Od Sroczej Łapy (Sroczego Lotu)

Zielone oczy Sroczego Lotu ze skupieniem podążały za pomykającym wśród drzew białym kocurem. Jeszcze do niedawna malec siedział w żłobku, natomiast teraz był już uczniem, do tego nie byle czyim, a jej własnym. Srocza Łapa po wielu księżycach spędzonych pod czujnym okiem najpierw Daliowego Pąka, a później Gorzkiej Woli, w końcu doczekała się swojego mianowania i raz na zawsze pozbyła się ze swojego imienia członu “Łapa”. Niedługo później otrzymała własnego ucznia, Pchlą Łapę, syna jej pierwszej mentorki, a zarazem cudem wybawionego przez siebie z łap wydr kociaka.
Wojowniczka pokładała w niebieskookim duże nadzieje. Wiele kotów w klanie traktowało go jak kogoś gorszego, co budziło w Sroce niesmak. Kocięta przerażał jego oszpecony bliznami pysk, zaś starsi bez ustanku wyśmiewali się z jego słabszego słuchu. Ona jednak dostrzegała w nim spory potencjał. Posiadał niecodziennie dobry wzrok, był pojętny i zdeterminowany. Zdaniem Sroki były to idealne cechy dla przyszłego wojownika.
Sroczy Lot w ciszy zaczęła zeskakiwać na coraz niższe gałęzie, z gracją łapiąc i puszczając się kory. Zatrzymała się na moment przed wykonaniem ostatniego skoku dzielącego ją od ziemi, by móc upewnić się, że Pchla Łapa jest wystarczająco blisko jej drzewa, po czym rzuciła się w dół. Niebieskooki uczeń głośno zakwilił, kiedy mentorka przyszpiliła go do twardego podłoża.
– J-jak długo tu jesteś? – spytał z zawstydzeniem, wzrokiem uciekając w bok.
– Wystarczająco długo byś mnie zauważył – zwróciła uwagę łaciata, dając młodszemu możliwość wstania – Mówiłam ci, wykorzystuj swoje mocne strony, mysi móżdżku! – fuknęła, stukając kocura łapą w głowę.
– Wiem, ale ciężko skupiać się na dwóch rzeczach na raz! – rzucił na swoją obronę Pchla Łapa, rozmasowując sobie bolący od pacnięcia łebek – Tropiłem mysz, nie mogłem cię zauważyć, skoro byłaś na górze.
Wojowniczka westchnęła, owijając swój ogon wokół łap.
– Oboje wiemy, że twój słuch może sprawiać problemy – zaczęła, przyglądając się, jak kocur na wspomnienie o swojej niepełnosprawności markotnieje – i wiem, że może być ci ciężej niż innym, dlatego musisz się bardziej przyłożyć i udowodnić im, że jesteś znacznie lepszy niż myślą. – dokończyła, wbijąjąc w kocura wyczekujące spojrzenie chłodnych, zielonych ślepi.
Uczeń przytaknął jej cicho, nerwowo grzebiąc łapą w ziemi.
– Chodź. Już czas żebyś spróbował na coś samodzielnie zapolować. – mruknęła Sroczy Lot, szturchając swojego ucznia pokrzepiająco w bark.
Na wieść o wspólnym polowaniu, kąciki pyska Pchły delikatnie uniosły się ku górze, a w jego dużych, niebieskich oczach dało się dostrzec podekscytowane iskierki. To miało być jego pierwsze prawdziwe polowanie, nie ograniczające się tylko do wytropienia zwierzyny.
Las był spokojnym, bezpiecznym miejscem, wręcz stworzonym na treningi z uczniami. Było to jedno z nielicznych miejsc na terenie Klanu Nocy, gdzie koty mogły czuć się niemal całkowicie bezpiecznie, dlatego większość mentorów właśnie tę okolicę wybierało do nauki swoich podopiecznych. Leśne runo było bogate pod każdym względem, zwierząt jak i roślin, natomiast słońce nie doskwierało tu Porą Zielonych Liści tak mocno jak na otwartym terenie, dając możliwość wykazania się młodemu pokoleniu.
– Zaczynaj – poleciła uczniowi Sroczy Lot, zatrzymując się.
Biały, niczym dobrze wyszkolony pies myśliwski, natychmiast przywarł do ziemi. Przymknął oczy, położył po sobie uszy i znieruchomiał w oczekiwaniu. Dla niewtajemniczonych musiałby być to naprawdę osobliwy widok, jednak właśnie na tym polegał specjalny trening, jaki łaciata przygotowała dla swojego ucznia. Skupiał się on na czuciu i widzeniu, nie słyszeniu, otoczenia. Przy każdym, nawet najmniejszym ruchu, po długich łapach kocura przechodził dreszcz. Jasne powieki gwałtownie się uniosły, a duże, czarne źrenice od razu skierowały się w bok.
– Mam – szepnął kocur, poruszając niespokojnie wąsami.
Sroczy Lot skinęła z aprobatą łbem, dając uczniowi zgodę na kontynuowanie. Pchla Łapa nie czekając dłużej, zanurkował pośród paproci.
Przez dłuższą chwilę nie dało się słyszeć żadnego dźwięku, zupełnie jakby cały gaj wstrzymał na moment oddech. Ciszę przerwał donośny, charakterystyczny pisk pochwyconej piszczki. Jeszcze zanim z zarośli wypadł biały, puchaty kształt, wyraz pyska kocicy zmiękł.
– Spójrz!! – krzyknął kocur, kurczowo trzymając w pysku pechową popielicę, która w złym momencie zeszła na żer.
– Brawo – pochwaliła go, z dumą przyglądając się pierwszej ofierze Pchlej Łapy.
Młodzik jeszcze chwilę z radością podziwiał swoją zdobycz, po czym odłożył ją i zaczął nerwowo zerkać na mentorkę, otwierając i zamykając swój pyszczek.
– No już, młody, wyrzuć to z siebie – ponagliła go zniecierpliwiona mentorka.
– M-mógłbym…? – bąknął kocur, przybierając wyjątkowo głupią minę.
Starsza westchnęła, wywracając zielonymi ślepiami, dobrze wiedząc, czego chce od niej ta mała przylepa.
– Możesz, możesz, tylko już przestań się wykrzywiać jak naćpana mysz… I nie przyzwyczajaj się! – prychnęła, rozkładając przednie łapy.
Niebieskie oczy zabłyszczały, a Pchla Łapa radośnie przywarł do swojej mentorki, która poklepała go łapą po plecach.
–...Już możesz puścić. – miauknęła po kilkunastu uderzeniach serca, próbując odsunąć się od wciąż wczepionego w nią kocura.
– Muszę? – spytał zawiedziony, odchylając się do tyłu.
– Tak, musisz. Dość przytulasów na dziś. – oświadczyła czarno-biała, kręcąc z rozbawieniem łbem.