Od Fioletowej Łapy (Fioletowego Spojrzenia) CD. Mrocznego Omenu

dawno temu

Podeszła nieco bliżej do granicy Klanu Wilka. Zza drzew wyłonił się biały kocur o czarnej mordce i ogonie. Miał duże, błękitne ślipia. Specyficzny.

— Kim jesteś? — spytała, przyglądając się kocurowi.

— Może wojownikiem, może twoim najgorszym koszmarem, a czasem mówią po mnie po imieniu — miauknął, lustrując kotkę wzrokiem. — Moje dane nie są ci do niczego potrzebne, Klifiaczko.

Co? Nie zrozumiała nic z dziwnej wypowiedzi tego kocura. Najpierw się do niej zbliżał, a teraz nie zamierza z nią rozmawiać? Dziwak. 

— To po co tu przychodziłeś? — mruknęła.
— Już nie wolno odwiedzać mi granic? — uniósł brew, nie spuszczając z niej wzroku. — Nazywam się Mroczny Omen, chociaż ta informacja pewnie cię nie zbawi.
— Mroczny Omen — szepnęła sama do siebie. — Chyba widziałam cię na zgromadzeniu — dodała, machając ogonem. Ten osobnik był podejrzany. Miał zamiar przekroczyć granicę?
— Jeśli to ty byłaś tą uczennicą, która zaczęła wykłócać się z Rysią Łapą to całkiem prawdopodobne — miauknął.
— To ona zaczęła — burknęła, tupiąc łapą.
Ciężko jej było wypowiedzieć te słowa. Cała ta znajomość z kotką była dziwna. Obie sobie dokuczały, a jednak coś ciągnęło Fioletową Łapę w jej stronę.
— Mogłybyście mówić to przez wieki, moja droga, ale nie dojdziecie w ten sposób do porozumienia, a jedynie się skompromitujecie. Jak ci na imię? — miauknął spokojnie. — Skoro ja podałem ci swoje, to oczekuję od ciebie tego samego.
— Fioletowa Łapa — odpowiedziała, rozluźniając napięte wcześniej barki. — A jeżeli chodzi o sprzeczkę z Rysią Łapą, to niech nie zaczyna się kłócić i po prostu mnie przeprosi, to zawsze jej wina.
— Całkiem ładne imię. — mruknął. — Rysia Łapa nie jest głupia. Chociaż może zbyt nadpobudliwa.
— O, dziękuję, twoje też jest ciekawe — odpowiedziała zdziwiona. — No, nie jest głupia, ale zaczyna kłótnie. Nie lubię tego.

— Przyzwyczaj się, bo w swoim życiu spotkasz pewnie mnóstwo takich kotów. — odpowiedział. — Czasami warto jest odpuścić jako pierwsza. To zabawne, jak często wulgarny język współgra z głupotą, prawda? Kłócąc się tracisz jedynie... W oczach innych. Wychodzisz na kogoś niewychowanego. Ja zwykłem trzymać się z dala od konfliktów i przyjmować neutralną pozycję.

— Być może — mruknęła, siadając i oplatając ogon wokół łap. — Co byś zrobił, kiedy ktoś zacząłby cię wyzywać? Albo mówić, że jesteś głupi?
Kocur także usiadł, obmierzając kotkę wzrokiem.
— Co ja bym zrobił? Nie dolewał oliwy do ognia. Uśmiechnąłbym się i odwrócił — mruknął, świdrując kotkę wzrokiem. — Widzisz, czasami lepiej się jest wycofać. Nie pokazać, że wyzwiska jakkolwiek cię ruszają. Wtedy zirytujesz przeciwnika jeszcze bardziej. A to sprawi, że to on wyjdzie na niewychowanego.
— A nie kusi cię czasami, by jednak warknąć i się kłócić?

— Czasem kusi, ale się powstrzymuję — odparł beznamiętnie. — Nie ma powodu, by tracić siły na osoby, które na to nie zasługują.

— Powstrzymanie się od tego musi być trudne — stwierdziła.
Pouczenia kocura, którego znała od kilku chwil zdawały się być pomocne. Ale dlaczego obcy kot z innego klanu rzuca takimi radami? Ciekawy osobnik.

< Mroczny Omenie? >