Od Lamparciego Kroku C.D. Kwiecistej Łapy

Zatrzymałem się i położyłem zdobycze na śniegu.

- Byliśmy tak blisko granicy... - mruknąłem niepewnie. Nie lubię się usprawiedliwiać. - Patrol przechodził bardzo blisko, a nas było tylko dwoje. Gdyby był z nami jeszcze ktoś nie musielibyśmy uciekać. Rozumiesz chyba... Sam bym cię nie obronił...

- Nie mieliby prawa nas zaatakować! - upierała się Kwiecista Łapa. Ojejku! Jaka ona jest uparta!

- Nie wszystkich wojowników obchodzi taki drobiazg! Dwie długości ogona w tę, czy w tamtą stronę naprawdę nie robi różnicy. Gdybyś była wojownikiem nie upierałabyś się przy tak bzdurnej sprawie!

Kotka mruknęła coś pod nosem, ale na tyle cicho, że nie zrozumiałem. Ruszyła dalej, więc zebrałem piszczki i udałem się za nią. Gdy dotarliśmy do obozu od razu pobiegła do swojej mentorki. 

~Kilka wschodów słońca później~

Chłód Pory Nagich Drzew uderzył na dobre. Wojownicy mieli co raz większe problemy z pożywieniem, a medykom brakowało lekarstw. Co gorsza Waleczne Serce zachorował. Pamiętam ten dzień, jak przez mgłę. Kiedy ten wielki wojownik, zastępca z Klanu Burzy porzucił swe stanowisko.

- Waleczne Serce, czy pragniesz porzucić funkcję wojownika i zostać członkiem starszyzny? - spytała wówczas Srebrna Gwiazda.
- Tak - westchnął kocur.
- Klan Burzy docenia to, co robiłeś dla niego. Byłeś świetnym wojownikiem i zastępcą. Wzywam Klan Gwiazdy, aby dał ci teraz wiele księżyców odpoczynku - zakończyła liderka.

Potem wybrała Białą Mgłę nowym zastępcą. Niewiele później mianowała mnie i moja siostrę uczniami, a tata opuścił klan. To bolało chyba najbardziej.

- Teraz jesteście uczniami Klanu Burzy - mówił ojciec. - Nie muszę się już wami opiekować, teraz możecie robić to sami. Jestem taki dumny.
- Dlaczego odchodzisz? - spytałem. - Czemu nie chcesz z nami zostać?
- Klan Nocy dał mi życie, wychował mnie i otaczał zaufaniem, które na własne życzenie sobie odebrałem - westchnął. - Już jestem w ich oczach zdrajcą, gdyż zabiłem swojego ojca. Nie chcę pogłębiać tego uczucia...
- To czemu chcesz nas zostawić? - spytała wtedy Mysia powstrzymując łzy. - Czy nie możemy iść z tobą?
- Nie. Wasze miejsce jest wśród wojowników. A nikt nie otoczy was taką miłością, jak Klan Burzy. Bądźcie lojalni i pamiętajcie - musicie chronić bliskich waszym sercom.

Tata... Już nigdy więcej go nie spotkałem. Powiedział nam, zanim odszedł, że będzie czekać. Czekał. Ale my przyszliśmy zbyt późno... To takie niesprawiedliwe! Przeklęty morderca! Zginie za to, co zrobił mojemu ojcu! Nie miał najmniejszego prawa! To okropne stracić tych, których się kocha. Byłem zbyt młody by zrozumieć śmierć matki, bardziej przeżyłem to, co stało się ojcu... A gdyby coś miało się wydarzyć z moją siostrzyczką? Nigdy bym sobie tego nie wybaczył!
Nie do końca jestem świadom swoich uczuć. Sam nie wiem, co mną włada? Czy to żal? Tęsknota? Nie wiem. Jakaś dziwna pustka, która ogarnia mnie od wewnątrz i pożera. Coś, czego nie potrafię wypełnić.
Mijał czas.
Lawenda... Och! Jaka słodka to istota! Urocze maleństwo; podobna do swojej starej matki. Nikogo nie zaskakiwała ilość kociąt. Srebrna Gwiazda jest już taka wiekowa... Ale przy tych maluchach odmłodniała. Wygląda żywiej niż kiedykolwiek. Stała się mniej drobiazgowa i bardziej skupia się na prostych problemach jej dzieci. To nie jest już nasza władcza liderka. Teraz liderem jest Biała Mgła, choć każdy boi się głośno mówić, że chyba nie odda tej roli.
Jak wygląda nasza sytuacja? Według mnie całkiem znośnie. Żadne wojny nie dręczą lasu. Ostatnim razem nasz patrol i patrol Klanu Wilka wręcz się zderzyły nosami; do niczego jednak nie doszło. Choć Pora Nagich Drzew trwała w najlepsze nikt nie rzucał się nikomu do gardła. Wyraźnie nigdzie nie brakowało pożywienia, a klanom żyło się godnie.
Najcięższy okres już za Srebrną Gwiazdą. Wszyscy dziękowali Gwiezdnym, że nikt nie zwracał uwagi na jej ciągłą nieobecność na patrolach, a na zebraniu na okrągły brzuszek. Nikt nie może wiedzieć, że lider Klanu Burzy jest niedysponowany. Od razu by nas zaatakowali. Miałem jednak dziwne wrażenie, że pozostałe Klany przeżywają podobny kryzys... Biała Mgła wróżyła świetną Białą Gwiazdę... Och! Nie powinienem tak myśleć! Jeszcze zbyt wcześnie! Srebrna Gwiazda, choć ma ponad sto księżyców dopiero teraz jest w kwiecie wieku. Skąd jednak przeczucie, że zamarznie, jak niektóre kwiaty powitane przez nagłą porę nagich drzew? Nie! Myśl o odejściu Srebrnej Gwiazdy byłaby nie do zniesienia!
Waleczne Serce mimo długiej i wytrwałej walki z chorobą zmarł. Choć Królicza Skóra i Kwiecista Łapa robiły wszystko co w ich mocy to jego wiek przegrał ostatnią bitwę. Ciężki był to dzień dla Klanu Burzy. Podobno odchodząc do Klanu Gwiazdy wyszeptał imię "Beżowa...", a Rozmyty Pył i medyczka pogrążyli się w rozmyślaniach, czy ujrzał on ich matkę, czy może zmarłą siostrę? A może obie? Choć uczono mnie wiary w Klan Gwiazdy ciężko mi wierzyć, że coś jest po śmierci. Podobno przodkowie ukazują się medykom; nie jestem jednak jednym z nich. Pozostaje mi tylko trwać w przemyśleniach. Czy kiedy umrę spotkam moich rodziców? I zmarłą siostrzyczkę?... Sreberko? Tak. To chyba to imię.
Nigdy nie rozmyślałem o siostrze. Wiedziałem o niej tak niewiele... Była ode mnie starsza, a tata obiecał, że najstarsze kocię zabierze do Klanu Nocy. Nie mógł zabrać nas wszystkich, by nie wzbudzać podejrzeń... Kiedy ojciec zdradził jego córka została zabita. Niemal na pewno.
Ciężki jest los naszych klanów. Nastała z pewnością Nowa Era. I choć wielu tak młodych jak ja może tego nie odczuwać, to starzy widzą na pewno: mamy Erę Niepewności.

Od Wilczej Róży C.D Wodnej Gwiazdy

Stałam jak osłupiała. Patrzyłam na Lidera. Zalewał się łzami. Ojciec go nawiedza? Nawet jeśli to nie prawda to wypadałoby mu wybaczyć. Poza tym, kłamałby, a przy tym płakał? No właśnie raczej nie. Usiadłam koło Wodnej Gwiazdy i...no...wtuliłam się w jego sierść. Nie był to przytulas miłości. Tylko taki przyjacielski. Kocur przestał płakać i trzepnął  głową po czym zadał pytanie:
- Pomogłabyś mi z nim? Nie dam już rady.
W moich oczach zabłysło współczucie. Nie chciałabym znaleźć się w takiej sytuacji jak on. Skoro to się jeszcze pogorszyło od czasu mianowania to co będzie za kilka księżyców?! Nie! Tak nie może być! Muszę mu pomóc! Po chwili odpowiedziałam:
- Oczywiście, Wodna Gwiazdo. Zrobię wszystko co w mojej mocy.


<Wodny? Idę liczyć opka :/>

Od Ciepłej Pieśni C.D Wieczornego Blasku

   Wstała. Właśnie nastał ranek. Niektóre koty jeszcze spały, inne krzątały się po obozie. Obróciła głowę. Nie było Wieczornego Blasku. Mogła pozbierać myśli.
   Nie wychodziła z obozu. Ruszyła w stronę zacienionego gąszczu-tam nikt nie zobaczy jej, chyba że postanowi się zbliżyć. Położyła się, i schowała głowę. Teraz potrzebna jest jej cisza. Absolutna.
   Zakochała się.  W Wieczornym. Czarno-biały kocur od ich pierwszego spotkania dbał o nią i zawsze znajdował dla niej czas. Dla niej, zwykłej, pospolicie przeciętnej kotki, która jest słabsza od większości wojowników w Klanie Nocy. Dla niej, która ciągle jest wykorzystywana- tak nie może być! Jest przecież wojowniczką, nie pieszczoszkiem! Brawo, robisz postępy.-szepnął jej w głowie matczyny głos. Ale jak mu to powiedzieć? Jak mu wyznać, ze go kocham?-zapytała. Nie ma prostszego sposobu niż powiedzieć.-odpowiedziała. Albo lepiej. Poproś o wypad nad jakieś piękne miejsce, a potem dasz się ponieść.-dodała po chwili.
-Jak to "Dać się ponieść"? Emocjom?
-Zależy, czy tego chcesz.
-No dobrze. Zrobię tak.-szepnęła, już nie w głowie a w zaroślach. Jednak otępiała siedziała tam przez cały dzień, nic nawet nie jedząc. Obmyślała strategię na dzień jutrzejszy. Bo w końcu, chcieć to móc, c'nie?

<Wieczór? Trochę zagmatwane, ale zabierz ją gdzieś gdzie jest fajnie ^^>

Od Wodnej Gwiazdy CD Wilczej Róży

Wilcza Róża zabrała kociaka. A potem kotka zadała to pytanie. Poczuł, że nie może tego już dłużej w sobie chować. To go niszczyło psychicznie. Jakkolwiek powstał, ojciec powinien interesować się losami swojego kocięcia i chociaż trochę mu pomagać. Kamienny Pazur jeszcze nigdy nie dał mu wsparcia. Mimowolnie łzy napłynęły mu do oczu. Wodny nie wytrzymał i wybuchnął płaczem.
- J-ja nie chciałem! To nie byłem ja! - uniósł przednie łapy i zarzucił Wilczej na plecy, co wyglądało mniej więcej jak przytulanie - Wilcza Różo ja... ja...
Kotka ze złością w oczach wyszarpała mu się. Jednak w tym gniewie było jeszcze coś... smutek? Lider westchnął.
- Pomóż mi, Wilcza Różo. Ja nie daję rady. Może wiesz o tym, że moim ojcem nie jest Czarna Gwiazda, a Kamienny Pazur. On... on mnie wykańcza. Nie byłaś na zgromadzeniu, ale on wtedy przejął kontrolę. Zrobił ze mnie pośmiewisko. Zaatakowałem Jelenią Gwiazdę, problem w tym, że to nie byłem ja. Gdy zostałem przywódcą, to się jeszcze nasiliło. Czasami przejmuje kontrolę nawet we śnie... Ja... Wilczko, tak bardzo cię przepraszam! - kocur runął na ziemię, a morze łez ponownie wylało się z jego miętowych oczu. - Obiecuję ci, że zaopiekuję się twoimi kociętami! Nie chcę być jak mój ojciec!
<Wilczko?>

Od Śnieżynki

Wyszłam przez dziurę w kociarni, a później się zgubiła... Nie było już odwrotu, nie wiedziała jak wrócić, była zdana na los. Po dłuższej chwili błąkania się i wzywania pomocy dostrzegłam dwa koty. Nie należały do Klanu Nocy. Podeszły do mnie. Brązowy to samiec, a biała to samica. Rozmawiali między sobą. Patrzyłam na nich błagalnie. Nareszcie kotka chwyciła mnie i zaczęli iść. Wyglądali na przyjaznych. Kiedy doszli zobaczyłam ich legowisko. Było dość przytulne. Oby zastąpili mi Klan Nocy. Kotka zachęcała mnie do zjedzenia ryby. Po chwili patrzenia na martwe zwierzę zaczęłam powoli brać kęsy i ją zjadać. Kiedy się najadłam zasnęłam.
Byłam już z nimi kilka dni. Ta kotka to Azalea, a kocur to Płomienna Pieśń. Napewno zastąpią mi Nakrapiany Kwiat i będę miała... 'zastępczego' ojca?

<Ktoś z KN?>

Od Grada C.D Kamiennego Serca

Nie dość że te kupy futra, wkurzały ją na maksa, to teraz otworzyły oczy i były, dosłowni, WSZĘDZIE! Najgorsze było to że Myśl upodobała sobie ją jako mech. Nie ważne ile razy ją gryzła, trzepała łapą czy skarżyła się matce  to i tak wracała! Jak bumerang!
Po raz setny odepchnęła białą kulkę, po czym wybiegła jak najdalej od tego czegoś, co nie zasługiwało na jej uwagę. Wszyscy spali, no prawie. Wszyscy prócz niej i Pioruna, który obudzony gniewnym burczeniem siostry ruszył za nią. Czarno-biała kotka, nieświadoma tego że śledzi ją jej wścibski braciszek, ruszyła przed siebie. DALEKO Z TOND! Gdy dotarła na skraj obozu, rozejrzała się uważnie. Dostrzegła swojego brata i posłała mu gniewne spojrzenie. Ten zatrzymał się gwałtownie i ruszył pędem do kociarni. Parsknęła. Poszedł się poskarżyć, ale nim zdoła obudzić Nakrapianą ona będzie daleko od tych wnerwiających kukieł! Przeskoczyła przez Granicę Zakazaną Kociakom, i ruszyła przed siebie. Przecież nie było tu nic strasznego!
Przeszła spory kawałek, nieświadoma tego jak bardzo się oddaliła się od obozu. Była niedaleko rzeki. Przynajmniej tak sądziła, bo słyszała szum wody. Pomiędzy wyschniętymi dostrzegła ruch. Dwa czarne koty patrzyły w jej stronę. Gradusek nastroszyła sierść, obniżając nieco głowę zasyczała. Wyglądało to komicznie.
-CZEGO TU SZUKACIE?!-Wrzasnęła strosząc ogon, który wyglądał teraz jak szczotka do klozeta.
<Czarna? Kamienny? Zabierajta Grada i w nogi. Jak się dowie że Czarna jest w "zmowie" z Kamiennym to będzie też chciała>

Od Wilczej Róży C.D Wodna Gwiazda

*** Kilka dni po wyzdrowieniu Wilczej***

Wyszłam z kociarni. Moja Myśl się znalazła, ale teraz wywędrowała Wspomnienie! Ni było mnie przez pierwszy księżyc ich życia*! Nawet nie wiem jaką sierść ma moja pierworodna. Te myśli mnie zadręczały, aż nie zobaczyłam buro-białej, młodej kotki siedzącej przy Liderze. Oczy miała takie jak on- miętowe. Plamy na jej futerku Miały taki sam odcień. To nie możliwe! On to zrobił? Nie! Na pewno nie! Chociaż...Wszystko na to wskazywało...Oczy...Futerko...A nawet jego ostatnio zaobserwowane przeze mnie nastawienie do moich kociąt. Ale po co miałby to robić? Dlaczego?
- Wspomnienie!- Krzyknęłam. Młoda obróciła się, a ja podeszłam, wzięłam ją delikatnie za skórkę na karku i zaniosłam do kociarni po czym wróciłam do Lidera. Chciałam porozmawiać z nim na osobności.
- Czy moglibyśmy porozmawiać na osobności?- Spytałam.
- Dobrze- Odpowiedział i poszedł za mną.
- Czy to ty jesteś ojcem moich kociąt?


<Wodny? Odpisz jak nie będziesz już miała nieobecności ;-;>

Od Czarnej Łapy C.D Kamienne Serce

Co ten pajac wyprawia?! Ciągle mnie tłucze i tłucze. A później co? Jak gdyby nigdy nic daje mi jedzenie! Po chwili namysłu wzięłam zwierzę i zaczęłam jej jeść. Nie byłam głodna, ale cóż poradzić? Ten tyran uważa mnie za jakiegoś śmiecia, którym można pomiatać na prawo i lewo. Grrr. Muszę zaplanować ucieczkę. Z tego, co udało mi się zauważyć, wywnioskowałam, iż jestem od niego szybsza, tak więc mam lekką przewagę. Kocur ukradkiem spojrzał na mnie.
- Kamienny Pazur. Masz mnie tak nazywać. - rzekł nagle.
Skinęłam głową. Specjalnie przeciągałam swoje kęsy, aby jak najszybciej dotrzeć do wieczornej pory, choć wiedziałam, że i tak tego nie przyspieszę. Kamienny Pazur wstał i przeciągnął się.
- Chodź! - nakazał surowym głosem.
Przełknęłam ślinę i zeskoczyłam za nim. Samotnik powędrował w stronę rzeki. O nie... Przecież jest środek pory nagich drzew! Co on sobie myśli?! Przecież Płomienna Pręga niedawno zachorował właśnie przez łowienie ryb. Cóż... Na prawdę miałam dużo determinacji do tego, aby od niego uciec. Minęło wiele bić serc, a my dotarliśmy tuż nad wodę. W tym miejscu lodu nie było, ale wiedziałam, iż przezroczysta ciecz jest bardzo zimna.
- A teraz właź do wody. - powiedział.
- Phi! Kpisz sobie ze mnie? Nie wejdę tam za nic. - zaprzeczyłam.
Podejrzewałam, że nie skończy się to za dobrze. Kamienne Serce warknął coś pod nosem, po czym wziął głęboki wdech dla uspokojenia.
- Słuchaj. Jesteś na mnie skazana. Możemy robić wszystko po dobroci albo z użyciem siły. Tylko od ciebie zależy to, jak bardzo cię zaboli. - wytłumaczył.
- Jesteś kotem o lisim sercu. Za nic cię nie będę słuchać! - odkrzyknęłam.
Machnęłam wściekle ogonem. Wojownikowi najwyraźniej nie spodobała się moja reakcja. Podszedł do mnie i złapał za kark, a następnie wrzucił do wody. Zadrżałam z zimna. Tutaj było o wiele głębiej niż tam, gdzie łowiłam ryby ze Srebrnym Pyskiem. Niestety nie umiałam pływać, a ledwo co dosięgałam łapami do podłoża.
- Nauczę cię pływania! - powiedział z dumą, lecz nie wszedł do wody.
Machałam szybko łapami, zbliżając się w powolnym tempie do brzegu. Niestety Kamienny Pazur zanurzył się delikatnie i odepchnął mnie jeszcze głębiej; tam, gdzie grunt znacznie spada. Zanurzyłam się całkiem w wodzie i zaczęłam opadać na dno. Moje starania były na nic. Czy... Czy ja tak skończę? Gwiezdni, czy to jest kara? Za... No właśnie nawet nie wiem. Może za to, że jestem taka słaba? Już prawie nic nie czuję. Bezwładnie opadam coraz niżej i niżej. Zamknęłam oczy. A może to i lepiej? Mam tylko jednego kota, któremu mogę zaufać, ale oddalam się coraz bardziej od niego. On woli Malinowe Futerko. A co, jeśli będzie miał z nią kocięta? Zajmie się tylko nimi, a o mnie zapomni... Jestem bezużyteczną kupą futra. Nagle ujrzałam światło, a przede mną ukształtowała się sylwetka kotki. Nie mogłam dostrzec kolorów. Wszystko było czarne i tylko świecący kontur tajemniczej postaci był dostrzegalny w nicości. Jej oczy były całkowicie białe.
- Czarna Łapo... Uwierz w siebie. Każdy kot jest ważny dla klanu; nawet ty. Nie ważne jak silna czy szybka jesteś. Twoje cierpienia zostaną wkrótce wynagrodzone. - rzekła.
Przez dwa bicia serca udało mi się dostrzec mnie z jakimś innym kotem. Nagle jednak otworzyłam oczy i powróciłam do świata żywych. Znajdowałam się na ziemi. Czułam przeszywające mnie zimno. Ujrzałam nade mną czarnego kocura.

<Kamienne Serce?>

Od Gromowego Ogona

 Kruczy Wąs wyszedł z legowiska. Usiadłem koło Trującego Bluszczu zachowując dystans. Kotka spała, ale ja i tak miałem wrażenie, że mnie zaatakuje. Chyba będę musiał nauczyć się bardziej ufać innym. No cóż...nikt nie jest idealny. Czekałem licząc zioła...Bo co miałem robić? Kruczy Wąs wyszedł po kolejne zioła, Trujący Bluszcz...Em...Z nią się raczej nie dogadam. Moja uczennica była jedynym kotem z którym (oprócz Kruczego Wąsa) lubiłem rozmawiać.


*** Kilka godzin później ***


  Wyjrzałem z jaskini. Na zewnątrz truchtał Kruczy. W pyszczku trzymał kocimiętkę. Miał wesoły wyraz pyszczka. No tak...Działanie kocimiętki jest nieuniknione. Dałem mu znak ogonem, aby wszedł. Zrobił to i odłożył zioła na kamień po czym zaczęliśmy konwersacje, podczas której nie zauważyłem, że Trujący Bluszcz ruszyła się z miejsca. Spostrzegłem to dopiero kilka minut później. Spanikowany poprosiłem Kruczego Wąsa, aby pomógł mi jej szukać. Szukaliśmy jej na prawdę długo, aż Kruczy wpadł na pomysł, że może być w składziku. Weszliśmy tam. Rzeczywiście. Owijała swoją łapę pajęczyną. Widząc nas zrobiła wielkie oczy.  


<Kruczy?>

Od Kamiennego Serca C.D Czarnej Łapy

- Stałem pochylony nad czarną kotką. No tak. W tym debilnym Klanie Nocy to nawet pływać nie uczą! Kotka odkaszlnęła wodę i krzyknęła:
- Chcesz mnie zabić?!- Spojrzałem na nią i spokojnie odpowiedziałem.
- W takim razie wejdź po kostki.- Czarna otrzepała się z wody i wstała po czym weszła, a ja za nią.
- Więc teraz nauczę cię pływać- Rzekłem i wszedłem jeszcze głębiej. Młoda ruszyła za mną. Oderwałem łapy od gruntu i zacząłem pływać w kółko. Machnąłem ogonem. Młodzik chociaż niechętnie to w końcu weszła głębiej. Zaczęła machać łapkami. Podpłynąłem do niej i znowu zaprezentowałem jak pływać. Po chwili usłyszałem miauczenie. Wyszedłem z wody i dałem znak czarnej, aby też tak zrobiła. Byliśmy na terenach jej D A W N E GO Klanu- Klanu Nocy. Skierowaliśmy się w kierunku miauczenia. Po chwili moim oczom ukazała się mała kotka. Była mała. Może jakieś 3-4 księżyce.


<Czarna?> <Grad?>