoś takiego. Czy one się nie opiekują swoimi dziećmi? Nie mi już to badać. Mogłabym również bez młodych uciec. Miałabym większe szanse na dotarcie do obozu. W tedy powiadomiłabym lidera i on wysłałby odpowiednie koty. Dobry pomysł! Tylko jak to teraz zgrać... Powiem, że idę rozprostować kości. Kamienne Serce zapewne pójdzie ze mną, więc podstępem podejdziemy jak najbliżej do obozu. Nawet jeśli mnie tam złapie to i tak członkowie mojego klanu usłyszą me nawoływania.
- Idę na krótki spacer. - powiedziałam suchym tonem.
Kocur przeszył mnie wzrokiem.
- Spokojnie, nie ucieknę. W zasadzie jestem niepotrzebnym robakiem w Klanie Nocy, więc nie mam tam po co wracać. Koty są tam wredne i ciągle mnie dręczą. - wytłumaczyłam.
- Pójdę z tobą. - odparł beznamiętnie.
Westchnęłam.
- A kto się zaopiekuje kociętami? - zapytałam.
Czarny kot spojrzał na szaro-białą kotkę.
- Grad jest całkiem samodzielna, więc przypilnuje Myśl. Są najedzone, więc nie powinny wyjść z dziupli. - odpowiedział. - Grad. - zwrócił się do młodej kotki. - Zaopiekuj się Myślą. Zaraz wracamy.
Przewróciłam oczami i wyskoczyłam z dziupli. Samotnik zrobił to chwilę po mnie. Udałam się okrężną drogą w stronę obozu.
- Jesteś strasznie uparty. - przyznałam.
- Nic na to nie poradzisz. - zaśmiał się.
Uważnie rozglądam się po okolicy. Jesteśmy coraz bliżej. To dobrze. Teraz trzeba go czymś zagadać.
- Em... Należałeś kiedyś do jakiegoś klanu? - zapytałam.
- Można powiedzieć, że tak, lecz wolę tego tematu nie poruszać. - odrzekł.
Kiwnęłam głową na znak, iż rozumiem.
- A jak się tobie wiodło w Klanie Nocy? - spojrzał na mnie.
Pomyślałam chwilę. Trzeba wymyślić jakieś kłamstwo.
- Wiesz... Niedługo po moich narodzinach mój ojciec wskoczył pod potwora dwunogich. Matka wychowywała mnie do wieku pięciu księżyców, a potem opuściła ten klan. Moim mentorem został... - zacięłam się.
Imię, imię. Jakie imię? Szybko... Eee...
- Lisi Pazur. - dokończyłam.
Uf! Udało się coś wymyślić. Żółtooki jakby udawał, że nie słucha. Po prostu wpatrywał się przed siebie. Nagle skręcił w bok i zatrzymał się.
- Jesteśmy za blisko obozu twojego dawnego klanu. - oznajmił sucho.
Teraz albo nigdy. Skoczyłam przed siebie, po czym zaczęłam biec. Słyszałam, jak kocur coś klnie pod nosem i rzuca się w moją stronę. Postanowiłam podążać ścieżką, którą najczęściej chodzą patrole. Pomimo tego, iż byliśmy blisko obozu, to chciałam zapewnić sobie jak największe szanse na dotarcie do domu. Niestety - jak to ja - potknęłam się. Kamienne Serce dopadł mnie. Zaczęliśmy się turlać. Byliśmy dosłownie długość drzewa od obozu. Nie chciałam walczyć. Samotnik złapał mnie za kark i rzucił o drzewo. Świat rozmazał mi się przed oczami. Dźwignęłam się na nogi. Było to trudne, ponieważ chwiałam się. Nie odpuszczałam i - najszybciej jak potrafiłam - pobiegłam w stronę wejścia do obozu. Już je widziałam, ale czarny kocur znowu mnie dopadł. Tym razem przygwoździł do ziemi i przytrzymał łapę na piersi. W ostatnich chwilach ujrzałam biegnące do nas koty.

<Wodny? Nakrapiana? Płomienny? Ktokolwiek?>

Od Świadomości

Małe, puchate, słodkie a jednocześnie takie niezdarne i irytujące… kocię. Chciałoby się to rozszarpać na malutkie kawałeczki, by następnie taplać się w tym co z niego zostało. A czemu to wszystko? Z miłości, z nadmiaru słodyczy tejże istoty, która właśnie wyszła na zewnątrz, by móc dokuczyć komuś… komu? A nie wiem, byle komu.
Biegało to i hasało, nie zważając na nic. Atakowało motyki i inne pierdoły, po czym gryzło i wypluwało. Głupie, ahh, głupie białe kocię. Świadomość, której jej brak. Byleby jej tak nie zostało, bo jednak świadomość w życiu się przydaje. Dorośnie i w końcu przestanie być taka nieznośna, może. Teraz to mało inteligentne zwierzątko ma w głowie jedynie pierdoły i zabawę ze swoim rodzeństwem. Niech się bawi, póki może…

<Wodna Gwiazdo?>