Od Szakalego Szału CD. Świtu

 Jej życie dramatycznie zmieniło się odkąd na świat przyszły cztery rozbrykane kotki i jeden tłuściutki kocur. Zwykłe, monotonne dni stały się dramatem rodzinnym, w którym co rusz musiało coś pierdyknąć dla zasady "nie ma nudy"; a to Bielicze Pióro nie dopilnowała Jutrzenki przez co ta spierdoliła do babki, a to Świt użarła Nockę, chociaż czarnawa zaraz miała być uczniem. Szakal osobiście nie była w stanie pojąć, jakim cudem kocię z jednym księżycem na karku jest zdolne obalić władzę w żłobku. No ale cóż, popatrz - jednak się udało. Rosła jej samica alfa, najlepsza z najlepszych.
Gdyby tylko złotawa przemieniła się w człowieka jak Kordian z zagubionego nastolatka w obrońcę ojczyzny, na pewno zaczęłaby prowadzić dzienniczek obserwacji szkrabów. A co się rzuciło jej w oczy? Mianowicie, ewidentnie powstały obozy - dosyć nierówne z resztą. Świt, Poranek, Brzask i Zmierzch trzymali się niezwykle blisko i widać było, że szybko się nie rozejdą, by kroczyć w stronę własnej kariery. Bielicze Pióro uznała to za dobry omen i szczerze powiedziawszy Szakal również się ucieszyła, że nie ma takiej sytuacji jak z Cienistą Łapą. Ale... do czasu rzecz jasna, bo perfekcyjna rodzinka musi przejść plagi wszelkiej głupoty.
Zastępczyni właśnie wracała z chuderlawą myszą w pysku, zipiąc ze zmęczenia. Pora nagich drzew pochowała zwierzynę, a na dodatek pożar spłoszył pozostałości życia, przez co z polowaniami bywało tylko gorzej. Wilczacy chudli w oczach. Złotawej zapadły się boki, a Bieliczemu Piórowi wypadło nieco sierści od braku witamin, tworząc z niej mizerną mutację Lykoia. Jednakże najważniejszy był fakt, że przynajmniej jej dzieci pozostawały grubiutkie i nakarmione, z błyszczącym futrem oraz nadmiarem energii do odwalania niepotrzebnych scen; niekoniecznie przyjemnych, ale świadczących o zdrowiu młodych. 
— CHOLELA, TO BOLI!
Szakal położyła po sobie uszy. Oho, już się zaczęło. Upuściła zwierzynę, by móc przemówić i otaksowała spojrzeniem dwójkę szkrabów - jeden przed nią, drugi schowany pod mamusim ogonkiem. 
— Co tu się dzieje? Poszłam tylko po jedzenie, a tu jakiś hałas.
Zielone oczy Świtu zalewały się łzami. Cóż ta diablica zrobiła sobie tym razem? Podniosła brew, wyczekując odpowiedzi. Zapewne nic pozytywnego.
— Mama ałka…
Złotawy maluch, najbardziej podobny z całego potomstwa do Szakal, pokazał ogon, który był w stanie idealnym; wyczyszczony, puszysty jak u pisklaka. Księżniczka się jej znalazła, co na ziarnku grochu by nie zniosła spać - prychnęła w myślach. Wzięła w pysk Jutrzenkę i usadowiła ją obok siostry ewidentnie niezadowolonej z obrotu spraw. Musiały się nauczyć koegzystować, inaczej czekała ich socjalna rehabilitacja. 
— Nie przesadzaj Świt, nie widzę nawet zadrapania. — Strzepnęła uchem. — Jutrzenko, następnym razem uważaj jak chodzisz. 
Weszła do środka, gdzie w powietrzu unosił się zatęchły zapach zgniłych liści. Znienawidzone, dziurawe legowisko dla karmicielek powitało Szakal, zaniedbane przez leniwych uczniów, którzy powinni byli dawno je wymienić. Właściwie Cedrowa Łapa i Kukułcza Łapa już za długo się szkoliły; swoją postawą hańbili Klan Wilka. Trzeba było to zgłosić do liderki, gdy tylko ponownie wyjdzie z tego wariatkowa. Szakal wzięła ze sobą wcześniej położoną mysz i rozpoczęła konsumpcję, delektując się mięsistym smakiem. Aż pomyślała o tym, jak dawno drużynowo nie polowała na samotników. 
Niektórzy odeszli - spojrzała tęsknie na dwór, na którym teraz szalała wichura ze śnieżycą. Mroczna Gwiazda już spacerował w Mrocznej Puszczy wraz z Irgowym Nektarem, zapewne odmłodzony o odrzuconą skórę. Oboje przeżyli swoje - dobrze dla nich - lecz bez ich obecności kult stał się jakiś... martwy. Pod wodzą Chłodnego Omena było znośnie, choć wciąż nie najlepiej. Brakowało matki kultu. Brakowało nieustraszonego lidera. Brakowało dawnej potęgi. 
— Mama, mama, mama! 
Szakal podniosła głowę. Przed nią stanęła cała kocięca husaria ułożona w gładki rząd, oczekując atencji mamki przenajświętszej. Jak zwykle w zgromadzeniu brakowało Jutrzenki, ale już i tak bez tego złota bała się, co zaraz chór wypiszczy. Czwórka niesfornych szkrabów oznaczała kłopoty i nic więcej. Aż spięła mięśnie z paraliżującego stresu.
— Taki liliowy kot nas ucy! Mówi, ze spodoba ci się to! 
— Czekaj, co ty masz na myśli?-
— Telaz!
Z pysków kociaków wypłynęły słowa: gryzące, piskliwe i kłujące w ucho. Szakal niemal zachłysnęła się powietrzem, słysząc wyrecytowany tekst. To nie mogła być za cholerę Bielik, więc kto? Kto wlazł do żłobka pod jej nieobecność?!
— Na góze piękne luze, na dole sedzi eks; kazdy Wilczak dzisiaj wie - najlepszy menski seks!
Maluchy zaczęły szczęśliwie fikać, gdy zastępczyni tkwiła w transie prowadzącym do stanu przedzawałowego. Nie, nie, nie! Zawyła głośno i obiecała sobie złoić tego, co postanowił wyśpiewać sprośne wierszyki. Kocięta nawet nie wiedziały, o czym gadały. Jeszcze brakowało, żeby pytały o znaczenie pewnych "określeń". 
— A mamaaaa! — zamiałczała złota kulka — A powies co to seks? Plose?
Na Mroczną Puszczę! Szakali Szał cofnęła się od dzieci, które otoczyły ją jak psy zwierzynę i wlepiły oczka wybałuszone od przekupnej słodyczy. Kultystka była w tak głębokiej dupie, że nawet słowa nie mogły tego opisać. Wdech, wydech, wdech, wydech! Irgowy Nektar cię nauczyła!
Jak to było? Przymknęła oczy, ażeby spowiła ją ciemność. Młodym kwestie intymne i dla dorosłych tłumaczyło się w sposób okrężny; łagodnie, mówiąc częściową prawdę okrytą cukierkową powłoką. Oprócz tego, według zaleceń nieżyjącej babci, powinna rozmawiać z pewnością siebie, nie dając innym znać o ewentualnych lękach. To... nie brzmiało źle, gdy wyobrażała sobie przyszłą dyskusję naukową. Chyba da radę. 
— Oczywiście, ekhem... — chrząknęła — Seks to zachowanie wynikające z miłości. Dochodzi do niego między zżytymi kotami-
— Aaaaa lozumiem! — przerwała Świt — Czyli to takie kochanie innej osoby! Na psyklad blata! A zatem my się... Polanku, jak to odmienić? 
— NIE!
Lecz było już za późno. Krzyk matki przepadł w wielkim harmidrze, a wraz z nim nadzieja na przekazanie choć odrobinki mądrości tym małym wypierdkom. 
— Eeee... Seksujemy? — podsunęła niebieska 
— Tak, to jest to! — wykrzyczała uradowana — My się seksujemy! Powtarzać za mną! SEKSUJEMY SIĘ, SEKSUJEMY SIĘ, SEKSUJEMY SIĘ!
Szakali Szał zasłoniła oczy łapami, nie mogąc patrzeć na swoją porażkę. To był koszmar w świecie żywych! Poddała się i położyła na boku, licząc na zbawienie zesłane prosto z piekła. Niech ją kiedyś wreszcie ten piorun pierdolnie albo jej własne pociechy rozwalą klan od środka.

<Moja córeczko? xD>