Od Liściastego Futra

Obecna Pora Opadających Liści była urodzajna w zwierzynę. Dało się to zobaczyć po usatysfakcjonowanych wojownikach wracających z polowań z pyskiem pełnym piszczek. Kotce się to podobało, jednak jak zawsze była zaniepokojona, czy aby na pewno zapasu ziół z Pory Zielonych Liści starczy aż do pory Nowych Liści. Musiała oszczędzać jak zawsze. Jednak jeśli wojownicy dużo jedli, mieli więcej siły, a to się wiązało z większą odpornością na różnego rodzaju choroby. Asystentka medyczki obawiała się pory Nagich Drzew. Nie chciała kolejnej epidemii. Zwłaszcza po tym śnie od Klanu Gwiazdy. Nie udało jej się rozgryźć, co on oznacza, chociaż codziennie o tym myślała. Na początku był urodzaj, a potem… wszystko zgniło. Wiedziała, że to oznacza jakąś chorobę, zniszczenie, katastrofę, tylko nie wiedziała, co dokładnie to będzie. Czuła lekki niepokój na myśl o tym, że przecież teraz tereny łowieckie są bogate w zdobycze. Czy to znaczy, że niedługo nastąpi to nieszczęście?
– Halo? Liściaste Futro? – czyjś głos wyrwał ją z rozmyślań.
Szybko odwróciła się i ujrzała przed sobą Prószący Śnieg, który najwyraźniej od jakiegoś czasu już tutaj stał. Pewnie coś mu dolegało. Zmartwiona podeszła bliżej i przypatrzyła się w jego nienaturalnym sposobie wygiętym ogonie.
– Wybacz, nie zauważyłam cię. – miauknęła przepraszająco.
– Nic się nie stało. – odparł wojownik przyjaźnie, posyłając jej pokrzepiający uśmiech.
– Coś ci się stało w ogon, mam rację?
– Dokładnie tak.
– Gdzie cię boli?

***

Kiedy nastało wysokie słońce, jak zwykle większość kotów udała się na chwilowy odpoczynek od wszystkich obowiązków. Liściaste Futro także porzuciła segregowanie ziół i wyszła na polanę, próbująć pozbyć się wszystkich zmartwień z głowy. Udała się do Paprociowego Zagajnika, jej kolegi, który siedział samotnie w cieniu. Gdy do niego doszła, uznała, że wygląda niemrawo. Może coś się stało? Może ma zły humor?
– Wszystko w porządku, Paprotku? – zapytała zmartwiona.
– Taaak… – odparł kocur zmęczonym głosem.
– W takim razie czemu tak dziwnie dzisiaj wyglądasz? Jesteś pewien, że nic się nie stało? – drążyła dalej.
– Boli mnie głowa po prostu. – westchnął liliowy. – Od samego rana.
Liściaste Futro skoczyła na łapy obruszona.
– Było mi mówić od razu! Poczekaj tu, zaraz ci pomogę.
Pobiegła szybciutko do ich tymczasowego legowiska medyków, jednak gdy weszła do środka, zobaczyła, że w jaskini nie jest pusto. Stał tu kot, który zdecydowanie nie był Czereśniową Gałązką. Asystentka medyczki szybko rozpoznała Zielone Wzgórze, która co chwilę zanosząc się suchym kaszlem, siedziała pod ścianą.
– Hej, Liściaste Futro. – miauknęła.
– Cześć, rozumiem, że masz kaszel…? – odparła niebieska.
Zielone Wzgórze pokiwała głową, a starsza kotka ze zmartwieniem podała jej kilka ziół i kazała młodej odpocząć. Czy choroby miały oznaczać tę katastrofę? Zielone Wzgórze miała zwykły kaszel, czy to było coś poważniejszego? Zatrzęsła się ze strachu na samą myśl o tym, że zarazki mogły się rozprzestrzenić i znowu wybuchnie epidemia, której przecież nikt nie chciał. Wzięła lekarstwa dla Paprociowego Zagajnika i spięta wyszła z prowizorycznego legowiska.

***

– I te twoje ziółka na pewno mi pomogą? – rzuciła zgryźliwie Zimorodkowy Sen.
Liściaste Futro, która była na kontroli starszych z jej klanu, ledwo się powstrzymała od przewrócenia oczami i odpyskowania kotce. No chyba skoro jest medykiem, to się zna na leczeniu, a nie tak chodzi i podaje trucizny każdemu, czyż nie? Wiedziała jednak, że to by było niemiłe, poza tym starsi często bywają marudni. Zastanawiała się, czy sama taka nie będzie, i miała nadzieję, że nie.
– Oczywiście, już wiele razy pomogły kotom w potrzebie.
Nałożyła papkę z ziół w miejsce, gdzie Zimorodkowemu Snowi wdała się infekcja, która podobno tak bardzo swędziała, że nie dało się wytrzymać.
Równie dobrze mogłabym jej niczego nie dawać, wtedy zdecydowałaby, czy chce, żebym ją uleczyła ziołami, czy nie – pomyślała Liściaste Futro.
Po skończonym zadaniu wyszła z legowiska starszych i ruszyła przez polanę do sterty zdobyczy. Zatrzymała się, podziwiając różnorodne okazy piszczki. Jednak kiedy tylko usłyszała słowo “gwiezdni”, skupiła całą swoją uwagę na grupie zaprzyjaźnionych kotów, posilających się i rozmawiających jednocześnie.
– Przeklęli nas, mówię wam. Spytajcie się Czereśniowej Gałązki. Nasze medyczki tak powiedziały! Nie wierzycie im? – mówiła Pluskająca Krewetka.
Liściaste Futro nie mogła się powstrzymać. Przepchnęła się przez kilka kotów, aż znalazła się w środku całej grupy. Rozejrzała się po wojownikach, którzy natychmiast umilkli, kiedy posłała im surowe spojrzenia.
– Niczego takiego nie mówiłam, Pluskająca Krewetko. – zaczęła asystentka medyczki zmartwiona. – Czereśniowa Gałązka tak powiedziała, ponieważ zobaczyła swoją matkę, a przecież wiecie, że czasami, jeśli tłoczymy w sobie zbyt dużo emocji, mówimy coś, co jest absolutną bzdurą. I tak było w tym przypadku. Nie macie się czym martwić. Wszystko jest jak dawniej. Przecież tereny łowieckie obfitują w zwierzynę! Nie możemy być przeklęci, skoro wszystko się układa jak powinno. Rozumiecie?
Koty przytaknęły głową, a Liściaste Futro wróciła do spożywania swojej myszki poirytowana. Trudno jej było nie wierzyć w słowa Czereśniowej Gałązki, skoro Listek wiedziała, że zrobiła zbyt wiele złych rzeczy, aby Klan Gwiazdy nie zareagował. Nie chciała jednak, aby inne koty się martwiły i rozsyłały to dalej. Wolała, aby nikt nie wiedział. Nikt.

Wyleczeni: Zimorodkowy Sen, Prószący Śnieg, Paprociowy Zagajnik, Zielone Wzgórze

Od Czernidłaka

Czernidłak zastrzygł uszami na dźwięk głosu Daglezjowej Igły i szybko, niczym wiatr, wypadł ze żłobka. Otrzepując się z resztek mchu, pobiegł w kierunku Mównicy, gdzie zbierały się już pozostałe koty, rozmawiając ze sobą i co jakiś czas spoglądając w jego kierunku. Czernidłak zatrzymał się, potykając się o własne łapy i rozejrzał po obozie. Znał go tak dobrze. Zwiedził prawie każdy jego zakamarek, odwiedził prawie każde legowisko. A jednak czy był prawdziwym członkiem Owocowego Lasu? Może jego miejsce jest tam, gdzie jego rodziców? Czy dla kotów kiedykolwiek będzie kimś innym niż tylko zwykłą, porzuconą znajdką? Z ponurych rozmyślań wyrwał go głos Patyczaka
- Czernidłaku, chodź! - syknął zniecierpliwiony
Kocurek potrząsnął główką i usiadł obok Pieczarki i ojców. Daglezjowa Igła stała wraz ze Lśniącą Tęczą na Mównicy przywódcy, spoglądając z dumą w oczach na zgromadzone koty. Gdy Daglezja dostrzegła rodzeństwo, wysunęła się do przodu i machnęła dostojnie rudą kitą.
- Czernidłaku, ukończyłeś cztery księżyce i czas, abyś został uczniem. – Zielonooka zwróciła się do kocurka i obdarzyła go spokojnym spojrzeniem. – Twoim mentorem zostanie Sówka. Mam nadzieję, że przekaże ci ona całą swoją wiedzę.
- Sówko - tym razem zastępczyni przemówiła do pręgowanej kotki – po wyszkoleniu swojego pierwszego ucznia, jesteś gotowa, aby ponownie zostać mentorką. Otrzymałaś od swoich mentorów, Kruchej i Gęgawy doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją empatię oraz lojalność. Będziesz mentorką Czernidłaka, mam nadzieję, że przekażesz mu całą swoją wiedzę.
Czernidłak energicznie wysunął się do przodu i omal nie przewracając, zetknął, a raczej zderzył nosem z Sówką. Mentorka uśmiechnęła się ciepło, jednak w jej spojrzeniu było coś dziwnego, coś, czego Czernidłak nie był w stanie rozszyfrować. Zszedł wraz z nową mentorką na ubocze, przyglądając się jej wesoło
- Możemy zacząć już trening? Chcę obejrzeć granicę! - pisnął podekscytowany kocurek
- Hej, nie rozpędzaj się tak! - miauknęła Sówka. - Dopiero kiedy ukończysz sześć księżyców, zaczniesz prawdziwy trening! Najpierw będzie tylko teoria.
Czernidłak spojrzał na nią krzywo, zawiedziony.
- Dlaczego? Jestem już gotowy!
- Och, takie są zasady - mruknęła lekko zirytowana mentorka, po czym dodała - pójdź obejrzeć legowisko i poznać nowych uczniów. No, idź!
Kocurek jęknął cicho, lecz posłusznie pobiegł w kierunku drzewa, gdzie znajdowały się gniazda uczniów.

***

Po całym dniu zaznajamiania się z nowymi rzeczami, Czernidłak położył się wyczerpany na mchu i zwinął w kłębek. Spanie na drzewie było dla niego czymś niesamowicie ekscytującym i fascynującym, przez co kocurek długo nie mógł zasnąć. Dopiero po dłuższym czasie powieki same zaczęły mu ciążyć, a gdy tylko przymknął oczy, zapadł w głęboki sen. 

[396 słów]

[przyznano 8%]

Od Cisowej Łapy CD. Karasiowej Łapy

Wreszcie doszły do obozu. To całe udawanie już ją męczyło. I to bardzo. A do tego ta uczennica nie pomagała, ciągle inicjując kontakt.
- I jak było? - Usłyszała pytanie z pyska nocniaczki. No świetnie! Teraz musi postarać się o nie zmęczony i niezirytowany ton głosu!
- Było dobrze. Ja już chyba muszę iść pomóc układać zioła. Ale mam nadzieję, że potem znowu się spotkamy! - powiedziała. Trzy kłamstwa pod rząd. Czuła się okropnie, wcale nie musiała układać teraz ziół (choć to było najmniejsze kłamstwo, bo pewnie za chwilę by musiała) i nie chciała już nigdy więcej widzieć na oczy czarnej. Tak więc, by nie sprawiać podejrzeń, szybko skryła się między kamieniami, gdzie mieściło się legowisko Medyka. Jak ona chciała już do domu... do nory, w której zawsze nie mogła spać przez dzieciaki mentorki...

***

Była już Pora Opadających Liści. Tyle się zdążyło wydarzyć przez te osiem księżyców. Od okropnego snu na spotkaniu Medyków po konfrontację z owocniakami na zgromadzeniu. Właśnie był ranek. Różana Łapa jeszcze się rozbudzała a ona z Strzyżykowym Promykiem liczyły zioła. Aż chciało jej się spać. Miała tak monotonne zajęcie, a na dworze był lekki, ciepły deszcz. Dźwięk rozbijających się o ziemię liści był tak usypiający, że prawdopodobnie odeszłaby w krainę snów gdyby nie Cyrankowa Łapa, która właśnie weszła, skarżąc się na ból zęba. Po szybkiej komendzie od rudej medyczki (która chwilę potem wyszła) o zajęciu się chorą podała uczennicy korę olchy.
- Przeżuj, będzie lepiej - nakazała. Po tym jak calico wyszła tymczasowa mentorka, która już zdążyła wrócić, nakazała jej pozbierać zioła. Podobno obstawa już na nią czekała.
- Zbierz trochę gwiazdnicy i łopianu - rozkazała mentorka Różanej Łapy. Tak więc Cisowa Łapa wyszła i poszła w stronę wyjścia z obozu, gdzie wybrane koty miały na nią czekać. Tam zobaczyła Karasiową Łapę i Piórolotkowy Trzepot. Na Mroczną Puszczę! Znowu ta!
- Idziemy? - zapytała, marząc o tym, by już wrócić do Klanu Wilka.

<Karaś, znowu ty?>
[310 słów]

[przyznano 6%]

Wyleczeni: Cyrankowa Łapa

Od Topielcowego Lamentu

No tak - wiele kotów kieruje się w życiu zasadą, że trzeba płynąć z prądem. Niewielka część społeczeństwa ma odwagę mu się przeciwstawić, prąc na niego, a nie na odwrót. A on - się oczywiście do nich nie zaliczał. Tak wiele spraw pchało go po różnych kątach, że już przestał stawiać opór i dał się poprowadzić. Po pierwsze - doskwierała mu straszliwa samotność. Wykonywanie obowiązków samemu nie było zbyt przyjemne - gdy robił coś źle i miał ochotę zaśmiać się z tego z przyjacielem, odwracał głowę, a tam - towarzyszyło mu drzewo. Nasuwała się także konieczność takowych właśnie wykonywania - nie było już takiego luzu jak za czasów, gdy w ciągu dnia oczekiwał on na tylko żmudny trening. Albo był temat obchodu terytorium w celu oznaczenia jego granic, albo po prostu stos zwierzyny ział pustkami. A gdy już myślał, że może odpocząć, okazywało się, że jednak ma coś jeszcze do zrobienia. Tak więc teraz ten upragniony czas nadszedł i cieszył się z tego niezmiernie. Rozciągnął się na słońcu, które przyjemnie nagrzewało jego futro i wydawało się, jakby chciało przegnać mrok z jego rozmyślań.
"A to zabawne" - powiedział w myślach. - "Już zaczynam wymyślać jakieś idiotyczne historyjki dla kociąt." I z tą myślą odpłynął w niespokojny sen.

Od Topielcowego Lamentu

Topielcowy Lament krążył niepewnie po lesie, z pustką w głowie. Wokół niego rosły majestatyczne sosny, znacznie nad nim górując. Gęste, zielone krzaki zasłaniały mu widoczność, otaczając go z każdej strony murem liści.
A więc... Co miał teraz robić? No, to akurat jest dobre pytanie. Niby był już wojownikiem, wachlarz możliwości rozwinął się przed jego nosem, a jednak dalej nie widział nic, w czym mógłby się sprawdzić. Ciągła rutyna - patrol, polowanie, patrol. Ale czy nie mógł wymagać od życia czegoś więcej? Jednak życie nie odebrało mu tego miejsca... W każdym razie jeszcze. Tu mógł się wyciszyć, odetchnąć i uspokoić. Jednak... Dalej mu czegoś brakowało.
Wszystkie minione wydarzenia powoli przekształcały jego charakter, że już sam nie wiedział, kim jest. Czy naprawdę był gotowy? Walka poszła mu w miarę dobrze, ale czy kogokolwiek to obchodziło? Jak nigdy dotąd poczuł, że potrzebuje uczucia. Miłości. Akceptacji. Ale każdy go opuścił. Małomówny brat został wojownikiem - jednak nie zbliżyło to ich do siebie. Szczelina między nimi jeszcze się rozszerzyła. Siostra - Biała Łapa. Znalazła przyjaciół, odszedł na drugi plan, przestał być potrzebny. Jednak nie chciał on dostrzec tego oczywistego faktu. To on ich odepchnął. Nie chciał uczucia, wiedzy, że ktoś się o niego troszczy. No i oczywiście - w furii i żalu uniósł głowę do góry i zaczął wylewać swoje emocje krzykiem w stronę biednych sosen... A one poznały całą jego historię. Zrozumiały go i... Nie odrzuciły.

Od Topielcowej Łapy(Topielcowego Lamentu) CD. Cisowej Łapy

Topielcowa Łapa dotykał łapami chłodnej trawy, prąc przed siebie zdecydowanym krokiem, a zarazem przymykając swoje oczy. Słońce wyszło dziś na nieboskłon wyjątkowo wcześnie, widzialne z łatwością, niezakryte nawet najmniejszym obłokiem. A więc też bezproblemowo mogło trafić na jego futro, nagrzewając jego ciało niczym płomienie pożaru, ale nie o to chodziło. Oczywiście, nie przepadał za tym, przejrzyste dni były dla niego niczym sól na ranę. Ale jego oczy wręcz wypalały się na węgiel, gdy cokolwiek jasnego zdobywało ich uwagę. A szczególnie, jak było to coś, co się świeciło. Preferował zacienione polany, gdzie też był w stanie wtopić się w otoczenie i nie zawsze był zauważany. Bo jeśli ktoś nie spodziewa się kogoś zobaczyć, nie dojrzy go. Ale musiał iść przed siebie, co chwila przesuwając łapą gałęzie i liście drzew oraz krzewów, które znajdowały się na jego drodze, blokując dalsze przejście. Oczywiście, ktoś NORMALNY mógłby chodzić po ścieżkach. Ale nieee, nie zmieniało to jego nastawienia. Kochał być panem ciemności i pchać się w jakieś zalesione miejsca, choć teraz nie spełniało to swoich zadań, ponieważ i tak przecież miał zbyt duży kontakt ze słońcem. Jak głupi spoglądał na cieniste wzory na trawie, uciekając przed jasnymi plamami i sycząc, gdy nie udawało mu się to. Przypominało mu to jego kocięce zabawy - tak bardzo za tym tęsknił! Możliwość spania cały dzień, brak obowiązków i to wyczekiwanie na mianowanie na ucznia. A jeśli już o tym mowa... No tak - dalej nie przyzwyczaił się, że to Gronostajowy Taniec jest jego mentorem. Po odejściu Białej Śmierci zapanował chaos. Każdy z kocurów uczył swoim sposobem, które bardzo się od siebie różniły. Biały bardzo niedbale wykonywał swoje obowiązki, nie zwracając uwagi na samorozwój Topielca, za to Gronostajowy Taniec poświęcał mu wręcz zbyt dużo uwagi. Dawniej mógł robić, co chciał, luźna atmosfera ułatwiała mu to z łatwością. A teraz... Nie miał czasu, by nawet wziąć oddech, każdy manewr miał wykonywać tyle razy bez przerwy, aż w końcu padał na brudną od piachu ziemię. No tak - przynajmniej wtedy mógł odpoczywać. Ale jednak nie było to to, co dawniej. Przyszedł tutaj w te ciemne chaszcze, by powoli się odstresować przed jedną z najważniejszych rzeczy, które musiał wykonać w swoim życiu. Fakt pojedynku z innym uczniem o tytuł wojownika trochę go przerażał, jednak miał w głębi cichą nadzieję, że to nie z Białą Łapą będzie musiał się zmierzyć. Jego brat otrzymał już tytuł... Przed nim. Blade Lico najwyraźniej był już gotowy, jednak czy on umiał powiedzieć to samo o sobie? Z cichym i przepełnionym rezygnacją westchnieniem opadł ciężko na ziemię. Najchętniej zaszyłby się w jakiejś pozbawionej światła i cuchnącej rozkładem dziurze, ale przecież wyszedł z obozu pod pretekstem polowania na ptaki. Bezczynność w jego otoczeniu nie była tolerowana, a więc nadstawił z czujnością uszu i wsłuchał się w dźwięki lasu. Chwilę potem odgłos, który przykuł jego uwagę, był trzepotem skrzydeł. Czyli ten, na który wyczekiwał. Wskoczył więc na drzewo, wspiął się prędko po pniu z chęcią złapania wróbla. Przeklął jednak pod nosem, gdy ten odleciał. Zapowiadał się naprawdę "świetny" dzień.

***

Tchórzliwa Łapa niepewnie spoglądała mu w oczy, najwyraźniej siłą woli powstrzymując się, by nie spuścić jednak tego wzroku na dół. Stali tak chwilę czy dwie, aż w końcu to on oderwał od niej swoje oczy, by rozpocząć lustrowanie ją swymi żółtymi ślepiami. Pierwsze z jego obserwacji były jednymi z najbardziej oczywistych - przez brak większych mięśni a na ich miejsce posiadając luźno zwisającą skórę, pewnie nie odznaczała się jakoś szczególnie dużą tężyzną fizyczną. Starała się stać pewnie, ale raz na jakiś czas kończyny jej drgały z wysiłku, jakoby trud sprawiało jej samo ustanie na łapach, albo po prostu ze strachu. Za to jednak po dłuższej obserwacji jej w obozie, musiał liczyć się z tym, że była diabelsko zwinna. Gibki grzbiet przygotowany na niezliczone akrobacje, które mogłyby wydawać się wykonalne tylko dla kotów bez kręgosłupa czy karku. Piekielnie prędka, biegnąca nawet pod wiatr, zatrzymująca się bez zadyszki. Miał wrażenie, że w tej walce szanse będą wyrównane, choć w głębi skrywał nadzieję, że będzie triumfował jeszcze dziś. Powoli zaczął przesuwać kończyny w pozycję, z której będzie mu znacznie łatwiej wystartować, oczywiście nie spuszczając ani na chwilę wzroku z szylkretki. Ta przyglądała mu się ze świętym spokojem, znając życie, natłok myśli zamykając w głowie i nie pozwalając im wypłynąć. Już nie wydawała się niepewna, a raczej ze stoickim spokojem podchodziła do tego pojedynku. Za to on poprawił jeszcze trochę swoje łapy, gdy rozległ się sygnał do walki. Nie bawił się w przemyślenia i potężne plany, a po prostu zaszarżował na Tchórzliwą Łapę. Biegł przed siebie, z myślą, że ta będzie odbiegać na bok, ale najwyraźniej jeszcze nie zorientowała się w sytuacji. Gładko naskoczył na jej grzbiet i przyszpilił ją do ziemi, ale nie liczył się z tym, że siła nie jest jego dobrą stroną. Niebieskooka potrząsnęła swoim ciałem, jakby zrzucała z niego natrętnego robala, a on z głuchym łoskotem upadł na brudną ziemię. Najpewniej z chęcią wykorzystania sytuacji chwilę potem chlasnęła go pazurami w bok, z którego polała się szkarłatna ciecz. Zadrapanie nie było głębokie, ale jeszcze bardziej go to rozwścieczyło, warknął i zacisnął szczęki na jej ogonie. Czekał na jej reakcję. I jakże ucieszył go ten jęk żałosnego bólu! Tchórzliwa Łapa naprędce wyrwała się z ucisku jego kłów, odwracając się pyskiem w jego stronę i owiewając swoim cuchnącym oddechem jego łeb. Tym razem namierzyła się na jego ucho, ale mu też nie brakowało zwinności i odtoczył się na bok. Musiał zacząć myśleć bardziej przebiegle... Nagle kątem oka zauważył dość szeroką i gładką gałąź. W głowie zaświtała mu pewna myśl. Gdy wymieniali się ciosami, zaczął sprawiać pozory, jakby się cofał. I co dobre, po pierwsze tym sposobem prowadził ją w okolice pnia, a ona odzyskiwała pewność siebie i otoczenie zostało dla niej gdzieś na drugim planie. Widział, że była już wręcz pewna, że wygrała... Odskoczył z prędkością wiatru do tyłu. Szybciej niż ktokolwiek mógłby zarejestrować, kopnął z całej siły gałąź, a ta przeturlała się w stronę niedaleko stojącej Tchórzliwej Łapy i przygniotła ją do ziemi. I wtedy... Rozległ się sygnał oznaczający, że pojedynek zakończony.

***

W końcu odbywała się ta ceremonia... I nikt mu już nie przeszkodzi. Czekał tak długo na tę chwilę, a teraz nadeszła. Bo naprawdę, po co siedzieć w przeszłości? Życie odbywa się tu i teraz. A właśnie TERAZ...
- Ja, Błękitna Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia - rozpoczął lider pewnie i uroczyście, wbijając w niego swój pozbawiony uczuć wzrok. - Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam go wam jako kolejnego wojownika.
Topielcowa Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia?
W końcu nadszedł ten moment. Ale jak miał zareagować? Czuł się taki mały i niepewny, otoczony przez współklanowiczów. Owinął ogon wokół łap, przełknął gulę w gardle i odpowiedział:
- Przysięgam.
- Zatem mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Topielcowa Łapo, od tej pory będziesz znany jako Topielcowy Lament. Klan ceni twój spryt i niezłomność, oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka.
Wokół niego rozległy się wiwaty, z początku niepewne i ciche. Jednak z każdą chwilą rosły, rozlegając się ponad koronami drzew.
"Ten dzień mógłby trwać wiecznie" - pomyślał, wypiął dumnie pierś i rozpłynął się w samozadowoleniu.

***

Gdy tylko słońce wstało po nocy zwiastując kolejny poranek, ziewnął szeroko i zamrugał oczami, aby przegonić sen z powiek. A teraz... Gdzie miał się udać? Jego czuwanie już się zakończyło. Oczywiście, nie oczekiwał odpowiedzi, którą podarował mu jego żołądek - głód ściskał mu ciało. Sam z chęcią by nic nie jadł, ale by nie funkcjonować niczym zwykły, szary głaz, musiał coś zjeść. Odwrócił się więc niechętnie w stronę stosu. Jego ofiarą padła gruba nornica, którą pochwycił w zęby i wziął się naprędce za jedzenie. Szczerze mówiąc, smak mu nie podszedł. Nie, że mu nie smakowało. Tylko po prostu po ciężkiej nocy wszystko smakowało tak samo. Po przełknięciu mięsa zauważył jednak znajomą szylkretową sylwetkę. Podbiegł prędko do Cisowej Łapy. "Topielcowy Lament". To imię dalej wybrzmiewało mu w głowie, napawając go wielką dumą i radością.
- W końcu dopiąłem swojego! - powiedział radośnie, niepewnie unosząc kąciki ust.
Kotka nieznacznie przechyliła głowę, dalej nie odwracając wzroku.
- Brawo - powiedziała, ledwo widocznie się uśmiechając. Może i jej reakcja jakoś szczególna nie była, ale gdy te słowa wybrzmiały z jej pyska, były warte wiele.
- Ciekawe, kiedy ty otrzymasz swoje pełne imię... - zastanowił się z żalem. Triumf cieszy bardziej, gdy możesz świętować wraz z przyjaciółmi.
- Jeszcze długo, wolałabym najpierw nauczyć się jeszcze więcej o truciznach… I ogarnąć sobie treningi walki… I kilku innych rzeczy - wyszeptała cicho. Owinęła ciasno swe łapy ogonem i opuściła trochę w dół swoje uszy.
- Jestem pewien, że sobie poradzisz - powiedział, ze spokojem spoglądając w głębię jej kasztanowych ślepi. - Marzenia się spełniają.
- Ja to wiem - na drugą wypowiedź kocura spojrzała na niego wzrokiem pod tytułem „Czy ty sobie ze mnie żarty stroisz?”. Wydawała się być dość rozdrażniona.
Zamrugał szybko oczami. I popełnił kolejny błąd.
- To znaczy... Ja... Eee... No... Nie o to mi chodzi! - powiedział szybko, próbując naprawić swój poprzedni błąd.
- To o co? - powiedziała, najwyraźniej dając mu do myślenia, że nie ma czym się przejmować. Zrozumienie innych było takie trudne...
Zamilkł na chwilę i zaczął wpatrywać się w otoczenie. Zobaczył on Białą Łapę szepczącą coś do ucha Muszlowej Łapie, wbijając wzrok w Cisową Łapę. A on sam powiedział cicho do niebieskiej, nie spuszczając swoich oczu z kotek:
- Może pójdźmy gdzieś indziej? Inne koty się na nas gapią.
Brązowooka przeskanowała otoczenie wzrokiem. Gdyby spojrzenia mogły ranić, te dwie byłyby jak jeże z lodowatymi kolcami.
- Jasne - mruknęła, nie przerywając pojedynku wzrokowego z kotkami, które wyglądały już trochę niekomfortowo.
Poprowadził ją w zacienione miejsce, gdzie z łatwością może i by mogli się skryć, ale cóż, był świeżo po mianowanu. Duża część kotów przyglądała mu się z uwagą, więc po prostu poszedł tam, gdzie zawsze. W mrok lasu. Liście chrupały im pod łapami. Zapadło niezręczne milczenie, aż w końcu niepewnie zapytał się Cis:
- Co sądzisz o moim nowym imieniu?
- Brzmi trochę strasznie - skwitowała. - Wiesz, jak się dziwnie czuję? Że chodzę z prawdziwym wojownikiem po lesie? Zawsze było to jakoś mniej formalnie. Czuliśmy się jak dzieci - powiedziała z melancholią.
- Ja nie czuję, by coś się zmieniło. Świat nie odwrócił się do góry nogami. Przecież dalej jesteśmy przyjaciółmi... Tak myślę. Tytuły nie powinny nic zmieniać. To było tylko kilka wschodów słońca temu... A czuję się tak, jakby minęły wieki - miauknął z rozmarzeniem. Rzeczywiście, tęsknił. Teraz dojdzie o wiele więcej obowiązków i duża odpowiedzialność.
- Właśnie o to chodzi! Kiedyś to było. Dwójka uczniów chodzi sobie po lesie i się wygłupia. A tak? Musimy teraz oboje reprezentować klan, i mnie to męczy - wyznała cicho.
- Mamy inne koty do pomocy. Brzemię nie spadło tylko na nasze barki, a poza tym tak długo jak będziemy się wspierać, tym lżej nam będzie.
- Ale nie chodzi o to. Czy ty mnie w ogóle słuchasz? Nie jesteśmy już dziećmi! Nie możemy się bawić i wymykać z obozu! Kiedyś to robiłam, bo byłeś uczniem i czułam, że po prostu robimy coś fajnego. A tak? Masz już więcej obowiązków i nie będziemy mieć czasu. Po prostu czuję, że to wszystko… Jest stracone.
Spojrzała na niego z żalem wypisanym w oczach. Wzdrygnął się, gdy delikatne ciarki przeszły mu po plecach.
- Chyba... Nie jest stracone... - powiedział cicho i przesunął łapą liście. - Przecież będziemy się widywać...
- Ale to nie to samo, to już nie są beztroskie zabawy - powiedziała. Doskonale ją rozumiał, jednak sam w sobie dalej nie był w stanie tego pojąć.
- Dorosłe życie musi się w końcu zacząć... - westchnął. Brzemię, które zostało przeniesione na jego grzbiet, na razie nie był zbyt ciężkie. Ale co stanie się później...
- Ale nie tak wcześnie! Ja nie mam nawet dwunastu księżyców! - krzynęła z rozpaczą.
- Ja... Nie wiem, co zrobić z tym faktem - powiedział z żalem, a potem sztucznie się zaśmiał. - Choć pewnie dawno to zauważyłaś. A ja... Jestem ciekaw, co teraz będzie należeć do moich obowiązków.
- Wiesz, może powinniśmy przez chwilę przestać się spotykać? Miałeś rację. Ta jedna rozmowa przysporzyła nam plotki...
Zastygł w miejscu, z jedną łapą w górze.
- Może, ale... - urwał. - Kto będzie pierwszy w obozie? - krzyknął jednak nagle i nie dając jej czasu na odpowiedź, popędził przed siebie w głąb lasu. Uciekając od problemów, żalu i obowiązków. I zostawiając Cisową Łapę, wokół pustego dźwięku łez spadających na ziemię i żalu.

<Cis?>
[2102 słów + udział w pojedynkach uczniów + wspinaczka na drzewa]

[przyznano 42% + 5% + 5%]

Pliszka urodziła!

Pliszka wydała na świat trójkę uroczych rozrabiaków!

STONKA

TURKAWKA

SZMARAGD

Od Karasiowej Łapy CD. Cisowej Łapy

Później tego dnia już nawet nie była pewna, co ją aż tak zirytowało. Czy to, że na polowaniu złowiła mniej ryb niż zwykle i wyrzucała sobie, że na tym etapie powinna już być lepsza? Piórolotkowy Trzepot uspokajał ją, że gorszy dzień zdarza się każdemu, ale Karaś niespecjalnie to przekonywało. Chciała zostać wielką wojowniczką, a nie czuć tą frustrację, gdy ryba umyka ci głęboko w toń akurat w chwili, gdy już miałaś zacisnąć na jej ogonie swoje zęby. A może prawdziwym powodem jej irytacji była mama, której Krzycząca Makrela przypadkiem wspomniał coś o jej koleżance ze zgromadzeń? Specjalnie przyszła do niej i zwróciła uwagę, że powinna uważnie bratać się z kotami z obcego klanu. Zasugerowała również, że to wśród kotów klanu Wilka powinna sobie szukać znajomych, nie u Klifiaków, czy Burzaków. Z uwagi na ich sojusz, oczywiście. Karaś czuła się zawiedziona. Przecież zgromadzenie miało być tym czasem, kiedy można rozmawiać ze wszystkimi, bez względu na klan, sojusze i całą resztę. A Klan Wilka… Na ostatnim zgromadzeniu sprawiał wrażenie cichszego niż inne, tak jakby jedynie obserwował innych podejrzliwie. To trochę odpychało Karasiową Łapę. No i tamten dziwny uczeń, który doczepił się do niej zimą – też był wilczakiem. Nie planowała słuchać się mamy w kwestii własnych znajomych. Przecież nie była już kociakiem, mama mogła się o nią troszczyć, ale nie mogła jej mówić, kto się nadaje na przyjaciela, a kto nie.
No a na sam koniec, musiała pomóc w sprzątaniu legowisk starszyzny. Co oczywiście, nie poprawiło jej humoru w żadnym stopniu, mimo że już dawno tego nie robiła i chyba faktycznie była jej kolej.
– To wszystko jest takie bez sensu – mruczała do samej siebie, idąc w stronę stosu zwierzyny.
W jej brzuchu burczało już od dawna i zdecydowanie zasługiwała na posiłek. Zatrzymała się jednak, widząc jakiś większy kamyk w miejscu, w którym chciała postawić łapę.
– Ty też chcesz mnie jeszcze dobić? – burknęła do niego, nie zastanawiając sią nad tym, jak może to wyglądać z boku. – Myślisz, że jaką będę wojowniczką, jeżeli skręcę sobie przez ciebie łapę? Ten dzień już i tak mi udowodnił, że się do niczego nie nadaję.
Przesadzała, ale to pomagało wyrzucić z siebie emocje, a przecież nikt nie słyszał. To znaczy… Tak myślała.
– Eh… Wszystko dobrze? – usłyszała obcy głos.
Podniosła głowę i zamrugała. Wilczak, obcy, w ich obozie. Jej panika trwała jednak tylko kilka sekund. Delegacja, no tak. Kotka przed nią musiała być zresztą uczennicą, sądząc po wzroście, pewnie właśnie tą medyczką, dla której to wszystko zorganizowano. Świat stanął na głowie. Wpuszczają inny klan do własnego obozu, ale jej się Ryjówkowy Urok czepia, że rozmawia z kotami na zgromadzeniu…
Zorientowała się, że kotka wciąż patrzy się na nią jak na wariatkę i że chyba jednak powinna się odezwać.
– Tak, po prostu miałam zły dzień. Mówienie głośno o własnych emocjach pomaga, jeśli akurat nie masz obok kogoś chętnego do słuchania, możesz mówić do samej siebie. – Machnęła ogonem lekceważąco, tłumacząc się niechętnie.
Odetchnęła i zmusiła się do pozbycia się z głowy uprzedzeń. Przecież to od nich brały się wszystkie dyskryminacje, których tak bardzo nie cierpiała! Kotka obok może i była z klanu, który sprawił na niej mało przyjemne wrażenie, ale to nie znaczyło, że nie mogła się okazać świetną towarzyszką. Może Wilczaki po prostu wymagały lepszego poznania, albo czasu żeby się otworzyć…
– Jesteś Cisowa Łapa, ta uczennica medyczki, prawda? Nazywam się Karasiowa Łapa, trenuję na wojowniczkę – przedstawiła się.
Kotka z wyrazu pyszczka pod tytułem “sprawiasz wrażenie totalnie szalonej” przeszła do zwykłego zdziwienia z nutą niepewności.
– Tak, będę się jakiś czas u was szkoliła – potwierdziła.
Zapadła na chwilę niezręczna cisza. Karaś rozejrzała się, szukając zaczepienia rozmowy.
– Widzę, że już zjadłaś – odezwała się w końcu, starając się brzmieć gościnnie. – Potrzebujesz czegoś jeszcze? Klan Nocy jest silny, a tegoroczna Pora Zielonych Liści obfita w ryby i inną zwierzynę, nie musisz się martwić o piszczki, póki jesteś w naszym obozie.
– Tak, pstrąg był całkiem smaczny, mimo że nie jestem zbyt przyzwyczajona do ryb – mruknęła Cis.
– Wszystkie ryby są smaczne – potwierdziła Karaś gorliwie, od razu wykazując większe zaangażowanie. – Koniecznie musisz spróbować kiedyś makreli, może uda mi się jakieś złowić w najbliższym czasie, przyniosę wam.
Miała na myśli raczej delegację klanu Wilka niż lokatorki legowiska medyka. Póki mogła się trzymać z dala od Różanej Łapy, póty nie chciała przekroczyć wejścia do jej królestwa ani jedną łapą.
– Um, dobrze – zgodziła się obca uczennica.
Nie była zbyt rozmowna. Karaś znów wysiliła się, szukając jakiegoś tematu do rozmowy.
– Masz teraz przerwę? Może chciałabyś, żebym zabrała Cię na jakieś szybkie obejście terenów? Po prawdzie mogę nie wiedzieć gdzie są które zioła… Ale może nic nie szkodzi na przeszkodzie, żebyśmy zabrały ze sobą Strzyżykowy Promyk.

***

Na obiecany spacer wybrały się dopiero następnego dnia o poranku, końcowo zarówno ze Strzyżykowym Promykiem jak i Ryjówkowym Urokiem. Sroczej Gwieździe zależało na tym, żeby kotki z Klanu Wilka czuły się dobrze w sojuszniczym klanie, tak też chętnie zaakceptowała propozycję Karaś dołączenia do medyczek. No a Ryjówkowemu Urokowi Tuptająca Gęś zasugerowała, żeby poszła z nimi, żeby miały do obrony również już mianowaną wojowniczkę. Chociaż sama kotka wydawała się całkiem zadowolona z tego spaceru. Wraz ze Strzyżykowym Promykiem szły na czele, rozmawiając przyjacielsko, podczas gdy Karaś opowiadała Cisowej Łapie o mijanych miejscach. Teraz właśnie mogły dostrzec drzewo, na które wspinała się jeszcze jako kociak pod czujnym okiem ojca, tak więc niezwłocznie poinformowała o tym nową koleżankę.
– To chyba niezbyt bezpieczne – zauważyła rozsądnie Cis.
– No pewnie! – Karaś uśmiechnęła się z dumą, tak jakby to była pochwała. – Dlatego nic nie mów Strzyżykowemu Promykowi. Ale nie martw się, Krzycząca Makrela zawsze nas pilnował i jestem pewna że uratowałby mnie w ostatniej chwili.
Chciała mówić dalej, jednak dorosłe kotki zatrzymały się i przywołały je do siebie. Były już na Kolorowej Łące. Większość kwiatów już przekwitła, jednak wciąż miejsce robiło wrażenie.
– To krwiściąg mniejszy – starsza medyczka zwróciła ich uwagę na roślinę z mnóstwem czerwonych, malutkich kwiatków na górze. – Cisowa Łapo, jesteś w stanie wymienić mi jego zastosowania?
Uczennica zastanawiała się chwilę, jednak po chwili udzieliła odpowiedzi:
– To jedno z ziół podróżnych, dodaje siły i wzmacnia organizm.
Strzyżykowy Promyk pokiwała głową:
– Dobrze jest podawać go karmicielkom spodziewającym się kociąt. Nie będziemy go teraz zbierać, mamy zapas w legowisku.
Przeszła parę kroków, szukając kolejnych ziół, których znajomość mogła przydać się Cisowej Łapie. Ryjówkowy Urok oddaliła się trochę by zapolować, Karaś spytała jednak czy to będzie duży problem, jeżeli też posłucha, a zapoluje dopiero wracając. Żadna z kotek nie miała z tym większego problemu, tak też chwilę później z ciekawością oglądała miętę polną – mogła pomóc w leczeniu ran, choć były do tego lepsze zioła, a także wywołać wymioty; rumianek – kolejne zioło wzmacniające, szczaw tępolistny – leczący oparzenia i zwykłe rany, a nawet żywo…coś lekarske, którego zapach sprawił, że kichnęła trzy razy z rzędu. Była pod wrażeniem wiedzy obu towarzyszących jej kotek – Strzyżykowy Promyk często pytała o coś uczennicę, żeby Cis mogła popisać się swoją wiedzą i dopiero po niej dodawała dodatkowe informacje, takie jak najlepszy sposób podania rośliny, czy dodatkowe właściwości. Karaś pomogła medyczkom zebrać niektóre z ziół, jednak dopiero po trzykrotnym upewnieniu się przez Strzyżykowy Promyk, że zrozumiała jak to zrobić – nisko przy ziemi, dobrze ugryźć, żeby odciąć łodygę, a nie rozgnieść i nic nie połykać. Zebrały tego tyle, że wszystko wskazywało na to, że Karaś i tak nie zapoluje, bo dwóm medyczkom nie mogło starczyć miejsca w pyszczkach na tyle zielska. Cóż, będzie musiała zrobić to potem. Jej brzuch na szczęście wciąż się nie odzywał, a słońce bardzo leniwie, wysoko przesuwało się po nieboskłonie, mimo że Pora Zielonych Liści zaczęła się już sporo czasu temu. Niedługo potem zaczęły wracać, droga powrotna została jednak przerwana co najmniej pięć razy z powodu przeróżnych ciekawych roślin do pokazania. Za każdym razem przystanek wymagał delikatnego odłożenia ziół, trzymanych przez obie medyczki na podłoże, czas podróży wydłużał się więc dość znacząco. Po delikatnie drgającym ogonie Ryjówkowego Uroku Karaś poznała, że jej mama powoli się irytuje tempem marszu, jednak wojowniczka nie komentowała tego w żaden sposób i posłusznie stawała za każdym razem, gdy jej koleżanka chciała czegoś nauczyć podopieczną. W końcu jednak dotarły i odłożyły zioła w obozie. Karaś odetchnęła z ulgą podwójnie: w końcu mogła pozbyć się gorzkiego smaku z pyszczka, a do tego nie musiała wchodzić do legowiska medyka, bo Strzyżykowy Promyk układania ziół tak niedoświadczonej osobie jak ona by nie poleciła nawet w potrzebie.
– I jak było? – spytała przyjaźnie Cisową Łapę, gdy jej tymczasowa mentorka się oddaliła pierwsza.

<Cis? :3>

[1380 słów, jeśli da radę to do poziomu medycznego]

[przyznano 28%]

Od Obserwującej Żmii CD. Płomiennej Łapy (Rozwydrzonego Bachora)

*tuż po nadaniu kary Płomyczkowi przez Różaną Przełęcz*

Harmider panujący w obozie powoli ucichał. Do Obserwującej Żmii, stojącej już teraz w wejściu do kociarni zaczęła zbliżać się Lwia Paszcza ze swoim synem trzymającym się blisko niej, chcąc nie chcąc, córka Zięby odprowadziła go sama do tortie, która czekała na nich przed żłobkiem.
Nigdy nie chciała niszczyć swojego kontaktu z Lwią Paszczą. Wiedziała, jaka kocica była. Chciała zachowywać z nią dobre stosunki, tak jak z większością klanu, szczególnie, że była matką jej przybranej wnuczki i częścią rodu, który był całkiem duży, ale… nie mogła. Nie mogła pozwalać Płomykowi na takie zachowanie, jakiego się tak często dopuszczał, a zwłaszcza na to, czego niedawno dokonał podczas rozmowy z nią w kociarni. Był jej uczniem, jej podopiecznym, którego miała wychować. Jej powinnością było doprowadzić go do porządku, skoro Lwia Paszcza tego nie robiła, zaślepiona pseudo idealnością rudzielca. Nie miała zamiaru być dawną mentorką takiego ucznia, jakim był Płomyk i nic nie zrobić z tym, co ten wyrabiał. Musiała go naprawić, uformować, by chociaż był w stanie funkcjonować w Klanie Burzy w miarę normalnie. Nie mogła pozwolić, by stało się inaczej, bo jaką mentorką by wtedy była? Jaki obraz jej kompetencji pojawiłby się przed klanem?
Mimo tego, iż nie miała zamiaru odpuścić, nie powiedziała nic do Lwiej Paszczy, gdy ta podeszła. Nie chciała tego zaogniać. Widziała dobrze, jak wściekła jest kocica i że właśnie zepsuła wszystko co wypracowała w ich relacji.
— Pożałujesz dnia, w którym postawiłaś łapę na terenach Klanu Burzy i zadarłaś z moją rodziną — klasycznie pręgowana zwróciła się do niej, by już po chwili przenieść pełne nienawiści spojrzenie na Obsmarkanego Kamienia, który nie zainterweniował w trakcie zgromadzenia, czego ta najpewniej od niego oczekiwała.
Cóż. Niestety. Nie można było mieć porcji karmy i zjeść porcję karmy, jak to mówili niektórzy w Betonowym Świecie. Mimo to tortie i tak żałowała, że tak to się wszystko skończyło. Kronikarka westchnęła lekko, zachowując kamienną minę.
— Sam to na siebie sprowadził. Nawet część twojej rodziny uważa, że przesadza. Ty też powinnaś to widzieć — miauknęła beznamiętnym, acz kulturalnym tonem, próbując uświadomić Lwiej Paszczy, choć najpewniej na daremno, że to nie była jej złośliwość dla samej złośliwości i pokazać jej, że z jej własnej perspektywy to było jedyne rozwiązanie. — Chodź — dodała w stronę dawnego ucznia, wchodząc do kociarni.
Po ostatnim spojrzeniu na żółtooką matkę, czysto rudy kocur udał się za nią.

***

*tuż po tym jak Płomyk dostał karę, kontynuacja tego na czym skończył się ostatni odpis Płomykczka*

Po rozmowie z Płomyczkiem wróciła do zajmowania się swymi dziećmi, raz na jakiś czas na niego zerkając. I dobrze, że go pilnowała, bo jak wiadomo, Płomyk to Płomyk. Gdy tylko dostrzegła, że najmłodszy z synów Lwiej Paszczy skrada się powoli cichcem do wyjścia od razu wbiła w niego swe spojrzenie skośnych ślipi.
Zaś gdy ten rzucił się do ucieczki szybko zareagowała, chwytając go za kark i wciągając z powrotem do kociarni, mimo protestów.
Dobrze wiedziała, że niestety nie będzie miała z nim łatwo i trzeba demona pilnować.
— Nieeee! — krzyknął klasycznie pręgowany, gdy został wciągnięty z powrotem do kociarni. Tortie umiała porządnie chwytać za kark, więc kocur zwiotczał szybko — Puszczaj mnie zapchlona starucho!
Na te słowa starsza wydała z siebie zły pomruk. Oj zapłaci mu się za takie odzywki. Doniosła go do mchu, który następnie odsunęła, ukazując to, co przygotowała na właśnie takie sytuacje, gdy rudy sprawiał problemy. Mech nie leżał bowiem na zwykłej ziemi, a na patykach, pod którymi znajdowała się dziura, na tyle głęboka, że niski Płomyczek nie był w stanie się z niej wydostać, ale ona mogła go spokojnie z tamtąd wyciągnąć czy nawet tam samej wejść i wyjść bez większego problemu. Patyki również odsunęła, a potem wrzuciła do dołu szczyla bezceremonialnie, nie szczędząc siły.
— Nie ładnie Rozwydrzony Bachorze. Nieładnie — użyła jego nowego imienia, a w jej głosie dało się usłyszeć pewną złość, ale bardziej chłód i powagę, gdy mrużyła swe ślipia. Nazwał ją staruchą! STARUCHĄ! Nie była może już młodą kocicą, jaką była gdy urodziła swój pierwszy miot, ale nie była jeszcze na pewno stara! Nawet tak nie wyglądała!
Płomyk wydarł się potwornie z odrazy, gdy tylko zetknął się z ziemią i pyłem.
— Stul pysk Zasrana Żmijo! JESTEM TERAZ PRZEZ CIEBIE BRUDNY. Wyłysieję! To twoja wina! Twoja! — wydzierał się tak na nią.
W odpowiedzi rzuciła w niego mchem, chcąc go zdenerwować.
— Zachowuj się, bo cię tu będę trzymać dłużej niż do szczytowania słońca — miauknęła, uśmiechając się wrednie.
Młodszy po zetknięciu z mchem wydarł się tak głośno i piskliwie, że niejednemu kotu odpadłyby uszy, przez co starsza aż skrzywiła się, stawiając je do tyłu. Rudy odsunął się od kulki, jakby to było zło w czystej postaci, przez co otarł swoją sierść o kolejny brud, znów wydając z siebie potworny wrzask.
— Wypuść mnie stąd! Jestem skażony brudem! Umrę tutaj! Nie możesz mi tego zrobić! — biadolił, próbując już w desperacji wspiąć się po ścianie do góry.
— Owszem, mogę — miauknęła, po czym przechyliła głowę lekko w bok. Następnie jej uśmiech poszerzył się, gdy bez powodu, bo przecież Płomyczek i tak by się raczej nie wydostał, pchnęła go w głowę, przez co ten upadł prosto w ziemię.
Z pyska rudego znów uciekła kakofonia piskliwych dźwięków. Bardziej zdesperowany niż wcześniej, z wrogim wyrazem pyska, skoczył w górę, aby jednak wydostać się z dziury. Żmija natomiast znowu go popchnęła, tym razem mocniej.
— Wiesz, ciekawa zabawa — miauknęła, kładąc się przed dziurą, ale z wolnymi łapami, by móc go dalej spychać — ale dam ci szansę byś mógł stąd wyjść. Pod jednym warunkiem — miauknęła, uśmiechając się przebiegle. Bo właśnie po to powstała ta dziura. Miała zamiar go wyuczyć, że jeśli nie jest grzeczny spotyka go kara, którą może uniknąć za dobre sprawowanie. Trochę twardej łapy, tak różnej niż ta Lwiej Paszczy, której łapa wobec Płomyka była miękksza niż poduszki dwunożnych dobrze mu zrobi. Przyglądała się więc dygoczącemu młodzikowi, który już nie wyglądał tak czysto i lśniąco jak wcześniej.
— Jakim? — Zmarszczył czoło, biorąc głębsze oddechy, bo mimo wszystko zmęczył się. Widać było, że nie przykładał się do treningu, skoro po jednym sprincie i dwóch skokach już wymiękał.
— Przeprosisz mnie za te wszystkie epitety — miauknęła, kładąc sobie łapę pod brodę i opuszczając wraz z nią głowę, czekając na decyzję młodzika. 

 — Co? — zdumiał się na jej słowa. — I to sprawi, że opuszczę to miejsce? — zdawał się chcieć upewnić czy kocica nie robi go w konia.

— Tak — stwierdziła, mówiąc to dość poważnie i kiwając głową. Była szczera. To chciała osiągnąć poprzez wkładanie go do dołu – wydobycie jakiejś namiastki instynktu zachowawczego i jakiegoś choćby śladowego szacunku do swej osoby. Tylko tyle, ale przy Płomyku było to aż tyle.

Długofutry na jej słowa zacisnął pysk, jakby rozważając swe opcje. Gdy jednak zobaczył wijącą się w ziemi dżdżownice, która właśnie wyszła spomiędzy gleby, wręcz natychmiast podjął decyzję.
— Przepraszam! Wyciągnij mnie! Oni już po mnie idą! — dodał piskliwiej.
Nie wiedziała, jacy oni, gdyż szczerze nawet nie dostrzegła dżdżownicy, skupiając się na Płomyku i jego reakcji. Wzruszyła tylko barkami nie pytając, następnie chwytając go i wyciągając z dołu, po czym puszczając i odsuwając się by pozwolić mu na swobodę w ruchach. Klasyk odetchnął z ulgą, gdy powrócił na górę. Od razu się otrzepał, a widząc pył na swym futrze, skrzywił się zniesmaczony.

— Obrzydliwe, obrzydliwe! — miauknął wyraźnie obrzydzony — Musze do mamusi, aby mnie umyła! — Po czym skierował swe kroki w kierunku wyjścia. Szybko ruszyła w tamtą stronę, zastępując mu przejście i siadając w nim, by nie przebiegł jej między nogami.
Czy on naprawdę myślał, że pozwoli mu pójść do matki, tylko dlatego, bo nie chciał sam się umyć? Naprawdę był tak od niej zależny, że nie mógł normalnie bez niej funkcjonować?
— Co robisz?! Ja tylko idę do mamy! Musi mnie umyć! Odkazić! Spójrz na mnie! Jestem cały brudny! Spleśnieje jeśli tym się nie zajmie! To sprawa życia i śmierci! — miauczał jej nad uchem o stanie swego futra naprawdę przejętym głosem.

— A co? Sam się umyć nie umiesz? Czyli te plotki to jednak prawda była... — prychnęła rozbawiona. Rudzielec najeżył się cały słysząc jej słowa.
— Ja. — Wskazał łapką na siebie. — Nie dotknę językiem brudnej sierści. To obrzydliwe i niehigieniczne. Dlatego musze do mamusi. Naprawdę muszę! Ja nie przeżyje z tym na sobie!

— Mh... — burknęła niezadowolona, że z jednej strony nie chciała go wypuścić do matki bo to by był strzał w kolano w jej misji, szczególnie teraz, a z drugiej wiedząc, że jeśli tego nie zrobi to młodszy będzie jej jęczał o to nad uchem tak długo, że już jej uszy chciały uciec — to się przemóż, bo ja cię nigdzie nie wypuszczę — ostatecznie po chwili namysłu trotie postanowiła go nie puszczać, a zarazem nie ustępować rozpieszczonemu dzieciakowi, który chyba nie spodziewając się takie odpowiedzi otworzył aż z szoku pysk.
— Nie dotknę tego językiem! — powtórzył dobitniej, jakby nie zrozumiała za pierwszym razem. — Zwymiotuje! To tortura!
Wtem do głowy wpadło jej rozwiązanie problemu.
— Dobra — powiedziała wstając, a gdy już Płomyczek ruszył w jej stronę, chcąc ją ominąć, chwyciła go za kark. Z jego pyska wydało się piskliwe „nie”, jakby spodziewał się że kocica chce go znowu dać do dołu, nim szylkretowa nie ułożyła się na swoim legowisku i zaczęła go wylizywać.
Wiedziała, że mu się to nie spodoba, bo była „ohydnym mieszańcem” i brzydził się dotyku takich jak ona, ale to był chyba jedyny sposób, który wchodził w grę, patrząc na to, iż tortie nie miała zamiaru go wypuścić, a on ustąpić.
O dziwo na początku się nie ruszał, jakby zamierając. Była to jednak cisza przed burzą , bo już po chwili wydarł się tak, jakby go zażynano.
 — O fuj! Co ty robisz?! Znierudzieje! Dostane czarnych plam! Nie! Zostaw! JUŻ CZUJE JAK UMIERAM. Pleśnieje aaaaa! — Szarpał się, próbując uciec spod jej łap, ale z każdym ruchem coraz słabiej.
— Oh nie wierć się tak, przysługę ci robię — miauknęła, choć szczerze miała nadzieję, że w przyszłości to sprawi, iż będzie sam się mył. Noi zabawnie było słuchać tych jego pisków o wolność, po tym, jak tyle razy napsuł jej krwi a ona nic nie mogła z tym zrobić, ani w trakcie, ani później, co by go mocniej ruszyło.
— Zabijasz mnie! To żadna przysługa! — biadolił, zaczynając dyszeć. — Słabo mi... musisz mnie puścić. Musisz! Zemdleje...
— No już kończę już — miauknęła, dolizując mu jeszcze kępkę na głowie — gotowe — puściła go, ale ostrożnie przez jego słowa, a także coraz mniejsze wyrywanie się, które wskazywało na to że chyba nie przesadzał z tym że robi mu się słabo. Mimo to klasyk upadł na pyszczek, ku jej zaskoczeniu nie wstając, a zaczynając próby odczołgania się, ale szybko stało się jasne, iż jedyne co był w stanie robić to łapać spazmatycznie oddech. A potem nagle przestał się w ogóle ruszać, jedynie oddychając.
Przypatrywała mu się nieźle zszokowana chwilę. Czy on… czy on właśnie zemdlał, bo go dotknęła nieruda persona?
— E, żyjesz? — spytała, nieco zmartwiona, tykając go ostrożnie łapą, odsuwając resztę ciała, a zwłaszcza swój skrzywiony pysk najdalej, jak mogła bo po pierwsze – bleh, po drugie, nie wiedziała, czy to nie był jakiś przekręt. Przyglądała się tak mu swymi żółtymi oczyma, doszukując się jakiejś reakcji, która nie nastąpiła. Płomyk leżał tam tylko z językiem który wypadł mu z pyska.
Aha. Czyli naprawdę zemdlał.
Coraz bardziej się przekonywała, że to dziecko nie było w stanie przetrwać bez opieki.
Salamandra widząc całą sytuację zainteresowała się padniętym kocurem i odeszła od rodzeństwa, następnie podchodząc do niego.
— Ha, ale tchórz — skomentowała kopia Żmii, następnie schylając pyszczek i śmiejąc mu się prosto w twarz. Na pysku Żmii pojawił się lekki uśmieszek obserwując córkę. Cóż, nie umarł, żył, więc nie było tak źle. Przynajmniej będzie miała trochę spokoju na jakiś czas…

***
*następny dzień*

Leżała sobie spokojnie. Wszystkie jej dzieci się już pobudziły, a Płomyk dalej o dziwo spał. Tuż przy niej, otulony przez jej ogon, bo chciała zobaczyć jego reakcję, skoro już miała tak niepowtarzalną okazję do zrobienia mu na złość. Tak jej krwi napsuł, że postanowiła się trochę na nim zemścić za to wszystko. Za ten ból głowy, za to, że musiała chodzić podczas ciąży na treningi z nim wyczerpujące bardziej psychicznie, niż fizycznie i użerać się o każdą najdrobniejszą rzecz, jednocześnie z kotem, który oczekiwał od niej niestworzonych rzeczy i posłuszeństwa, jakby był panem świata.
Dzięki ci Klanie Gwiazdy za Nagietkowy Wschód, bo gdyby nie on miałaby jeszcze większe problemy z tą rudą kupką ego. Przy okazji, może nauczy się, tak jak to twierdził niebieskooki, że traktowanie działa w obie strony. I że nie powinien był z nią zadzierać, bo skoro mogła i Lwia Paszcza już i tak się na nią całkowicie obraziła, to nie miała mu zamiaru pobłażać.

< mój drogi uczniu? :> >

Od Pumy do Czernidłaka

 *Pora Zielonych Liści*

Puma rozciągnął się, wbijając pazury w korę. Następnie spojrzał na małe gniazdko położone obok jego gniazda, gdzie sypiał. Śnieżka pewnie spała, jednak tego nie 

wiedział, ponieważ nie chciała wyjść ze swojej skorupki. Był tym faktem zmartwiony, tak samo, jak siostrą. Chmurka była ostatnio przygnębiona. Puma również się tak czuł, ale za wszelką cenę nie pokazywał jej tych uczuć. Wycinających cierniem dziurę w jego serduszku. Potrząsnął głową. Nie powinien się tym zadręczać, ale nie potrafił przestać o tym myśleć. Co, gdyby to wszystko się nie wydarzyło? Co, gdyby prawda nie wyszła na jaw? Co, gdyby… 

— Pumo! — krzyknął ktoś z dołu. Czekoladowy uczepił się drzewa i spojrzał w dół. Nie miał już problemów z wysokością. Wiedział, że Przypływ mu pomoże, tak jak wtedy, kiedy wdrapał się na najniższą gałąź, chcąc zobaczyć kasztanowca. Był to błąd, ale w tym wszystkim nauczył się nowych umiejętności!

Pumcia wpatrywał się w punkt zmrużonymi oczami. Dostrzegł zarysy dużych uszu Padliny. Wydał z siebie jęk niezrozumienia. Czemu on tu przyszedł? Puma myślał, że dzisiaj będzie mieć wolne! Z powodu bólu głowy, mówił to już arlekinowi! On tylko zbył go miauczeniem o wymówkach i braku chęci do pracy. W prawdzie kocurek nie był zbyt chętny do uczenia, ponieważ dymny był niczym, jak kaczka. I jeszcze ten przerażający uśmiech! Na samo wspomnienie po jego karku przechodził dreszczyk niepokoju. Denerwowało go to, że się szczerzył, jak głupi do drzewa oraz jego chwiejny chód, który był problemem. Nie tylko go to denerwowało, ale także bał się go czasem. Również m, se go nadepnie.

Czekoladowy dotknął delikatnie nosem muszelki i podszedł do miejsca, gdzie się schodziło z legowiska uczniów. Skorupka śluzaka była skryta przez listek, by nikt nie zauważył (między innymi jego brat), że fascynował się ślimaki. Oczywiście miała pole do oddechu oraz obszar, gdzie leżało gniazdko, było tak starannie dobrane w nadziei i z miłością, że nie spadnie. Wbił pazury w drewno i zwinnie szedł w dół. Nie sprawiało mu to problemu! Gdy był jeszcze kociakiem, przestraszył się wysokości, ponieważ nigdy nie wchodził na drzewa. Owego dnia, gdy postanowił odwiedzić gałęzie i wtedy nauczył się wchodzić na drzewo oraz (z późniejszym strachem) zejść z niego. Potem podczas panikowania uratowała go Przypływ, jego koleżanka, która też fascynowała się ślimakami. Pomogła mu zejść z niego i był jej nadal wdzięczny.

— Tak, Padlino? — zapytał Puma, nie wiedząc, co dzisiaj zostało zaplanowane w wymyślonym harmonogramie jego mentora. — Znowu budowanie gniazd? — zapytał, mając dość budowania koślawych domków dla ptaków, oczywiście jego autorstwa.

— Nieee! Dzisiaj coś innego i ciekawszego! — oznajmił mu, uśmiechając się od ucha do ucha. Miał je spore jak u nietoperza. Puma ze skwaszoną miną zmrużył oczy, nie rozumiejąc, o czym mówił. — Kwasisz się jak mrówka na wzmiankę o wilgoci — skomentował jego naburmuszoną minę. 

— Co? — zapytał, nie bardzo rozumiejąc, o co chodzi.

— Pójdziemy poszukać mchu dla kociąt do żłobeczka! Poza obóz! Zrobimy im bardzo wygodne posłania i zarazem cieplutkie! — ogłosił, nie zważając na pytanie Pumy. Prawdopodobnie uznał, że było nieważne i nie obchodziło go to, że kocurek nie dostał odpowiedzi. — No to w drogę — ruszył, nie czekając na swojego ucznia.

Czekoladowy z bolącą głową poszedł za nim. Miał zirytowany wygląd pyska, z powodu zignorowania go przez jego mentora. ,,Powinien mi wyjaśnić, o co chodziło.” – pomyślał, idąc w krok, krok za dymnym, który jak zawsze chwiejnie chodził. – ,,No na Wszechmatkę…”. Kocurek częściej używał tego zwrotu. Nie wierzył w tę istotę, ale mu to nie przeszkadzało. Byle by inny mu tego nie wytknęli.

— Pamiętaj, aby trzymać się blisko mojego futra. Będziemy blisko obozu, więc się nie przejmuj, jak wiewiórka o swoje żołędzie — oznajmiał, podczas podróży poza obóz.

Wyszli z niego po kilku uderzeń ich serc, które mieszały się, tworząc większą niewiadomą liczbę. Puma oczywiście, że się nie bał! Skrycie był ciekawy, co się znajduje poza obozem, jego domu. ,,Ale z tego, co zrozumiałem, to nie można wychodzić…” – pomyślał z niepewnym grymasem malującym się na jego pysku. Zmieszany spojrzał na mentora i po chwili wymiauczał:

— A to nie tak, że nie można wychodzić z obozu? — zapytał, spoglądając przez ramię na (dla niego rozmazane) zarysy obozu.

— Och, Pumo! Pająki zasnuły ci mózg? — prychnął, idąc dalej naprzód. Czekoladowy skrzywił pysk i przystopował chód. — Nikt nie zauważy, że nie ma nas chwileczkę w obozie! Sierść ci z głowy nie spadnie, nie bój żaby! — zaśmiał się Padlina i spojrzał na lekko przestraszonego bicolora. Z tym uśmiechem na pysku wyglądaj jeszcze straszniej. Jakby planował coś zrobić w lesie… ,,Wszechmatko pomóż! Błagam!” – odparł w duchu.

***

Kocury wspólnymi siłami (choć bardziej Puma) przynieśli mech do obozu. Musieli się wracać kilka razy, ponieważ w drodze powrotnej brązowooki potykał się o swoje białe łapy i trafiał na nos, psując przy okazji wiązankę z porostów. Dymny rzucał złośliwe teksty typu ,,Na osty i ciernie! To jest przecież proste jak połknięcie plotki, łachudro!” oraz dziwniejsze docinki ,,Jesteś przydatny jak zdechły lis! Zabiłeś biedny mech!” Od tego kocurka bardziej bolała głowa! Milczał, kiedy go obrażał, wracając za nim do miejsca, gdzie rosły mchy. Jak grzyby rosły. Dużo tego było. 

Wchodząc do obozu, uczeń poczuł ulgę, że nie był z nim sam na sam i w razie czego mógł zacząć krzyczeć o pomoc. Padlina był jakiś dziwny. A jeśli nieobliczalny?! Potrząsnął głową i wypuścił ze świstem powietrze. 

— Jestem już zmęczony… — skłamał Puma, nie chcąc iść gdziekolwiek gdzie jego mentor. Chętnie poszedłby sam do żłobka, ewentualnie do siostrzyczki, której chciał pomóc, wybawiając ją z legowiska medyka, umieszczonego w dziupli.

— Trudno, kociaki nie są takie złe — prychnął nauczyciel, biorąc do pyska wiązankę mchu. Wyruszył w stronę kaliny, ignorując fakt, że Puma zamarzł w miejscu. Po chwili jednak się obejrzał. — Nie mów, że boisz się kociaków, Pumo. Przecież nie będziemy siedzieć tam do kolejnego zgromadzenia!

— Uhhh…nie! Nie boję się! — poprawił go czekoladowy, wiedząc, że i tak nie weźmie tego na serio. Wziął głęboki wdech i złapał delikatnie w ząbki, aby przypadkiem nie zepsuć porostów. 

Podbiegł do dymnego i zrównał krok, dopiero kiedy był o kocięcy krok przed nim. Z daleka można było pewnie uznać, że Pumcia tak się spieszy, by poznać nowe kociaki Owocowego Lasu. Grzybowe kociaki. Mimo że to prawdą nie było. Oczywiście cieszył się na myśl o nowych członkach, ale wolał schować się w swojej bańce, która miała nigdy nie prysnąć, chroniąc go przed niebezpieczeństwem tego świata. Jak i gwiazdkami. Wchodząc do żłobka, nie spodziewał się automatycznie skierowanych ku niemu oczu. Czarno-biały kocurek miał niesamowicie piękne niebieskie ślepia jak niebo jak woda. Ble woda. Jego siostra nie podzielała ich zdania. Miała zielone jak trawa jak liść. Również bardzo ładne. Jednak brązowooki po opuszczeniu mchu na podłoże legowiska, zaczął się rozglądać. Nawet zaniuchał, sprawdzając, czy zapach się nie zmienił. Żłobek był przepełniony mlekiem i zapachami nowych kociaków, ale również wyłapywał chyba swój zapach, jego mamy i siostry. Zastrzygł uszami, gdy podszedł do niego kociak i dotknął go łapą.

— Ktoś ty? — zapytał, spoglądając na niego dużymi oczami, w których palił się blask.

— Hej? Mam na imię-

— Puma, zajmij się tym kociakiem, a ja w tym czasie wepchnę mech z jego siostrą — uprzedził go Padlina, układając z mchu coś w rodzaju chmurek.

— Puma? Śmieszne! — zaśmiał się kocurek i popatrzył na niego z politowaniem.

— Ejjj, a twoje jak brzmi? — zmrużył oczy i zaczął kręcić głową. Jego imię nie było śmieszne! Było bardzo poważne!

— Czernidłak — przedstawił się kociak, liżąc się po łapie.

— I ty mi mówisz, że mam śmieszne imię? Czernidłak? — prychnął, rozglądając się po żłobku. Nic się nie zmieniło. Ciekawe, gdzie był patyk, którym się bawił. Ciekawe, czy są jeszcze jakieś ślady po jego przewrotach. Ciekawe…

— To jest imię od grzyba. Nie zrozumiesz — pokręcił głową, wyrażając w ten sposób, że Pumcia ma jakiś problem z imieniem od grzybów. Może nawet do nich samych.

Skierował na niego swój wzrok i powiedział spojrzeniem coś w stylu ,,No dobrze, przepraszam.” Usiadł, patrząc na kocię z nieukrywanym zaintrygowaniem. Czarno-biały był niemniej…ciekawy? Czernidłak podszedł bliżej niego, jednak potknął się i przewrócił centralnie na jego łapę. Bicolor zamroził się (jak sopel lodu) na moment, ale nie trwało to długo. Na szczęście!

— Lecisz na mnie — wyszeptał po chwili szoku i och…za późno ugryzł się w język. Rozszerzył oczy, gdy to zdanie wypłynęło z jego pyska. Po raz kolejny jego ślepia zamieniły się w dwie wielkie otchłanie wypełnione iskierkami zamieszania w jego głowie. Powiedział to pewnie przez ból głowy! Tak! Nawiedzał go po aferze, dołujący i nie umożliwiając niektórych czynności.

Pomógł kociakowi wstać. Łapą oddalił go i cofnął się o kilka kocięcych kroków w tył. Niespokojnie westchnął, przerywając wdech, jak i wydech lekko drżącym głosikiem, patrząc na niego. Kocurek przekrzywiał główkę w bok i patrzył na niego równie wielkimi oczami. Puma ukradkiem oka spojrzał na wyjście ze żłobka z zamiarem ucieczki w popłochu. Nie zatrzymywałby się podczas ucieczki od kociaka, do którego skierował ten dziwny tekst. Był niesamowicie nieodpowiedni w całej sytuacji! Cofnął się jeszcze trochę, już szykując się do biegu swojego życia. W powietrzu na pewno było zagęszczone powietrze jego zmieszaniem i nieśmiałością. Jeszcze w tej sytuacji świadkiem był jego mentor oraz siostra Czernidłaka! Najchętniej zapadłby się pod ziemię! Ponownie mimowolnie spojrzał na wyjście i wstał, idąc podejrzanie w stronę mchu, leżącego blisko jego wybawiciela, jakim w tamtym momencie było wyjście. Jego chód był bardzo sztywny i można było stwierdzić nawet słabym wzrokiem, że coś jest nie tak.

<Czernidłaku? On ci zaraz ucieknie!>

[1527 słów]

[przyznano 31%]