Od Stokrotkowej Łapy CD. Pszenicy

Najgorsze dni w jego życiu. Ten głupi Kozi Przesmyk opowiedział wszystkim, że jego rodzina zmarła. Opowiadał w całym klanie, że Lwia Paszcza, Margaretka i Nagietek umarli. Ile ono wtedy łez wypalało. Tak bardzo się bało. A teraz? Ten kot był jego nowym mentorem. Stokrotkowa Łapa znienawidziła go, rozpowiadał takie rzeczy, a teraz był jej mentorem.
- No dalej Stokrotko, biegnij po królika, tak jak ci pokazałem! – krzyczał wojownik, a uczennica tylko przewróciła oczami.
- Chyba ten królik złapał ciebie, albo zamieniłeś się z nim na rozum – syknęła cicho, ale pobiegła za królikiem. Biegło tak, powoli tracąc siły, jednak w końcu skoczyło i złapało zwierzę. Uśmiechnęło się lekko i wróciło się do nowego mentora ze zdobyczą w pysku.

 

***

 
- Wreszcie w obozie! – powiedziała, podbiegając do swojego rodzeństwa – Mam dość tego Koziego Przesmyku. Przez niego cały klan zaczął myśleć, że mama, ty Nagietku i Margaretka zginęliście! – syknęła – A teraz jest moim mentorem.
- Niedługo na szczęście zakończysz szkolenie – powiedział Nagietkowy Wschód – Ale masz przykład kota, który chce pozbyć się naszej rodziny, tak jak mówiła mama. Nierudy.
Uczennica pokiwała głową. Może mama naprawdę miała rację. Nierudzi byli okropni, jednak nie wszyscy. Spojrzało na żłobek. Jego dawna mentorka teraz tam siedziała z kociętami.
- Muszę już iść – powiedziała do Nagietkowego Wschodu i Liliowej Łapy i skierowała się w stronę żłobka. Miała zamiar odwiedzić Brzęczkowy Trel i opowiedzieć jej o tym Kozim Przesmyku. Głównie dlatego, że to była jedna z jedynych kotów, które znają ją jako nie damę. Gdy tylko przekroczyła próg żłobka, znalazł się przy niej kociak. Jeśli się nie myliło, był właśnie córką cynamonowej kotki. Kocię przyglądało się rudemu uważnie, aż w końcu powiedziało:
- Muszę poczuć czy masz ładny kształt. Cykoria nie ma ładnego kształtu. Ja mam kształt bardziej mamy i taty niż Cykorii — i wypowiedziawszy te słowa, zaczęła obmacywać łapę Stokrotkowej Łapy. Córka Lwiej Paszczy nie wiedziało, co zrobić. Co ten maluch od niego chciał? Gdy tylko przestało bawić się łapką rudej, przeniosło się na futro na boku.
- Co ty robisz? – zapytała, lekko odsuwając się od kociaka.
- Oceniam – oznajmiła córka Malwowego Rozkwitu i na nowo przysunęła się do przybyłej. Znów zaczęła bawić się jej futrem, a gdy dokładnie zbadała bok, przeszła na kolejną łapę.
- Ale co ty oceniasz?
- No... Twoje futerko – odparło, dalej dokładnie studiując wszystko swoimi małymi łapkami – I kształty, tak jak mówiłam.
Stokrotkowa Łapa nie wiedziała, o co chodzi temu maluchowi. Przychodzi nagle, przygląda się, a potem takie coś.
- Kiedyś ktoś mówił historię o kocie z futrem. Potem już go nie było – powiedziała nagle Pszenica, przerzucając się na ogon rudego kota. Ten postarał się jak najszybciej zabrać część swojego ciała z łapek kociaka.
- Niedawno układałam na nim futro po męczącym treningu – oznajmiła szybko, zabierając ogon – Nie chcę, byś mi zepsuła moją pracę.
- Ale ja nie zepsuje! – uparło się kocię, znowu łapiąc ogon ucznia. Ten tylko westchnął cicho. Rozejrzało się po żłobku, lecz Brzęczkowy Trel była zajęta. Było skazane na zabawę tego kociaka.
- Kogo nie było, kota czy futra? – zapytało Stokrotka, nawiązując do wcześniejszej wypowiedzi Pszenicy. Niebieskooka jednak już nie odpowiedziała, co musiało znaczyć, że nie zna dalszej części tej historii. Wtedy właśnie Stokrotka wpadło na jakiś pomysł.
- Może opowiem ci historię? Może być o tym kocie z futrem czy bez – zaproponowało, w tym czasie zabierając ogon.

<Pszenico?>

[531 słów + polowanie na króliki]

[przyznano 11% +5%]

Od Sówki

*Niedługo po mianowaniu Kaczki*

- Tego się nie spodziewałam – mruknęła cicho Sówka, patrząc prosto w oczy Leszczynie – Dlaczego akurat ja mam iść? Przecież jestem zwiadowcą!
- Ty z nią najwięcej rozmawiasz, a mi się przyda dodatkowa para łap – odparła Leszczyna. Czekoladowa otworzyła szerzej oczy. Nigdy nie myślała, że ta strasznie podejrzliwa kotka (która nawet za kociaka nie chciała się z nią bawić!), poprosi właśnie ją o pomoc. Poprosi kogokolwiek o pomoc!
- Wiesz... Ale musisz sama umieć sobie poradzić...
- Jak mam sobie poradzić z atakiem na dwie strony w pojedynkę? – zapytała siostra Brzoskwinki. Sówka westchnęła cicho i rozejrzała się.
- No dobrze – powiedziała w końcu i poszła za Leszczyną. Nie powinna jej pomagać. Przecież to była taka błaha sprawa! Ale gdzieś w głębi czuła, że musi iść. Coś pchało ją do tego wyjścia, choć sama nie wiedziała co. Przy wyjściu stała już Kaczka, a gdy tylko obie kotki doszły do uczennicy, wszystkie wyszły z obozu. Przez całą drogę się nie odzywały, aż w końcu doszły na miejsce. Leszczyna wytłumaczyła, co będą robić i zaczął się trening.

 

***

 
- Kaczko! – krzyknęła Leszczyna – Już złapałaś tę mysz? – zapytała, jednak nie odzyskała żadnej odpowiedzi. Sówka spojrzała przed siebie, lekko zaniepokojona. Skończyły trening, a słońce powoli zachodziło, jednak wszystkie trzy kotki uznały, że mogą poświęcić chwilę na polowanie. Wszystkie wróciły, nie licząc Kaczki.
- Może po nią pójdę? – zaproponowała w końcu czekoladowa. Młodsza kotka spojrzała na nią, ale ostatecznie się zgodziła. Córka Jarząb ruszyła przed siebie, za zapachem czarnej kotki, cały czas niepokojąc się o nią. Nawet sama nie wiedziała dlaczego. A to wszystko przez małe polowanie na końcu treningu... Zapach zaprowadził ją do jakiś wielkich krzaków. Mrugała kilka razy, próbując sobie poukładać w głowie, najbardziej prawdopodobne wyjście.

- Kaczko?
- Sówko, to ty? – usłyszała jakiś głos i od razu popędziła przed krzak. Zauważyła schowaną głowę pomiędzy liśćmi.
- Dlaczego tak nagle zniknęłaś? Szukałam cię!
- Utknęłam – odparła czarna kotka – Bo goniłam mysz – warknęła, wysuwając głowę nieco poza roślinę. Sówka uśmiechnęła się, próbując powstrzymać śmiech. Nie wytrzymała jednak długo i już po chwili wybuchła śmiechem.
- Nie śmiej się ze mnie! – syknęła Kaczka.
- Ja przepraszam, ale to jest komiczne – powiedziała Sówka, gdy wreszcie przestała się śmiać. Siostra Topikowej Głębiny coś tylko syknęła pod nosem – Dobra, trzeba cię stąd wydostać – oznajmiła czekoladowa i podeszła do krzaka. Był dość gęsty, więc nic dziwnego, że jak udało się Kaczce wejść, to miała problem z wyjściem. Obeszła krzak dookoła, by znaleźć jakieś najlepsze wyjście.
- Słuchaj, złapie cię za ogon i spróbuję stąd wydostać – krzyknęła Sówka i złapała uczennicę za ogon. Próbowała ją wyciągnąć, jednak sama nie dała rady. Postanowiła więc pobiec po Leszczynę.
Gdy wróciła, wytłumaczyła szybko wojowniczce sytuację i obie złapały za ogon poszkodowanej. Zaczęły ciągnąć, aż w końcu udało się uwolnić uczennicę. Ta wylądowała obok krzaka, nieco obolała i z małymi zadrapaniami po gałązkach.
- Wszystko dobrze Kaczko? – zapytała czekoladowa, a siostra Topikowej Głębiny pokiwała głową. Po chwili jednak wstała i podeszła do Sówki.
- Nie śmiej się ze mnie – syknęła, a zwiadowczyni tylko się uśmiechnęła.
- Ale to jednak było komiczne – odparła i wszystkie trzy poszły do obozu.

Od Sówki

*Chwila po mianowaniu Kaczki na uczennicę*

Kaczka oficjalnie została uczennicą Owocowego Lasu, czyli chyba miała zamiar zostać. Sówka cieszyła się z tego powodu, sama nawet do końca nie wiedząc dlaczego. W każdym razie mentorką Kaczki została Leszczyna. Czekoladowa tylko miała nadzieję, że nadmierna podejrzliwość siostry Brzoskwinki nie wpłynie źle na jej relacje z uczennicą. Zwłaszcza że ta też miała dość ostry charakter... Przynajmniej w Owocowym Lesie. Nikt nie wiedział, jaka była kiedyś, zanim dotarła na tereny Owocniaków. Może była inna?
- Hej Sówko – usłyszała nagle czyiś głos, wyrywający ją z zamyślenia.
- O, hej Jarzębinko – przywitała się Sówka, odwracając się w stronę córki swojego przyjaciela.
- Coś się stało? Od jakiegoś czasu patrzysz na tego nowego kota – powiedziała Jarzębinka, a czekoladowa otworzyła szerzej oczy. Uszy zaczęły palić ją ze wstydu, a na pysk wstąpił kolor czerwony, z tego samego powodu.
- Nic się nie stało! – odparła szybko – Tylko się zamyśliłam.
Niebieska pokiwała głową i usiadła obok zwiadowczyni. Nie zadawała już więcej pytań, co ulżyło czekoladowej. Niby tylko się zamyśliła, ale to musiało głupio wyglądać! Położyła uszy na głowie, wzdychając cicho.
- Mam nadzieję, że Żagnica ci nie dokuczał – mruknęła Sówka, zmieniając temat.
- Dziś nie, ale nie prz... – zaczęła Jarzębinka, ale córka Jarząb od razu jej przerwała:
- Nie mów tak Jarzębinko. Jak mam się nie przejmować? Jesteś dla mnie ważna i nie mam zamiaru pozwalać komuś na takie traktowanie ciebie, twojej siostry, czy mojej matki, która też ostatnio oberwała! – warknęła, machając gniewnie ogonem – Nie rozumiem, jak on może być synem Witki...
Córka Mniszka tylko się uśmiechnęła i już chciała coś powiedzieć, jednak zawołała ją Brzoskwinka.
- Muszę iść Sówko, na trening – powiedziała i powoli wstała – Pa!
Sówka odprowadziła ją wzrokiem i po chwili została sama. Nie wiedziała, co robić, zwłaszcza że wszystkie obowiązki już wykonała. Podniosła wzrok i znowu spojrzała na Kaczkę. Siedziała sama, rozglądając się niepewnie w każdą stronę. Wyglądała na dość zestresowaną, czy zdenerwowaną. Czekoladowa postanowiła do niej pójść.
- Hej Kaczko – przywitała się. Czarna kotka chyba nie zauważyła tego, że zwiadowczyni wcześniej jej się przyglądała, co uspokoiło Sówkę. Kaczka nawet nic nie powiedziała, dalej się rozglądając.
- Nikt cię jeszcze nie oprowadził po obozie? – zapytała córka Jarząb, a siostra Topikowej Głębiny pokiwała głową – Oprowadzić cię?
- Dobrze – odparła Kaczka i obie kotki ruszyły w stronę legowiska lidera. Sówka zaczęła opowiadać. Przechodziły od legowiska do legowiska, aż w końcu doszły do legowiska wojowników.
- Tutaj śpią wojownicy – wyjaśniła czekoladowa – Mamy jeszcze stróży i zwiadowców, ale oni... – urwała, widząc małe zmieszanie na pysku młodszej – Nikt ci jeszcze nie opowiedział o zwiadowcach, stróżach i reszcie?
- Tak – oznajmiła czarna kotka.
- Masz szczęście, że stoi przed tobą zwiadowczyni! Mogę ci opowiedzieć. Znaczy, może potem zrobi to Leszczyna... No trudno, najwyżej będziesz mogła zabłysnąć wiedzą o naszej społeczności. Zaczniemy od zwiadowców, skoro jest mi do nich najbliżej.

Od Pustego Łba (Szepczącej Pustki) CD. Gracji (Przepiórki)

nadal za czasów degradacji

-  Na twoim ogonie się nie wyśpię? - spytał, przekręcając głowę, jednocześnie podbierając trochę mchu, żeby się umościć. Nie wiedział w sumie od kogo, może od Barszcza. Tak czy inaczej, nie chciało mu się teraz iść specjalnie po mech, potem się umości. Teraz natomiast rozciągnął się na prowizorycznym mchu. Naprawdę nie chciało mu się iść kopać tych rowów, jednak starał się o tym nie myśleć. Sam się wpakował w te konsekwencje, był ich świadom, to teraz pocierpi. 
- Doceniam twoje zmartwienie, ale nie masz się o co martwić, zapewniam. Zawsze mogę ugryźć jej drugą stronę ~ - Stwierdził obojętnym tonem, chociaż w rzeczywistości wizja spędzania czasu z Lwią Paszczą nie napawała go optymizmem. Już dość sobie podkopał sprawę przez egzystencję jej rozpuszczonego szczyla, ale co miał poradzić? Jego żałosna egzystencja więc prosiła się o naprostowanie. Czekoladowa tymczasem zmrużyła oczy, przysiadając w skupieniu nieopodal niego. 
- Proszę nie zaczynać tematów mojego ogona, bo pójdzie to w tę samą stronę co ostatnio, a ja nie chcę się przyczynić do demoralizowanie młodych uczniów - przyznała, zastanawiając się nad dalszą częścią jego wypowiedzi. - I proszę nie opowiadać o szczegółach planów z Lwią Paszczą, bo wtedy to ja będę zdemoralizowana...
- Może mała demoralizacja nie byłaby zła... - mruknął pod nosem niewyraźnie, zerkając w bok. Potem powrócił wzrokiem na Grację, uśmiechając się z lekka - Oh uwierz, niestety nie mogę użyć swojej pełnej pomysłowości ze względu na rodzicielkę. Wtedy to dostałbyś masę szczegółów - stwierdził. Szczegóły polegałyby na dokładnym planie jak zwabić Lew do tunelu, a potem go zawalić. Plan idealny. Szylkretka pokiwała głową. 
- Nie no, po namyśle twoja mama nie jest taka zła - stwierdziła. - Była dosyć spokojna w porównaniu do mojego ojca... I na dodatek pozwoliła mi zostać. Spodziewałam się, że każe mi wrócić do siebie, ale po prostu iść jak najdalej od niej.
- Oh, nie bądź taka pewna - oparł głowę na przednich łapach, krzywym wyrazem na pysku, niby uśmiechem - Dałbym sobie łapy uciąć, że przez ten cały czas martwiła się jedynie o utrzymanie sojuszu - rzucił po czym się lekko skrzywił. Dość często martwiła się nie tym, co trzeba. Jej główną postawą było: nie naróbcie mi wstydu i będzie dobrze, przez co Szept był pewien, że gdyby nie istnienie Powiewu, skończyliby w łapach jakiejś losowej matki. Nadal nie miał pojęcia, jakim cudem w ogóle udało mu się zaistnieć, patrząc na podejście Różanej Przełęczy do wychowania w pojęciu ogólnym. Przynajmniej znał całą historię konfliktów ze szczegółami. Nie, żeby była jakaś bardzo ciekawa.  - No, dobra, może nie uciąć, ale wiesz, o co chodzi. Zresztą, to nie panna Przepióreczka ma teraz dodatkową karę - Dodał, zataczając w powietrzu okrąg pazurem, wskazując na rozmówczynię, unosząc brwi. 
- Przepraszam - rzuciła instynktownie. - Wiesz, w sumie to nie musiałeś mówić, że znasz prawdę. Mogłeś powiedzieć, że cię okłamałam i przedstawiłam się jako pieszczoszka... - stwierdziła niepewnie.
- Mmm jestem pewien, że świetnie byś wtedy sobie radziła w kopaniu tuneli - rzucił sarkastycznie - Może tak świetnie jak mówienie mi informacji, kto jest twoim ojcem. 
- Byłam pewna, że kiedyś ci wspomniałam - stwierdziła. - Zresztą, ty nie mówiłeś o matce, dopóki sama do tego nie doszłam, więc to tylko taka drobna... Zemsta.
- Cóż, w moim przypadku nie było to nic istotnego - rzucił obojętnie. Tak właśnie myślał. Rola jego matki nie miała tu większego znaczenia, w końcu i tak dostałby karę i tak. Jeśli chodziło natomiast o Agresta... cóż,  gdyby wiedział, możliwe, że rozegrałby to inaczej. - W twoim natomiast, z tego co słyszałem, na zgromadzeniu była całkiem ciekawa przemowa.
- Domyślam się - westchnęła, przypominając sobie reakcje ojca na jej widok. - Już nigdy nie pójdę na zgromadzenie.
- Jesteś tego pewna? - spytał z dość sporą dozą wątpliwości w głosie. Jeśli wszystko ładnie się owocówkom wyjaśni, o ile się wyjaśni, to powinno być dobrze. Chyba że rodzina Gracji by reagowała tak jak jej ojciec, wtedy... mógłby być już problem. Być może musiałby się nawet wtrącić, a niezbyt mu się to widziało, czułby się niezbyt proszony do rozmowy. - Z resztą, dobrze ci tam poszło z tą rozmową, nie musiałem nic mówić - stwierdził, chociaż czuć było nadal wiszącą nad nim urazę za zignorowanie jego osoby podczas tamtej rozmowy. Został, w gruncie rzeczy olany. Gdyby wiedział, to by spróbował się jakoś wymigać od pójścia tam. W sumie oczekiwał, że chociaż odrobina uwagi spocznie na jego osobie, chociażby, żeby obarczyć go winą. Tymczasem nic takiego się nie stało i kocur być może czuł coś na wzór rozczarowania.
- Tak sądzisz?  - mruknęła. - Jak dla mnie to tylko się upokorzyłam przed twoją matką. Za dużo emocji było w tej rozmowie, zbyt prywatna była jak na obecność waszej dwójki.
- Moja matka, uwierz, mam wrażenie, że to też miała gdzieś - stwierdził patrząc na Grację spokojnie - Jak już wspomniałem, pokojowe nastawienie jest dla niej ważne, pojedyncze koty i ich dramy to raczej mało istotny element, jeśli nie mają negatywnego skutku dla interesów. 
Pokiwała głową, jakby to rozumiała. Szept miał wrażenie, że nie rozumiała. Przynajmniej nadal wyglądała jak zbity pies. 
 - Rozumiem, jednak i tak czuję wstyd. Jak ty to robisz, że nigdy się niczym nie przejmujesz? Mam wrażenie, że ktoś by mógł... załatwić się obok ciebie, a ty byś i tak się z tego zaśmiał - porwała się na dosyć absurdalny przypadek. Kocur parsknął pod nosem, zaskoczony z lekka wykreowaną tezą. 
- Oh nie, to byłoby obrzydliwe - odpowiedział najpierw z poważnym zmarszczeniem brwi, po czym znów zachichotał na samo wyobrażenie tej sceny, wcześniej dodatkowo parskając i odwracając w bok głowę. - Z resztą, wystarczy udawać, że nic się nie stało. Koty często mają... tendencję do zapominania.  Z resztą, posłuchaj dobrej rady, w momencie, w którym się uśmiechasz, dajesz innym obraz swojej kontroli nad sytuacją. Inaczej inni wyłapią twoje zdenerwowanie czy stres, a tego nie chcemy, prawda~? Zawsze oczywiście możesz iść w drugą skrajność i być wiecznie ponurym typem z kijem pod ogonem, ale co w tym zabawnego? - Bycie klanowym klaunem było wygodne. Praktycznie nie miałeś wrogów, znałeś każdego, obracałeś się w towarzystwie i twoje grzechy dość łatwo zostają wybaczone. Jedynym kotem, z którym nie potrafił zamienić normalnie słowa, była Lew. Ale Piasek? Iskierka? Uwielbiał tę dwójkę. Dzięki znajomościom i słuchaniu innych kotów możesz też, dodatkowo odnaleźć ich prawdziwe myśli i zamiary. Naprawdę nie rozumiał, dlaczego inni tego nie pojmują i tak bardzo lubią grać w otwarte karty, bez pojęcia, co właściwie robią. 
- No nie nie, oczywiście, że nie - wymamrotała. - Pod ogonem... A jak ktoś nie ma ogona? Albo nie będzie go miał w najbliższym czasie, bo utraci go z... Uznajmy, przyczyn naturalnych? - zasugerowała.
- Wtedy nadal ma to, co znajduje się pod ogonem i gdzie ten kij można wsadzić, brak ogona w niczym wtedy nie przeszkadza - zauważył, może nieco zdziwionym tonem.
- Dobrze. Więc nic nie stoi na przeszkodzie, byś ty się stał takim przypadkiem, czyż nie? W końcu jak rozmawiamy o pożyczeniu sobie twojego ogona, zachowujesz się jak taki osobnik z czymś pod ogonem...
Kocur wydał z siebie niezadowolony pomruk, marszcząc brwi. To było jawne obrażanie jego osoby. 
- Ha! - wstał i zbliżył się w stronę czekoladowej, siadając naprzeciw, wwiercając swój urażony wzrok w pysk uczennicy - Czyli dobrze rozumiem, uważasz, że jestem sztywny?

<Grabiąca sobie Gracjo?>

Od Przepiórczego Puchu CD. Szafirkowej Łapy

Szafirkowa Łapa na ten moment stanowiła dla niej niewyraźny zlepek szarych i jasnokremowych plam. Przepiórczy Puch walczyła z chęcią ziewnięcia z całych sił, bo odkąd trafiła do wojowniczego legowiska, przyzwyczaiła się do wstawania w mniej wczesnych porach. Spodziewała się jednak, że w tej młodej duszyczce drzemała ogromna determinacja do jak najszybszego ukończenia treningu, a więc i ona, jako mentorka, będzie musiała przestawić się na krótszy sen, albo zacząć chodzić szybciej spać.
— Cóż, w takim razie nie mogę pozwolić ci zbyt długo czekać. Zapraszam do wyjścia — oświadczyła, stawiając pierwsze, jeszcze chwiejne kroki, w stronę jedynego miejsca, gdzie ostre krzewy stanowiące barierę przed resztą świata, nie miały szans okaleczyć ich grzbietów.
Nie spodziewała się, że tak szybko dostanie szansę wykazania się w owej roli mentora. Była w tym klanie już niezłych parę księżyców, jak i nie więcej, opinię miewała mieszaną, a mimo to, otrzymała, chociaż minimum tego zaufania ze strony liderki, skoro ta powierzyła jej ucznia. Radowało ją, że to dziecię Obserwującej Żmii, z którą złych stosunków nie miała. Drepcząca przy niej Szafirka wydawała się być dobrze wychowana, więc na pewno nie będzie sprawiać problemów i nie skończy z jakimkolwiek karnym imieniem, jak to, co po niektórym się zdarzało.
— Co planujesz dla mnie na dzisiaj? — Padło tuż przy jej uchu pytanie, przepełnione ekscytacją.
Przepiórka poczuła ścisk w żołądku. Tyle nadziei drzemało w głosie tej małej, że momentalnie oblał ją lęk, iż nie sprosta oczekiwaniom, a jej treningi zostaną uznane zwyczajnie za nudne. Chciała jak najlepiej to poprowadzić, próbując przypomnieć sobie metody wszystkich mentorów, jakich w życiu miała. Zarówno Króliczego Nosa, jak i tych, którzy uczyli ją w Owocowym Lesie. Choć tam miewała do nich niezwykłego pecha.
— Nic nadzwyczajnego — odparła niepewnie. — Pierwszy trening to takie spokojne wprowadzenie. Obejdziemy tereny, zapoznamy cię z zapachami sąsiadujących klanów, a następnie zatrzymamy się w jakimś spokojniejszym miejscu, by zacząć trenować pozy łowieckie. Cokolwiek by się nie działo, w pierwszej kolejności musisz umieć odnaleźć się w terenie i zdobyć pożywienie — dodała, by usprawiedliwić jakkolwiek potencjalnie niezbyt interesujący dla kotki dzień.
— O, brzmi wspaniale! — stwierdziła ku jej zdziwieniu.
Calico zamrugała. Może z Szafirki był taki drobny promyczek słoneczka, którą wszystko cieszy?
Gdy tak myślała, łatwiej było jej podejść swobodnie do treningu. Przecież taki szkrab z uśmiechem przyklejonym do pyska, nie powinien jej oceniać. Lekko się zgarbiła, pod nadmiarem myśli. Im starsza była, tym bardziej przewrażliwiona się robiła.
Pora Opadających Liści pokryła krajobraz pomarańczowymi, żółtymi i brązowymi barwami, w przeróżnych odcieniach. Nawet dotychczas zielona trawa, po której stąpały, zrobiła się wyblakła. Tereny Klanu Burzy charakteryzowały się otwartością. Nie, żeby w Owocowym Lesie mieli pełno drzew, ale tu i tak było zupełnie inaczej.
W pierwszej kolejności zabrała młodą na Wrzosowiska. Uznała, że najlepiej stąd zacząć, bowiem z tym miejscem miała najwięcej personalnych problemów.
— A więc tak, to są Wrzosowiska — powiedziała na głos. — Gdybyśmy przyszli tu w Porze Zielonych Liści, widok byłby o wiele piękniejsze. Kwiaty mają wtedy o wiele bardziej nasycony kolor i pięknie pachną — rozmarzyła się. — Będziesz miała okazję zobaczyć, jak wpływa na nie zmiana pór.
— Teraz są śliczne — stwierdziła Szafirka, podchodząc do jednej z roślinek. — A co jest tam dalej? — spytała, unosząc wzrok ponad kwieciste połacie.
Przepiórka niepewnie machnęła ogonem.
— Droga Grzmotu. Mama pewnie ci opowiadała, jak byłaś mała, że do takich miejsc nie należy się zbliżać, a jeśli już musisz, to trzeba zachować nadzwyczajną ostrożność. Po drogach pędzą potwory, to stworzenia dwunożnych, które jeśli na kota trafią — urwała. Może nie powinna jej aż tak straszyć już pierwszego dnia treningu? Z drugiej strony, wolałaby, by ta się tam nie zbliżała. — Po prostu może stać się tam krzywda. I to naprawdę poważna.
Szafirka zerknęła na nią z dozą niepewności, powoli przytakując.
— A coś jest za tą drogą? — dopytała.
— Dalsza część Wrzosowisk. Wzdłuż końca ich obszaru mamy granicę z Owocowym Lasem.
Dziwnie było jej zawsze mówić o starym domu. Samo wypowiadanie tych słów powodowało w niej uczucie, jakby ktoś łapał ją wpierw delikatnie za serce, a następnie boleśnie je ściskał.
— Są mili? — zagadnęła młoda.
— Raczej tak. Mamy z nimi dobre stosunki, sojusz, więc nie ma powodów do obawiania się nimi — zapewniła. — Chodź dalej, mamy jeszcze sporo terenów do obejścia — dodała spiesznie, nie chcąc, by wzięło ją za bardzo na rozterki i by skończyła we łzach przy swej uczennicy. Nie zniosłaby raczej tego wstydu.
Niechętnie dotarły do Upadłego Potwora. Ta dziwna konstrukcja od samego początku ją przerażała, ale pozwoliła Szafirce oswoić się z tym miejscem i zapoznać z jego zapachem.
— A czemu to jest Upadły Potwór? Skąd upadł? — spytała. — Czy to te same potwory, co chodzą po Drogach Grzmotu? — kontynuowała.
Czekoladowa popatrzyła niepewnie na to, co widziały jej oczy. Coś tak wielkiego nie zmieściłoby się raczej na owych ścieżkach.
— Tamte są raczej mniejsze. Ten, jeśli dobrze pamiętam to, co kiedyś od kogoś usłyszałam, mógł latać i spaść z nieba — stwierdziła, co brzmiało jednak dla niej samej absurdalnie. — Nawet przypomina ptaka. Widzisz? To coś, podłużnego i płaskiego, wygląda jak skrzydło, a przód trochę jak dziób — mruknęła w zamyśle.

<Szafirko?>
[854 słowa]

[przyznano 9%]

Od Skrzelikowej Łapy

Świat zawsze wydawał się głośny. Ostry, pełen dźwięków i plam światła. Na początku, kiedy jako małe kocię, po raz pierwszy otworzył oczy, było to fascynujące. Jednak z czasem wszystko zaczęło się wykrzywiać. Nocny szelest liści coraz bardziej brzmiał jak szept. Leżąc w ciemnym legowisku uczniów, nie mógł zmrużyć oka, nieustająco nasłuchując. Czy to wiatr? Czy to koty z klanu? Obcy? Intruzi? Coraz ciężej było mu zasnąć. Nawet jeżeli znużony długim czuwaniem mdlał, budził się często i o dziwnych godzinach. Brak wypoczynku zaczął wpływać na jego naukę. Był nieostrożny. Łatwo potykając się o wystające korzenie, upadał. Nierzadko kończąc z drobnymi urazami. Inni uczniowie mieli niezły ubaw, za każdym razem kiedy lądował pyszczkiem w ziemi. Oszołomiony brakiem snu, umysł kocurka napędzał tylko strach czający się w kącikach dużych, zielonych oczu. Ostatnimi czasy, mówił mniej niż kiedykolwiek wcześniej. Bo i po co? Wymagało to dużo energii oraz skupienia na wymawianych słowach. Dłuższe zdania często stanowiły problem, zlewając się w mieszaninę dźwięków. Ponadto szydercze szepty kotów w klanie, zniechęcały go jeszcze bardziej. Chciał po prostu móc wtopić się w otoczenie i posuwać naprzód jak wszyscy inni. Chciał pływać jak Karasiowa Łapa, polować jak Krabowa Łapa i wspinać na wysokie drzewa, jak Cyrankowa Łapa. Naprawdę robił co w jego mocy, aby to osiągnąć, ale nie mógł pojąć jak inne koty, robił to z taką niewymuszoną łatwością. Przez ostatnie kilka dni jedyne co udało mu się schwytać to parę ryjówek i myszy. Żałosny posiłek. Dezaprobujące spojrzenia starszyzny kłuły tył jego głowy, kiedy z uwagą wymieniał mech w ich legowisku. Nie ważne jak pomocny był w obowiązkach wewnątrz obozowiska. Brak umiejętności przetrwania na zewnątrz i bycia naprawdę użytecznym dla klanu, przekreślał wszystkie jego szanse na szacunek współbratymców.
Dzisiejszy dzień nie był inny. Wstając razem ze słońcem, wydostał się z legowiska przed innymi uczniami. Próbowała uniknąć hałaśliwego, jaskrawego zbiorowiska energicznych kotów. Z tego co wiedział, Krzycząca Makrela miał zabrać go dopiero wieczorem na kolejny trening. Tym razem wspomniał coś o kamuflażu, sowach i lisach. Nie brzmiało bezpiecznie. Ani zachęcająco. Jednak ufał swojemu mentorowi i za wszelką cenę chciał dać mu powód do dumy. W końcu to nie tylko mentor, ale też ojciec. Każde dziecko pragnie aprobaty rodzica. Pogodził się już z tym, że Ryjówkowy Urok będzie z niego dumna tak długo jak będzie dobrze jadł i pilnował czystości w legowisku. Jednak chęć zaimponowania ojcu była czymś innym. Po ostatniej kraksie, jaką okazał się trening nurkowania, Krzycząca Makrela trzymał syna na dystans. Posyłał mu to przeszywające spojrzenie. Tym bardziej miał nadzieję pokazać, na co go stać. Nawet jeżeli miało to stanowić zagrożenie życia, był zdeterminowany pokazać ojcu, jak przydatny może się okazać dla klanu...
Teraz jednak zostało mu sporo czasu do wyprawy. Obowiązki goniły. Jako uczeń, do jednego z jego zadań należało polowanie na pokarm dla starszyzny. Kiedyś lubił przebywać w ich legowisku. Ciężki zapach ziół i ciche ochrypłe miauknięcia, były niesamowicie kojące. Jednak z czasem jak dorastał, zaczął zauważać nieprzychylne oceniające spojrzenia. Czy to była kwestia jego brązowego futra? Obiło mu się o uszy, tu i tam o nieprzychylnej narracji w stosunku do kotów takich jak on. Nie rozumiał tego. Przecież nie miał wpływu na to jak wyglądał.
A może była w tym jakaś kropla prawdy? Był jedynym, naprawdę brązowym uczniem w klanie. Cyrankowa Łapa jak i Kazarkowa Łapa obie miały kilka podobnych odcieni, ale wyraźne pręgi mocno go odróżniały. Wiedział, że w pewnym sensie dużo go odróżniało i to bynajmniej nie pozytywnie. Często upadał, słabo polował, nie umiał się wspinać ani dobrze pływać. Może rzeczywiście był gorszy? Może rzeczywiście nie było dla niego miejsca…?
Kolejne rozmyślenia przerwał mu większy od niego kształt przemykający mu z zawrotną prędkością koło ucha. To była Karaś. Jego starsza siostra zawsze w pędzie, zawsze pełna energii. Pamiętał, jak go irytowała kiedy byli młodsi. Teraz przypatrywał się jej z mieszanką podziwu i zazdrości. Była taka silna! Taka sprawna! Wszyscy mówili po cichu, że niedługo zostanie mianowana na wojownika! To taki duży krok. Zdawało się to tak szybko. Jeszcze parę tygodni temu, pełzali w najlepsze po mchu w legowisku królowych. Ale rzeczywiście z upływem dni Karaś promieniała coraz większą pewnością i siłą wojownika.
Przez chwilę chciał się z nią przywitać, ale zanim zdążył wykrztusić słowo, kotki już dawno nie było. Odbiegła poza obóz, w poszukiwaniu pierwszej porannej zdobyczy. Prawdopodobnie też powinien się tym teraz zająć. Wzdychając ciężko, ruszył w stronę wyjścia z obozu. Czuł na sobie czyjeś spojrzenie. Podniósł głowę, ale żaden kot nie rzucił mu się w oczy. Wcisnął nieznacznie ogon pod siebie i przemykając bokiem obozowiska, w końcu wypadł na zewnątrz. Uczucie duszności, które często odczuwał w zamkniętej przestrzeni, ustąpiło jak łapą odjął.
Poranek był rześki, ale nie mroźny. Na długich, wąskich trawach rozrzucone zostały krople rosy. Przechodząc przez nie czuł, jak moczą mu futro. Skierował swoje kroki na południe. Planował dzisiaj dostać się aż do brzozowego gaju i tam poszukać zwierzyny. Było to nieco bardziej ustronne miejsce, więc liczył, że ominie wszelkie potencjalne dokuczliwe spojrzenia. I rzeczywiście, po chwili dotarł do zrujnowanego mostu. Przypominając sobie, jak ostatnio Krzykliwa Makrela pokonał drewnianą pułapkę, z niezwykłą dla siebie uwagą wskoczył na pierwszą żerdź. Ta zaskrzypiała pod wpływem nagłej zmiany ciężaru, ale poza tym, stała dość spokojnie. I tak skok po skoku, belka po belce przedostał się na drugi brzeg. Raz czy dwa nie dokładnie wymierzył. Zawisł na chwilę tylnymi łapami nad wartką wodą rzeki, ale za każdym razem dał radę wleźć z powrotem. Ze swojego rodzaju dumą, spojrzał na drewnianego potwora, którego właśnie pokonał. Ha! Jeżeli tak sprawnie pójdzie mu na treningu, to z pewnością ojciec będzie z niego zadowolony!
Teraz już w nieco lepszym humorze, zagłębił się pomiędzy wysokie, białe pnie brzóz. Wiatr wiał cicho w konarach, szeleszcząc witkami liści. Z niektórych drzew nadal spadało trochę pyłku, który kręcił w nosie. Ale nie mógł pozwolić sobie na kichanie! Krzycząca Makrela zawsze powtarzał, że jeżeli ty coś słyszysz, twoja ofiara na pewno też. Siedział więc przez chwilę kompletnie nieruchomo. Tylko uszy, obracały się to w jedną to w drugą stronę, nasłuchując wszelkich małych chrobotań. Dziś planował zdobyć darniówkę! Te małe, podobne do myszy stworzenia, ale nieco bardziej pulchne, były piekielnie szybkie. Jeżeli dobrze by się zasadził, może dałby radę zacisnąć na którejś z nich swoje kiełki.
W końcu do jego uszu dotarło ciche popiskiwanie jakiegoś małego stworzenia. Skrzelik przypadł brzuchem do ziemi i z ugiętymi łapami powoli pełzł w tamtym kierunku. Co chwilę przystawał, aby dalej nasłuchiwać. Popiskiwanie rozbrzmiewało od czasu do czasu w wysokiej trawie. Już prawie mógł dostrzec norkę oraz siedzący przed nią pulchny kąsek. Jeszcze troszkę, jeszcze pół kroku. Dostosował kąt ataku i…i zobaczył jedynie czubek ogona, kiedy darniówka czmychnęła do ziemi poza zasięg jego pazurów. Kocurek westchnął z rozczarowaniem. Najwyraźniej jego technika skradania, nadal potrzebowała ulepszenia.
Oddalił się wiedząc, że z tej nory już dzisiaj nic nie chwyci. Położył uszy lekko do tyłu w wyrazie rozczarowania. No cóż… Nie każdy wróbel kończy w gardle. Nie zamierzał jednak wracać z pustymi kłami.
Ponownie usiadł, nasłuchując uważnie. Tym razem, upłynął nawet dłuższy czas, aż wreszcie usłyszał chrobotanie w pobliskiej brzozie. Kiedy jednak tylko obrócił się w tamtym kierunku, sikorka z jaskrawo-żółtym brzuchem odfrunęła jak najprędzej. Kolejna przegrana.
Za trzecim razem przycupnął przy zwalonej brzozie. W ten sposób, nieco osłonięty od wiatru mógł pozostać niezauważony. I znowu siedział nasłuchując. Przez dłuższą chwilę nic się nie działo. Tylko dzięcioł stukał gdzieś w oddali. Wiedział, że w tej chwili nie miał szans z tak dużym, a przede wszystkim, silnym ptakiem. Do tego długi, twardy dziób mogący z łatwością rozbić czaszkę kociaka.* Nieprzyjemny dreszcz przeszedł mu po plecach na samą myśl. Nagle dotarł do niego nienaturalny szelest. Coś małego przedzierało się przez wysokie trawy. Zamarł nieruchomo, prawie wstrzymując oddech. Stworzenie musiało go przeoczyć, bo powoli podchodziło coraz bliżej. Skrzelik wyprostował nieco tylne nogi dla lepszego rozpędu i czekał. Ta chwila zdawała się wiecznością. Kompletną mordęgą niecierpliwości. Ale wytrzymał. I został nagrodzony, całkiem tłustym kłębkiem ciemnego futra. Skoczył, zaciskając na karku ofiary swoje zęby. Tak jak uczył go mentor, błyskawicznie, a zarazem stanowczo uśmiercił stworzenie. Dopiero po chwili, nadal drżąc od emocji, bliżej mu się przyjrzał. Był to całkiem okazały karczownik. Te gryzonie zazwyczaj wolały pozostawać blisko rzek, ale ten zawędrował głębiej w las, prawdopodobnie w poszukiwaniu słodkich nasion głogu. A to szczęście dla Skrzelika. Wreszcie będzie mógł z wysoko podniesionym ogonem wkroczyć do obozu. Może jednak do czegoś się nadawał?

*- Dzięcioł nie ma wymaganej siły w dziobie do rozbicia kociej czaszki, ani nie jest na tyle agresywny żeby spróbować to zrobić. Jest to przykład lęku paranoicznego. 

[1377 słów]

[przyznano 28%]

Od Wróbelkowej Łapy(Pomocnego Wróbelka) CD. Bijącej Północy

Kocur spojrzał na siostrę, która namawiała go do wyjścia. Buras potrzebował chwili do namysłu, w końcu wciąż był tylko uczniem, lecz z drugiej strony Północ to już wojowniczka, więc czym to będzie się różnić od treningu?
- No dobrze, chodźmy - powiedział Wróbelek, podnosząc się z wygrzanego legowiska.
- Fantastycznie! Za mną! - Wymruczała dymna, wychodząc, a raczej wybiegając z legowiska.
Cóż Wróbelek miał uczynić, oczywiście pobiegł za siostrą, ledwo nadążając, trudno było ukryć, że w porównaniu do Wróbelka Północ jest piekielnie szybka. I tak oto w mgnieniu oka rodzeństwo znalazło się poza obozem. Brat dobiegł do siostry, dysząc, bieganie ewidentnie nie było jego ulubioną czynnością. Na szczęście reszta spaceru to był w miarę spokojny chód, koty co jakiś czas wymieniały zdania, Wróbelek ewidentnie potrzebował takiego spaceru z bliską mu osobą. Słoneczko przyjemnie grzało, a ptaki śpiewały, krótko mówiąc pogoda była wyborna.
- Jak myślisz, co się stało Czar? - zapytał cicho. Z jednej strony nie chciał zadawać tego pytania i psuć te chwile, ale z drugiej chciał znać opinie siostry.
Północ odwróciła się patrząc swymi zielonymi ślepiami na burasa, który uciekał wzrokiem.
- Mam nadzieje, że jest bezpieczna... - Dodał.

***

Pogoda się ochłodziła, a złociste liście delikatnie upadały na ziemię. Nadeszła Pora Opadających Liści a razem z nią ból brzucha u burego kocura. Bez zastanowienia Wróbelek poszedł w kierunku legowiska medyka, zatrzymując się przed. To właśnie tutaj parę księżyców temu zawaliła się półka z legowiskiem starszyzny, a przez to wydarzenie zmarł jeden ze starszych, Fioletowe Spojrzenie. Wróbelek wciąż pamiętał, jak chodził za kociaka do ów legowiska wysłuchiwać historii. Po chwili buras wszedł do nory zwanej nowym legowiskiem medyków. Od razu podeszła do niego Czereśniowa Gałązka, a on wyjaśnił jej, czemu przyszedł. Kotka przytaknęła głową, dając znak, że rozumie, po czym zniknęła w ciemności, powracając z kępką ziół w pyszczku. Bury rozgryzł zioła, które ukazały taki sam smak jak poprzednim razem.
- Bardzo dziękuje Czereśniowa Gałązko. - Powiedział, wychodząc, na co kotka się tylko uśmiechnęła.
Gdy wystawił łapę z legowiska, od razu ukazało mu się niebieskie futro, należące do jego ojca.
- Bławatkowy Wschód uważa, że jesteś już gotowy, by zakończyć naukę. - Powiedział lider.
Gdy tak stali naprzeciwko siebie Wróbelek zauważył różnicę wzrostu między nimi, jaki ojciec jest niski, buras nie zauważył kiedy tak urósł. Ojciec coś jeszcze mówił, lecz uczeń był tak zamyślony, że słowa wlatywały mu jednym uchem, a wylatywały drugim.
- Dobrze. - Powiedział, udając, że słuchał.
- Przygotuj się na ceremonię. - Dodał niebieski, odchodząc.
Dużo czasu nie minęło, a ojciec rozpoczął zebranie, gdy wszyscy się zebrali, zaczął.
- Ja, Srokoszowa Gwiazda, przywódca Klanu Klifu, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Wróbelkowa Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia? - Wypowiedział klasycznymi słowami.
- Przysięgam. - Odpowiedział z lekkim zawahaniem. Bał się zostać wojownikiem, nie chciał walczyć.
- Mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Wróbelkowa Łapo, od tej pory będziesz znany jako Pomocny Wróbelek. Klan Gwiazdy ceni twoją siłę i empatię, oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Klifu.
Niebieski dotknął burego pyskiem w głowę, a ten dotknął go w bark, chyba nigdy nie był tak blisko swojego ojca. Gdy koty wykrzykiwały jego imię, kocur założył sztuczny uśmiech na pyszczku. Czułby się winny gdyby był szczęśliwy po tym wszystkim, co się ostatnio stało, ale przecież nikt nie musiał o tym wiedzieć. Po zakończeniu zebrania podeszła do niego energiczna dymna kotka, Bijąca Północ.

<Siostro droga?>
[559 słów]

[przyznano 11%]

wyleczeni: Pomocny Wróbelek

Od Cisowej Łapy CD. Śnieżnego Wichru

Cisowa Łapa szła właśnie szybko po zioła, zostawiając Zaranną Zjawę samą. Niby dopiero Pora Opadających Liści, jednak chorych było tyle, że medykamenty szybko się kończyły. W legowisku medyka przebywały właśnie wyczerpana Bielicze Pióro, Chryzantemowa Krew z omdleniami i w ostatnim momencie jak wychodziła, jeszcze Syczek zaczął kaszleć. Niestety dwoma ostatnimi pacjentami będzie musiała zająć się sama, jak tylko wróci. Dzięki korepetycjom u Strzyżykowego Promyka była teraz prawie dwa razy lepsza od burej asystentki medyka. I tak sobie szła kiedy patyk spadł jej na głowę.
Utknął. Śnieżny Wicher utknął na drzewie, bo chciał uszczęśliwić ducha jej byłej mentorki. W myślach zrobiła facepalm’a. To dorosły wojownik a miał pomysł jak młody uczeń.
- Jak mam ci pomóc? - zapytała, starając ukryć się irytację w głosie.
- Nie wiem... – odparł wojownik i rozejrzał się dookoła. Najwyraźniej nie do końca wiedział, co robi.
- Może... Mów mi gdzie są gałęzie! – powiedział i podniósł głowę do góry. – Ja nie mogę spojrzeć w d-dół.
- Eh, no dobrze? - powiedziała niepewnie wilczaczka, patrząc na najbliższe gałęzie. - O długość ogona po twojej lewej stronie jest jedna. - Na te słowa kocur pokiwał głową i powoli, starając się nie patrzeć w dół, schodził na ziemię. Był już coraz niżej gdy nagle usłyszał jakiś zgrzyt. Jakby coś pękało. Spojrzał na gałąź, na której stał. Otworzył szerzej oczy, widząc jej stan. W panice rozejrzał się dookoła i nie wiedząc, co zrobić, z powrotem wszedł na gałąź wyżej.
- Tamta zaraz się złamie – wyjaśnił szybko. – Widzisz jakąś inną drogę?
Niebieska skupiła się jeszcze bardziej.
- Tak! Jeżeli się skupisz, to dasz radę skoczyć na niższą gałąź, z której możesz już zeskoczyć na ziemię - poinformowała go.
- Klanie Gwiazdy miej mnie w opiece... – powiedział van i zamknął oczy. Po chwili je otworzył i przełknął głośniej ślinę. Nie miał wyboru. Napiął mięśnie i ostatni raz spojrzał w dół na swój cel. W końcu skoczył. Trochę krzywo, ale trafił w gałąź, przy okazji raniąc sobie brzuch. Wykrzywił się z bólu i z trudem stanął. Gdy udało mu się pozbierać, zeskoczył na ziemię, od razu kuląc się, by przez chwilę przeczekać ten ból.
- Gryko, Lawendo i Naparstnico, mam nadzieję, że to widziałyście – powiedział cicho, lekko się podnosząc. W końcu spojrzał na młodszą kotkę i uśmiechnął się lekko.
- Dziękuję Cisowa Łapo.
- Może już wrócisz do obozu? - zapytała pręgowana tygrysio. - Jestem trochę zajęta. - Bała się również, że syn Szczurzego Cienia znowu coś wymyśli i będzie musiała wołać wojowników, żeby mu pomóc.
- Z chęcią – odparł, a gdy tylko wstał, na chwilę jeszcze się skulił. Wykrzywił pysk i po chwili powoli ruszył w stronę obozu. Nagle jednak się zatrzymał i spojrzał w las.
- Nie mogę jeszcze wrócić Cisowa Łapo. Ale ty możesz już iść – powiedział i skręcił w stronę cmentarza. – Jeszcze raz strasznie dziękuję. Gdyby nie ty, zostałbym na tym drzewie – podziękował i powoli podszedł w tamtą stronę.
- Gdzie idziesz? - zapytała szybko córka Olszowej Kory. Tak mogłaby już iść zbierać zioła, ale chciała się dowiedzieć. No i nie chciała ryzykować kolejnego fenomenalnego pomysłu, z którego tamten już mógłby nie wyjść tak cało.
- Na cmentarz – odpowiedział brat Gryczanej Łapy, odwracając lekko głowę, w jej stronę. Siostra Wierzby popatrzyła na niego w milczeniu. Nie wiedziała, co teraz powiedzieć. Czy może nic nie mówić? Czekała na reakcję kocura. Kątem oka obserwował ją jeszcze chwilę, czekając na jakąkolwiek reakcje. Orientując się jednak, że uczennica nie zamierza nic powiedzieć, z powrotem się odwrócił. Spojrzał przed siebie i powoli ruszył w stronę cmentarza.
- Podobno byłaś zajęta – przypomniał, coraz bardziej się oddalając. – Jednak jeśli chcesz, możesz iść ze mną. Jestem pewien, że Naparstnica ucieszyłaby się z odwiedzin swojej uczennicy – powiedział, jeszcze raz na chwilę odwracając się w stronę Cisowej Łapy. Zastanowiła się chwilę. Westchnęła. Zrobi to. Pójdzie tam. Tylko dla byłej mentorki.
- Prowadź.
Wilczak pokiwał głową i ruszył w stronę cmentarza. Dalej nieco powolnie, przez jeszcze trzymający ból brzucha po upadku, jednak w końcu dotarli. Rozejrzał się dookoła. Było bardzo cicho i ewidentnie tylko oni się tu znajdowali.
Kocur oglądał się co chwilę, najwyraźniej próbując sobie coś przypomnieć. W końcu usiadł przed grobem córki Gęsiego Wrzasku. Zamknął oczy i siedział tak w ciszy. Gdy znów je otworzył wymamrotał coś cicho, ale ona nie mogła go dosłyszeć.
- Była dobrą mentorką? – zapytał po chwili i spojrzał na tortie. Popatrzyła na syna Ważkowego Skrzydła.
- Tak - powiedziała. Tak naprawdę nie wiedziała, co o niej sądzić. Była jej mentorką zbyt krótko. Ale i tak była lepsza niż ta medyczka Klanu Nocy. Głupia wierząca w gwiazdki lalunia.
Brat Lawendowej Łapy uśmiechnął się lekko i znów przeniósł wzrok na grób.
- No widzisz koleżanko od wspinaczki – mruknął i westchnął cicho. – Szkoda, że już dołączyłaś do gwiezdnych – powiedział i znów spojrzał na Cisową Łapę. – Zmieńmy temat. Jak ci idzie szkolenie?
Na sekundę źrenice uczennicy Zarannej Zjawy zwężyły się do szparek. Na szczęście szybko się ogarnęła i kocur chyba tego nie zauważył. Jak on mógł! Te gwiazdki nigdy nie porwałyby Naparstnicy! Nie mogłyby!
- Świetnie - mruknęła.
- Trudno ci jest, uczyć się większości w innym klanie? – dopytywał kot będący zwany niegdyś Naiwną Łapą.
- Nie, jest tak jak zwykle. Tylko po prostu inne koty wszędzie - odpowiedziała szybko. Nie przepadała za gadaniem z wojownikami. Przynajmniej takimi starszymi, ale z młodszymi też niezbyt. Po prostu czuła się…jakoś inaczej. Były „mentor” Szczypiorka pokiwał głową.
- Ale dobrze, że dostałaś taką możliwość. Od śmierci Kuniej Norki, nie mamy w klanie w pełni wyszkolonych medyków. A ona niestety ucznia nie miała.
- Mhm… - mruknęła przyjaciółka Topielcowej Łapy nie wiedząc, co powiedzieć. Obydwoje znowu zamilkli, tworząc ciszę. Przyjaciel jej byłej mentorki rozejrzał się jeszcze raz po cmentarzu, a po chwili wzrok po raz kolejny skierował w miejsce, w którym została pochowana Naparstnicowa Kołysanka. Oczy lekko mu się zaszkliły, lecz szybko pozbył się łez. Cis zupełnie nie wiedziała, co teraz zrobić. Pocieszając innych czuła się sztucznie więc uznała, że zakończy tę rozmowę. Po prostu poszła zbierać zioła i wróciła do obozu, by zająć się Syczkiem i Chryzantemową Krwią.

<Śnieżku?>
[969 słów + leczenie postaci NPC]

[przyznano 19%+5%]

Wyleczeni: Bielicze Pióro, Syczek, Chryzantemowa Krew

Od Cykorii Do Szafirki (Szafirkowej Łapy)

 *Przed mianowaniem dzieci Obserwującej*

 Mimo iż spędzanie czasu z Pszenicą mógł zaliczyć do spędzania miłego czasu, to bardziej ciekawiła go trójka starszych kotów. Nie wiedział, kim są, a w żłobku spędzili podobno więcej czasu niż on. Ciekawe co widzieli lub co robili, nim pojawił się on z siostrą? Była ich niby trójka, czego lekko zazdrościł im Cykoria. Sam chciałby mieć jeszcze jednego brata lub siostrę. Nie dlatego, że nie lubił siostry, ale dlatego, że fajnie było mieć trzeciego kota do zabawy. Wtedy mógłby bawić się z nim lub nią, gdy siostra wystraszyła go swoim uśmiechem, co zdarzało się częściej, niż ten chciał przyznać.
 Wbijał swój wzrok w jedną z szylkretowych kotek, która podobno nosiła imię Szafirka, a dokładniej mówiąc w jej ogon, który od czasu do czasu się poruszał. Cynamonowy kocur uznał to za swoją ofiarę. Złapię ją i pokaże jakim jest dobrym wojownikiem, a tym samym zdobędzie nową przyjaciółkę. Plan idealny. Na całe szczęście kotka była zajęta rozmową ze swoim bratem, więc nie zauważyła, jak ten skrada się, a bardziej próbuje się skradać, w jej kierunku. Gdy był wystarczająco blisko, to skoczył w kierunku swej ofiary i wbił lekko swe kiełki w ogon kocicy. Na to ta cicho pisnęła i wbiła swój wzrok w Cykorię, po czym wyrwała swój ogon z jego pyska. Położył swe uszy. Nie taki był plan. Nie miał zranić jego przyszłej przyjaciółki!
 - Przepraszam… - Wydusił z siebie i zrobił kilka kroków w tył. Nie przemyślał tego i teraz kocica ucierpiała przez jego głupotę. Nie miał zamiaru narobić sobie wrogów. - Ja, ja nie chciałem! Ja naprawdę nie chciałem! Wybacz mi! - W jego oczach zebrały się łzy. Do końca nie wiedział, co miał zrobić w takiej sytuacji, więc dał się ponieść emocją. On tylko chciał zdobyć nowego przyjaciela, nic więcej.

<Szafirko?>

Od Kawczego Serca

 Srocza Gwiazda zwołała zebranie, podczas którego miała zostać przeprowadzona ceremonia mianowania Cytrusa na ucznia. Jako jego bliska krewna, czuła przeogromną dumę, że kolejny członek z ich rodziny był od krok do zostania wojownikiem.

Nie raz miała okazję odwiedzić go, jak i jego matkę, a swoją ciotkę – Mgliste Spojrzenie w kociarni przy okazji odwiedzin Wirującej Lotki. To właśnie tutaj, w żłobku znalazła miejsce, w którym na dłużej była w stanie się uśmiechać. Mimo bycia wojowniczką, niczym uczniowie czy nawet piastunka,  w przerwach od patroli, jak również innych obowiązków doglądała królowych i ich potomstwa, które za kilka księżyców miało zawitać na świat, bądź już pełzało po żłobku.

Kotewkowy Powiew nie wyglądała na zadowoloną z jej wizyt, a Kawcze Serce miała wrażenie, że jej druga kuzynka wręcz niemo krzyczała podczas jej odwiedzin: “Skoro ona tak ochoczo spędza czas w kociarni, to może niech ona zostanie piastunką!”. 

Właściwie, z wielką przyjemnością by się z vanką zamieniła na rangi. Dziwiła się, czy też właściwie nie rozumiała decyzji Sroczej Gwiazdy – wytypowała na to stanowisko kotkę, która zdaniem czarnej nie miała za grosz łapy do kociąt; chociażby przez fakt, że sama jak na razie ich nie posiadała oraz przez jej styl bycia.

Jeszcze kilka księżyców temu Kawka dałaby sobie łapę uciąć, że Kotewka zostanie mianowana na wojownika, i co? Łapy by teraz nie miała!

A tak… nie miała tylko kawałka lewego ucha.

Zajęła miejsce obok swojej ukochanej, posyłając jej pokrzepiający uśmiech, by już chwilę później skupić się na przebiegu ceremonii kuzyna.

— [...] Od dzisiaj, aż po kres twojej nauki będziesz znany jako... — Głos liderki zawiesił się na kilka uderzeń serca — … Nawałnicowa Łapa. Będziesz szkolił się pod okiem Biedronkowego Pola.

Zmiana imienia kuzyna nie była dla niej aż tak wielkim zaskoczeniem, jak to kto został jego mentorem. Była pewna, że się przesłyszała. 

Nie odrywała wzroku od pyska ciotki, mając nadzieję, że czarno-biała poprawi się i na mentora niebieskiego wytypuje innego kota.

Nie zrobiła tego.

Gdyby nie Księżycowy Blask, która w porę przylgnęła do boku czarnej, siostrzenica liderki najpewniej jeszcze bardziej zakłóciła by przebieg ceremonii. Wyraz jej pyska, nastroszone futro, jak i napięte mięśnie jasno dawały do zrozumienia kotom znajdującym się obok niej co myśli o Biedronkowym Polu jako mentorce Nawałnicowej Łapy, jak i komentarzu Bratkowego Futra względem Mglistego Spojrzenia.

***

Niemal natychmiast po przekroczeniu wejścia do obozu, swoje kroki skierowała do kociarni. Już na samym wejściu do jej uszu dotarło ciche popiskiwanie nowonarodzonych kociąt. Żałowała, że nie mogła towarzyszyć kuzynce przy porodzie; w końcu obiecała jej, że w tej ważnej chwili będzie przy niej, nawet jeśli przeszkadzałaby swoją obecnością medykom. W końcu każdej przyszłej matce powinna w trakcie tak ważnej chwili towarzyszyć kotka, która już miała za sobą poród, aby dodatkowo dodać otuchy rodzącej!

Niestety z powodu patrolu, na który została wytypowana razem z córkami i ich mentorami oraz zbyt pośpiesznej chęci przyjścia na świat kociąt Wirującej Lotki, nie była w stanie dotrzymać obietnicy.

Światło księżyca delikatnie oświetliło wnętrze żłobka, kiedy przecisnęła się między sumakami. Przy wejściu dostrzegła pogrążoną we śnie piastunkę, a w oddali Wirującą Lotkę – kotka zajmowała się pielęgnowaniem futerek swoich pociech, kotłujących się przy jej boku i cicho nuciła uspokajającą melodię. Królowa zdając sobie sprawę z obecności mentorki, nie zaprzestała wcześniejszych czynności, mimo to lekko skinęła głową w geście powitania starszej, a na jej zmęczonym pysku zagościł uśmiech. 

Pomimo panującego mroku w głębi kociarni, Kawka z łatwością doliczyła się czwórki kociąt u boku córki liderki. Ostrożnie ułożyła się koło karmicielki, czule przyglądając się kociakom, starając się pozbyć uścisku w sercu, na wspomnienie tego, że jeszcze nie tak dawno i ona z trójką kociąt u swego boku przebywała w żłobku.

— Spieszno im było na świat… — podjęła cicho arlekinka spoglądając na znajdującą się pomiędzy jej przednimi łapami liliową ślepą kulkę. Kociątko cicho mruczało, kiedy matka pielęgnowała jego sierść, będącą na razie niczym innym jak delikatnym puchem chroniącym różowiutką skórę. — Byłam pewna, że poród nastąpi dopiero za co najmniej dwa wschody słońca.

Wirująca Lotka przedstawiła kolejno swoje kocięta. U jej łap leżała Zimorodek, rozkoszna liliowa koteczka przez cały czas cicho popiskiwała domagając się uwagi matki. Czarno-biała koteczka o lekko kręconej sierści znajdująca się u boku królowej została nazwana Alga. Obok niej, wręcz wtulona w ogon poprzedniczki znajdowała się skulona Płotka.

Dostrzegając kolor futra kociaka na jego małych uszach i ogonie, Kawcze Serce nieznacznie posmutniała, zdając sobie sprawę, że maluch nie będzie miał łatwego życia w Klanie Nocy, będąc narażonym na przytyki ze strony niektórych kotów już od pierwszych chwil swego życia. Być może już tego doświadczyła. Niepewnie uniosła spojrzenie na Wir, mając nadzieję, że jej wyraz pyska zdradzi czy coś takiego miało miejsce. Mimika kotki nie zmieniła się, poza wymalowanym zmęczeniem po porodzie, którego nie była w stanie ukryć, na jej pysku gościł uśmiech, a w jej głosie mimo chrypki brzmiała zaraźliwa radość, kiedy kolejno przedstawiała kociaki.

— [...] a to Mandarynka.

Na dłuższe uderzenia serca zawiesiła spojrzenie na srebrzystym kociaki, a jej ciało przeszedł chłód i trudny do wytłumaczenia niepokój. Srebrzyste umaszczenie do końca życia miało jej się kojarzyć negatywnie za sprawą jednego z kotów.

Mimo, że Kawcze Serce była dorosłą wojowniczką, przez jej myśl przebiegła głupia myśl sugerująca, że Makowe Pole nie mogąc zaznać spokoju po śmierci, wróciła do świata żywych, jako kocię Wirującej Lotki. Po to, aby się zemścić na samej Kawce.

Czarna nerwowo przełknęła ślinę, starając się nie zwariować. W końcu Klan Gwiazdy czuwał nad Klanem Nocy, prawda? Nie pozwoliliby, aby zły kot powrócił do żywych. Tak samo jak nie powinien pozwolić na śmierć niewinnego kota, jednak pozostał na to bierny, będąc jedynie obserwatorem. Im dłużej się w to starała zagłębić, tym bardziej uświadamiała się sama, że nie rozumie działań i przyzwoleń gwiezdnego klanu, który powinien chronić swoich wiernych.

— Wszystko w porządku? — Arlekinka przerwała niezręczną ciszę 

— T-tak… Przepraszam, zamyśliłam się. — odchrząknęła starając się odgonić natrętne myśli. To, że kocię było łudząco podobne do Makowego Pola było czystym przypadkiem. Dzięki wychowaniu Wir, Mandarynka na pewno wyrośnie na dobre kocię, które będzie kierować się dobrem bliźnich i nie będzie w samcach widzieć zagrożenia. — Spisałaś się Wir. — mówiąc to, nachyliła się do kuzynki i zetknęła z nią czołem — Urodziłaś czworo kociąt, które w przyszłości zostaną wspaniałymi wojownikami. Klan Nocy na pewno będzie z nich dumny. Poprawka, już jest. — Uśmiechnęła się.

Chcąc dać odpocząć kotce, w końcu zebrała się do wyjścia. Nim jednak opuściła kociarnie, zatrzymała się tuż przed Kotewkowym Powiewem, która nadal była pogrążona we śnie i nic nie wskazywał, że miałaby za chwilę się obudzić. 

— Kotewko. Obudź się. — zwróciła się do drugiej kuzynki, która niezbyt chętnie wybudziła się ze snu, po tym jak została szturchnięta łapą. — Nie powinnaś spać, powinnaś czuwać i w każdej chwili być gotowa pomóc Wirującej Lotce zajmować się kociętami. Wciąż jest osłabiona po porodzie.

Vanka ziewnęła, a na jej pysku wkradł się grymas. Przeniosła spojrzenie na Wir, a po chwili ponownie na Kawcze Serce.

— Na razie sobie przecież sama radzi bardzo dobrze. Jesteś przewrażliwiona Kawcze Serce. Przecież nigdzie nie wyszłam, a jak będę potrzebna to mnie obudzi… — rzuciła leniwie kotka, ponownie starając się wygodnie umościć na legowisku — Poza tym pomogłam już jej w myciu kociąt… dostała zioła na wzmocnienie od Strzyżykowego Promyka…

— Jesteś piastunką, a nie śpiącą księżniczką, Kotewkowy Powiewie. — prychnęła mierząc spojrzeniem “nianie”. — Zamiast ciebie, to właśnie Wirująca Lotka powinna spać, musi odzyskać siły, aby móc odpowiednio zająć się kociętami i nie mieć problemów z laktacją. Ty za nią kociąt nie wykarmisz.

Z pyska młodszej kotki padło niezadowolone krótkie syknięcie, jednak podniosła się powolnym krokiem zbliżyła się do swojej siostry.

Czarna wojowniczka przyglądała im się przez chwilę, wahając się przed opuszczeniem kociarni. Miała nadzieję, że jej uwaga dotycząca zachowania niedoszłej wojowniczki zmieni jej nastawienie i podejście do pełnienia tak ważnej funkcji, na którą została wybrana. Miała w końcu pomagać królowym w opiece nad kociętami będącymi przyszłością ich klanu, a nie lenić się.

***

Czarny ogon wojowniczki nerwowo uderzał raz za razem o podłoże, podczas ceremonii kociąt Wirującej Lotki. Co było tego powodem? Brak jednego z czwórki kociąt oraz ich matki. Zdawała sobie sprawę z tego, że Wir mogła czuć się słaba po porodzie; w końcu wydanie o jednego kociaka więcej niż czarna wojowniczka było nie lada wyzwaniem, jak i przede wszystkim obciążeniem dla ciała królowej. Jednak czy, aby na pewno kotka odpuściłaby tak ważne wydarzenie i to w dodatku dotyczące jej potomstwa? Musiało się coś stać. Płotka chyba nie…

Odszukała w tłumie Sumika, u którego boku niemalże natychmiast się znalazła, aby się dokładnie dowiedzieć co się dzieje. Ten pokrótce jej wytłumaczył, że tak jak przypuszczała, czarno-biała wciąż dochodziła do siebie po porodzie, dlatego też została w legowisku królowych. Razem z Płotką. Nic więcej poza tym nie udało jej się dowiedzieć.

Z ulgą wypuściła powietrze, słysząc, że zarówno matce i kociakowi nic nie jest. Mimo to, nie wróciła na swoje miejsce, aby dalej brać udział w ceremonii. 

Udała się do kociarni.

Karmicielka leżała tuż przy wejściu, być może to właśnie w taki sposób chciała brać udział w ceremonii, chcąc częściowo coś widzieć i słyszeć. W jej przednich łapach znajdował się kociak, spał, nie zdając sobie sprawy z tego co się dzieje, co go omija.

Na pysku królowej widniał grymas, a jej oczy były zaszklone i zaczerwienione.

— Wir… przyszłam sprawdzić czy wszystko w porządku. Zmartwiłam się, że ty i Płotka nie uczestniczycie w ceremonii. Co się dzieje, wszystko dobrze? — spytała z troską w głosie ostrożnie zajmując miejsce obok ukochanej kuzynki, która była dla niej niczym rodzona siostra. Dostrzegła, że arlekinka stara się ukryć fakt, że przed chwilą płakała. Wiedziała, że skoro Wirująca Lotka wylała łzy i wyglądała na złą, coś musiało być nie tak. Jednak wolała osobiście dowiedzieć się tego od niej, niż snuć domysły. Być może to właśnie wygadanie się ulży kotce, a Kawcze Serce będzie miała jaśniejsze spojrzenie na sytuację i uda jej się jakoś pomóc.

— Nie. Matka wykluczyła Płotkę z ceremonii — miauknęła arlekinka ochrypłym głosem, patrząc na dawną mentorkę zmęczonym, acz poważnym wzrokiem. W jej oczach widać było niezadowolenie, zawód, złość, smutek, żal. Wirująca Lotka zakaszlała, przysłaniając sobie pysk łapą i uspokajając powoli rzężący oddech.

Gdzieś z tyłu głowy wcześniej zrodziła jej się myśl, że być może to, co powiedziała właśnie teraz Wir, stoi za brakiem obecności czekoladowej vanki w obrzędzie, jednak sądziła, że Srocza Gwiazda nie posunie się do czegoś takiego, aby zabronić jednej ze swoich wnuczek udziału w ceremonii, sprawiając tym samym przykrość ich matce.

— Chodzi o jej barwę futerka, tak? — spytała ze smutkiem w głosie. To musiał być jedyny powód, przez który kociak został wykluczony. 

Wir zaśmiała się, ale nie był to radosny śmiech. Zdawał się przepełniony goryczą, która aż kuła w uszy.

— Oczywiście, że o to. Myślałam, że się opamięta albo chociaż uszanuje moje zdanie, że zrobi to dla mnie. Ale nie... jest zbyt uparta, by to zmienić. Uciszyła mnie, gdy tylko się z nią nie zgodziłam i chciała…  kazała dać mi zioła na uspokojenie — prychnęła. — gdybym tylko... mogła... tam być... — Jej głos był coraz słabszy, jakby walczyła z własnym gardłem. Nie dokończyła, znów kaszląc i charcząc.

Na dźwięk słów odnośnie kazania podania ziół karmicielce, ucho czarnej nerwowo drgnęło, a w jej wnętrzu wręcz się zagotowało. Wir nie zasłużyła na takie traktowanie. 

Zawiodła się na Sroczej Gwieździe, po raz kolejny.

— Postaraj się oddychać powoli, głębokie wdechy. — poleciła łagodnie, gdy arlekinka zakasłała. Starała się odpowiednio dobierać słowa, tak aby uspokoić karmicielkę, jak i samą siebie. — Myślę, że i teraz zostałabyś uciszona, skoro coś takiego miało miejsce wcześniej. — rzuciła nieco ostrzej niż chciała, zerkając na zewnątrz kociarni, poza którą wszyscy spędzali ten czas w obłudnej radości.

Była zła, że Wir została z tym wszystkim sama i nie miała wsparcia, chociażby w swoim partnerze, który powinien być przy niej, w szczególności teraz. To on powinien być u jej boku, a nie Kawcze Serce. Nie powinna być tutaj sama, pełna żalu i goryczy. 

Być może, gdyby matka kociąt znalazła siły, aby opuścić żłobek i zakłócić ceremonię, skończyłaby z łatką “wariatki”, a tego lepiej było uniknąć. W razie, gdyby Wir starała się spróbować opuścić legowisko, córka Nastroszonego Futra miała zamiar jej to uniemożliwić. 

Dla jej własnego dobra, jej i jej kociąt.

— Ale klan wiedziałby... i może... może ktoś by mnie poparł... nas poparł... — wycharczała — ona na to nie zasłużyła — spojrzała na Płotkę — będą ją tępić. Będą nią pogardzać. Ale boję się, że może być gorzej... — miauknęła. 

— To prawda. — westchnęła, być może udałoby się znaleźć poparcie wśród reszty członków, jednak obawiała się konsekwencji, jakie mogły z tego wyniknąć. Poza tym fakt, że liderka otwarcie wykluczyła kociaka z ceremonii, dała tym samym innym pozwolenie na gorsze traktowanie jednego z kociąt. A córka Błotnistej Plamy nie miała zamiaru dopuścić, aby w klanie, który kochała robiła się jeszcze większa przepaść między kotami, czy to ze względu na płeć czy kolor futra, coś czego nie mogli przecież wybrać — Póki żyję, nie pozwolę, aby ktoś ją skrzywdził, gardził, bądź chociażby krzywo na nią spojrzał. Masz moje słowo. — Obiecała kocicy. — Księżycowy Blask i Poranny Ferwor na pewno nie będą nią gardzić. Kazarkowa Łapa i Cyrankowa Łapa również, w końcu to moje córki… i częściowo ich futerka również zdobi brąz. — Uśmiechnęła się. Kochała ich brązowe kępki futra, na złotym i rudym futrze. Wiedziała, że udało jej się zaszczepić od początku w ich umysłach najważniejsze rzeczy - to że nie kolor futra, jak i płeć decyduje o tym czy kot zasługuje na szacunek, a jego czyny i sposób w jaki traktuje innych. — Mój brat Krzycząca Makrela, jego partnerka Ryjówkowy Urok oraz ich dzieci: Krabowa Łapa, Karasiowa Łapa, Skrzelikowa Łapa też. Mgliste Spojrzenie, Nawałnicowa Łapa, jak i Piórolotkowy Trzepot na pewno nigdy nie sprawią jej przykrości, w końcu to moja… to nasza rodzina. Jeszcze ktoś się na pewno znajdzie, kto będzie ją chronił i nie pozwoli na odmienne traktowanie…

Mówiąc to, sięgnęła do futra na piersi, które jak zwykle miała przystrojone piórkami różnorakiego ptactwa; kolorowe, duże i małe piórka wczepione były w czarną sierść. Ostrożnie udało jej się wysunąć małe piórko, należące do młodego i małego ptaka, które ostrożnie umiejscowiła na łebku śpiącego kociaka, kształtem poprzez ułożenie na białym futrze przypominał sierp księżyca.

Ona nie miała zamiaru rezygnować z członka rodziny, tylko dlatego, że był inny, a tym miała być jej własna ceremonia, którą zapoczątkowała już jako uczennica. Każdy kot, nie zważając na pokrewieństwo krwi, którego kochała i chciała dla niego jak najlepiej został obdarowany przez nią piórkiem, mającym zapewnić swego rodzaju ochronę i będącym znakiem rozpoznawczym, że należy do jej rodziny. I jeśli z nim zadrze, zadrze z samym Kawczym Sercem.

Wir uśmiechnęła się, zmęczona, ale szczęśliwa, że miała kogoś kto będzie tak zaciekle bronić Płotki.

— Dzi-dziękuję — wychrypiała. Na chwilę nastała cisza, a kotka jakby zastanawiała się nad czymś, by potem powiedzieć — może i... nie mogę być na ceremonii... ale zrobię wszystko, by Płotka była jak najmniej poszkodowana — zaniosła się kaszlem, by następnie unieś lekko głowę i miauknąć cicho, próbując oszczędzić trochę swój głos — możesz przynieść mi największą rybę ze stosu? Może i nie dostanie znaku od Sroczej Gwiazdy, ale... — przysłoniła pysk, pokasłując.

Nie spodziewała się, że ten "głupi" znak, który z dnia na dzień został wprowadzony ich w klanie będzie tak ważny dla Wirującej Lotki, aż tak bardzo, że sama zdecyduje się naznaczyć nim małego kociaka. To był tylko znak, który można było przecież zmyć i żaden ślad po nim by nie został. Dla Kawczego Serca nie miał on większego znaczenia, jednak widząc ile to znaczy dla królowej, miała zamiar spełnić jej prośbę.

— Sroczej Gwieździe raczej się to nie spodoba… — mruknęła cicho, jednak już po chwili odparła bardziej przyjaźnie: — Przyniosę ci największą rybę ze stosu. Największa jaka pomieszkuje w rzece — obiecała. 

I tak też uczyniła.

Wróciła z udanego połowu, bo na stosie były same małe rybki, przynosząc królowej spory okaz szlachetnej ryby, której krew miała posłużyć do naznaczenia głowy małego kociaka. W międzyczasie podczas jej nieobecności do kociarni zostały odprowadzona pozostała trójka kociąt, których głowy zdobił czerwony lotos. Tak jak i już po chwili miał zdobyć głowę biało-brązową koteczkę. 

Znak co prawda różnił się od reszty, był krzywy i nieco rozmazany, jednak najważniejsze było to, że arlekinka szczerze się uśmiechała, tuląc ślepego kociaka.

— Dziękuję…

Widok uśmiechu na pyskach jej bliskich było czymś co dawało jej siłę.

***

Gdy tylko udało jej się znaleźć wolną chwilę pomiędzy obowiązkami wojownika, odwiedzała Wirującą Lotkę i jej córki w kociarni, zachęcając do odwiedzin królowej również swoje córki – Cyranke i Kazarke. Chciała żeby te miały ze sobą dobry kontakt, tak samo jak Kawcze Serce miała z Wirującą Lotką. Poza nimi starała się również zachęcić potomstwo swojego brata, do odwiedzin nowych członków ich rodziny. Widziała w końcu, jak relację z bliskimi są ważne i to od pierwszych chwil życia, a jej zależało na tym, aby były one pielęgnowane. Kiedyś zrozumieją, że wszelaka uraza i małostkowość tracą na znaczeniu, gdy nie można spędzić więcej czasu z kotami, na których nam najbardziej w świecie zależy.

Kula mchu potoczyła się pod same łapy wojowniczki, wyrywając ją z melancholii.

— Wybacz ciociu! — pisnęła niezbyt wyraźnie mała, srebrna kotka, by już po chwili pochwycić w swój mały pyszczek mech i udać się z nim do nawołujących ją sióstr

Tak jak i małej Płotce, również trzem pozostałym córkom kocicy podarowała małe piórka, którymi kociaki w trakcie jej odwiedzin bawiły się - wszystkie cztery koteczki razem rozmawiały, śmiały się i wymyślały nowe to sposoby użycia mchu, patyku i piórek w swych kocięcych zabawach.

Razem z nimi cieszyła się tymi beztroskimi chwilami, pełnymi rodzinnego ciepła.

***

Wieść o śmierci kuzynki spadła na nią niczym grom z jasnego nieba Porą Zielonych Liści. Była to niczym zły sen, koszmar. Dopiero co udało jej się pogodzić z utratą dziecka, a teraz kolejny raz z jej życia zniknął jej bliski sercu kot. Znała Wir od maleńkości, kiedy wraz z ciotką, Pchlim Nosem i Pylistą Burzą udało jej się uratować z rzeki porzucone kocięta. Gdyby nie oni, najpewniej byłyby martwe. Wszystkie cztery koteczki, które zostały przygarnięte przez Srokę traktowała jak swoje młodsze siostry, jednak to właśnie z arlekinką udało jej się stworzyć tak silną więź. 

Była jej siostrą. Kuzynką. Uczennicą.

Gorzkie łzy spływały z jej oczu, kiedy przyglądała się nieruchomemu ciału kocicy przyozdobionym kwiatami. Pośród nich dostrzegła wczepione w czarno-białe futro piórko, które podarowała kocicy podczas jej i jej siostrom podczas ich pierwszego zgromadzenia. Tylko Wirująca Lotka z całej czwórki jako jedyna przez cały czas miała ten mały, acz ważny dla starszej wojowniczki podarek przy sobie. Nawet teraz.

Wir na pewno trafiła do Klanu Gwiazdy, tak samo jak Krakwie Skrzydło. Tego była pewna. 

Jednak mimo tej wiedzy, nie miała już zamiaru oddawać czci przodkom na Srebrzystej Skórze, bytom, które pozostawały bierne na wydarzenia w świecie żywych. 

Zawiodła się na nich, tak samo jak na ciotce.

Nieznacznie uniosła głowę, przenosząc spojrzenie na liderkę, która tak jak i reszta zebranych kotów pogrążona była w żałobie. Jeszcze nie tak dawno oczy Kawczego Serca, już za czasów bycia Kawczą Łapą, spoglądały na ciotkę z podziwem, teraz trudno było tej iskry odszukać w jej zielonych oczach. Zamiast tego można było w nich dostrzec żal i smutek, który towarzyszył również zmarłej członkini Klanu Nocy przed jej śmiercią. Możliwe, że i on dołożył swoją cegiełkę do stanu zdrowia królowej, który pomimo dobrej opieki medycznej nie ulegał poprawie. 

Być może, gdyby i córkę Błotnistej Plamy zdobiło brązowe futro jak bezbronne kocię martwej kuzynki, nie miałaby tylu przywilejów co teraz, jako czarno-biała kotka i siostrzenica liderki. Nie stałaby tu wśród nich. 

Czy Sroka inaczej by ją traktowała, ogólnie, jak i podczas treningu? Czy celowo zaniedbała by jej wykształcenie, aby udowodnić, że koty o brązowym umaszczeniu są gorsze od reszty? Mogła tylko snuć domysły, jednak skoro zielonooka odtrąciła brązowo-białe ślepe kocię, będącym przecież jej wnuczką, u której dominowała biel, a nie niepożądany przez liderkę kolor, wszystko było możliwe. Czarna nawet nie chciała rozważać stosunku ciotki do niej, gdyby zamiast czarnego futra w większości zdobił ją brunatny kolor. Najpewniej nie zniosłaby presji otoczenia, która by była jeszcze większa od tej, która miała przyjemność doświadczyć za młodu, chociażby przez fakt tego czyją córką była – dwójki pogardzanych kotów w ich małej, zamkniętej społeczności.

Po zakończeniu ceremonii pogrzebowej udała się samotnie do legowiska wojowników, w którym przez jeszcze długi czas miała wylewać łzy, tak aby już później nie płakać. Nie mogła sobie na to pozwolić, musiała być silna. W końcu obiecała coś Wir, a tej obietnicy tym razem miała zamiar dotrzymać. Musiała. 

Musiała również zadbać o to, aby młoda kotka miała oparcie w swoich siostrach, nawet pomimo upływających księżyców miała nadzieję, że ich relacja pozostanie niezmienna, nawet pomimo “karmienia” kociąt nieprawdziwymi wartościami.

Kawka buntownik, jak Wir, ugryzie każdego w nos, kto krzywo spojrzy na Płotkę. Nawet rodzinę królewską. Ale spokojnie, na wściekliznę szczepiona była. 

A i będzie pilnowała, aby córki Wir nie były karmione opowieściami, że czekolady gorsze, doda swoje pięć groszy na temat równości (i równouprawnienia) i tego, że rodzina powinna się trzymać razem, a nie tworzyć dziwne podziały. 

Może założy też jakiś ruch oporu czy coś 💃  podzieli los starego Stroszka