Od Króliczego Serca

 Zwinkowy Ogon chciała z nim porozmawiać. Królicze Serce bardzo to zmartwiło. Nie minęło wiele czasu od bitwy z Klanem Klifu, która zakończyła się dla Klanu Nocy sukcesem. Kocur martwił się zemstą klifiaków. Nie lubił rozlewu krwi, nawet jeśli podczas bitwy walczył jak prawdziwy wojownik. W tym wszystkim było mu również szkoda relacji z Iskrzącym Krokiem. Klan Klifu odebrał życie Aroniowej Gwieździe za co musieli ponieść karę. Relacja między dwoma klanami była bardzo napięta i nic nie wskazywało na to, że w bliskim czasie to się zmieni. Kocur sądził więc, że partnerka chce właśnie na ten temat porozmawiać.
Oboje opuścili obóz i zapędzili się w samą głębie ich terenów. Ominęli rzekę, bardziej pozostając na terenie pełnym drzew i krzewów. Niebieski czujnie rozejrzał się w poszukiwaniu zwierzyny albo jakiegoś drapieżnika. Wyglądało jednak na to, że panuje tak uwielbiany przez niego spokój. Odwrócił wzrok w stronę kotki, wbijając w nią troskliwe spojrzenie. Kotka odpowiedziała lekkim uśmiechem, zanim podjęła temat.
— To straszne, że nasz klan tyle wycierpiał w ostatnim czasie. Straciliśmy tak wielu walecznych wojowników.
 —To prawda. — westchnął ciężko, wbijając wzrok we własne łapy. W powietrzu zawisło dziwne napięcie. Takie tematy zawsze były trudne. Zaczął więc śledzić ruch ślimaka, który powoli przesuwał się do przodu po swojej trasie.
— Tak sobie pomyślałam, że teraz naszemu klanowi przydadzą się kociaki, prawda? — kotka zawstydzona zaszurała łapą po ziemi. Podniósł na nią spojrzenie. W jej oczach dojrzał coś dziwnego; jakby pragnienie, obawę i radość połączone ze sobą.
— Tak. Dobrze, że Węgorzy Wąs jest w ciąży. Jesionowa Gwiazda zostanie dziadkiem i bardzo się z tego powodu cieszy. — posłał jej uśmiech.
Zwinka usiadła, ciągle się w niego wpatrując, chociaż zdawało mu się, że stara się uciec wzrokiem. Wyczuł, że próbuje mu coś powiedzieć. Powoli dochodzili do istotnego dla niej tematu. Nie chciał jej przerywać, chociaż czuł jak palą go wąsy z oczekiwania. Również usiadł, niemal od razu otaczając ogon wokół łap.
— A ty… również byś się cieszył?
— O tak, cieszę się ich szczęściem.
Kotka poruszyła wąsami, a jej oczy zalśniły. W oddali słychać było szum rzeki, natomiast wiatr muskał ich pyszczki. Sceneria wydawała się wprost magiczna.
— Chodziło mi, czy byś się cieszył gdybym to ja oczekiwała kociąt. — widząc zaskoczenie malujące się na pyszczku partnera pośpiesznie dodała. — Chciałabym żebyśmy zostali rodzicami.
Zdębiał. Powinien się spodziewać, że zaczną myśleć o przyszłości i powiększeniu rodziny. Oboje stracili bliskie koty. Sytuacja w klanie na razie nie wydawała się być stabilna. Inaczej to się miało co do ich partnerstwa. Kochali się, byli młodzi i zdrowi. Trafiał im się również wolny czas. Właściwie to nie było aż takich przeszkód na ich drodze. Mogli ofiarować swoją miłość, szczęście i uwagę ich rodzinie. Temat był jednak stresujący i warty przemyślenia. Kocięta to wielka odpowiedzialność. Będą musieli się starać ich dobrze wychować.
— Chce-chcesz mieć ze m-mną ko-kocięta?
Kiwnęła głową. Wierzyła w niego. Nie mógł jej zawieść, ale równocześnie się wahał i obawiał. Żółwi Brzask był świetnym ojcem, czy Króliczek mu dorówna? Zapragnął stać się najlepszym tatą dla swoich kociaków. Mógł znowu mieć rodzinę. Wziął głęboki oddech. Los pokaże, czy ta decyzja była słuszna. 
— Czy jesteśmy gotowi?
— Bardziej nie będziemy. — stwierdziła Zwinka. Podeszła do wojownika i otarła się bokiem o jego bok. Ich sierści musnęły się ze sobą, przez co po karku niebieskiego przebiegł dreszcz. Dotknął nosem policzka partnerki wdzięczny, że ją ma. 
— K-kocham cię, wiesz? — zamruczał, wtulając pyszczek w  futro szylkretki, która odpowiedziała czułym mruczeniem. Dalej sprawy potoczyły się skropione w miłości.