Kocur zmęczony padł na swoje posłanie, co ciekawe w legowisku nie było jeszcze wielu wojowników. Większość krzątała się jeszcze po obozie jedząc spóźnioną kolację. Od czasu kiedy zgubiła się Szept liderka zarządzała zdwojone patrole, koty nie raz nie nadążały. Borsuk rozumiał ich zmęczenie i zdenerwowanie, ale potrafił postawić się też na miejscu byłej partnerki. Szepczący Wiatr była także jego córką, tęsknił i martwił się tak samo. Na szczęście miał teraz kogoś kto pomagał mu w tym wszystkim: Popielata Łapa. Ah, jego uczennica, była istną ostoją spokoju. Będąc obok niej nie myślał o niczym innym niż treningu, nauczenia ją czegoś, wyszkolenia na idealną wojowniczkę. Mógł skupić swą całą uwagę na niej, to mu pomagało. Najważniejsze było dla niego to aby zająć się jedną sprawą, wtedy nie myślał o innych. Do tego jej oczy...przypominały mu o kimś, i to bardzo. Ale wolał nie myśleć o niej. Było to zbyt bolesne. W końcu kocur ułożył się wygodnie i zamknął oczy. Obok niego położył się Motyle Skrzydło. Oparł łeb o tylną nogę przyjaciela i miauknął cicho:
- Milcząca Gwiazda nas zabije z tymi patrolami.
Borsuk odpowiedział mu serdecznym śmiechem po czym obaj zasnęli. Jednak zastępce w snach nękała dziwna, srebrzysta postać o złotych oczach. Stała tam, w tym samym miejscu co wcześniej, czekała. Świetlista polana.
Kolejnego dnia z rana Borsuk został wysłany na patrol, znowu mógł przeznaczyć jedynie popołudnie dla uczennicy. Przeklął lekko Milczkę i jej bezgraniczną wiarę w to, że Szept żyła. Sam chciał by tak było, ale zdawał sobie z tego sprawę, że córka liderki może leżeć gdzieś w rowie i gnić. Nie chciał jednak o tym myśleć, było to zbyt drastyczne i bolesne. Kochał Szpet i chciał z całego serca znowu ją zobaczyć, nie mógł wytrzymać bez jej pociesznego szczebiotu i ładnego uśmiechu. To była jego córka, nic tego nie zmieni, tęsknota była czymś normalnym w tym przypadku.
Po powrocie przywołał do siebie uczennicę która przybiegła tak szybko jak tylko mogła. Popielata Łapa spojrzała mu w oczy czekając na dalszy plan działania.
- Idziemy na polowanie, jak obiecałem- odpowiedział jej z uśmiechem. Uczennica kiwnęła łebkiem idąc za mentorem. Borsuk poczuł czyjś lodowaty wzrok na sobie. Bez odwracania głowy mógł powiedzieć, że była to liderka. Tylko dlaczego obrzuca go takim spojrzeniem? Nienawiść jej nie przeszła?
Ponownie polowali na ptaki. Tym razem Popielata została pozostawiona sama sobie, Borsuczy Goniec chciał zobaczyć jak jej pójdzie. O dziwo, szło jej bardzo dobrze! Sama odnalazła wróbla i złowiła go bez najmniejszego problemu. Widać było, że ma ogromny potencjał. Podeszła z ptakiem do mentora kładąc go pod jego łapami. Borsuk nie krył dumy i szczęścia. Szturchnął nosem czoło uczennicy po czym powiedział głosem przepełnionym entuzjazmem:
- Brawo! Jestem niezwykle dumny, uczysz się w tak szybkim tempie, że za chwilkę mnie przegonisz.
Popielata Łapa uśmiechnęła się kiwając głową w podzięce. Nie okazywała emocji, ale pewnym było, że cieszyła się wraz z mentorem.
Oboje poszli jeszcze na szybkie polowanie aby przynieść ,,kolegę" osamotnionemu wróblowi. Popiół przywarła do ziemi widząc kolejne opierzone stworzenie. Borsuk podszedł do niej dość blisko aby skorygować jej ustawienie. Obniżył ogon i jeszcze bardziej przycisnął ją do podłoża.
- Teraz nisko i dorwij go w łapska- szepnął jej do ucha. Kotka dziwnie się zachwiała wyskakując o ułamek sekundy za późno. Ptak uciekł a uczennica wylądowała niezgrabnie na swoich łapach. Odwróciła się do mentora z krótkim ,,przepraszam". Borsuczy Goniec uniósł brwi do góry podchodząc do uczennicy.
- Co się stało? Czemu się zachwiałaś?
- Bo ja...- próbowała się wytłumaczyć kuląc się leciutko.
- Czyżbym cię rozproszył?- zapytał lekko zasmucony. Uzyskał odpowiedź w postaci kiwnięcia głową. Zastępca westchnął po czym dodał szybkie: nie twoja wina, każdemu się zdarza.
Kiedy wracali do obozu Borsuk natknął się na dróżkę w jeżynach. Była już niemalże zarośnięta przez trawy i kolce ale kocur rozpoznał ją bez problemu. Zaczynało się ściemniać, więc miejsce do którego prowadziła właśnie miało świecić pełnym blaskiem. Nakazał uczennicy zatrzymać się i zakopać zdobycze. Zrobiła to po czym weszli w starą drogę. Nie szli długo, znaleźli się na skraju klanu. Weszli pośród gęste trawy i usiedli na środku. Popielata Łapa uniosła brwi zdziwiona, po co została tu przywleczona?
- O tym miejscu mało kto wie- zaczął zastępca- a jest ono naprawdę piękne. Nazywam je...Świetlistą Polaną.
Odczekali jeszcze chwilę a kiedy słońce zaszło za horyzont robiąc miejsce dla księżyca Borsuk podszedł bliżej do traw by po chwili rzucić się w nie. Biegał jak oszalały płosząc małe robaczki które unosiły się w górę rzucając blask na polankę pośrodku lasu. Wrócił do uczennicy przegoniwszy przynajmniej ze sto tych świecących owadów. Popiół uniosła głowę do góry obserwując to piękne zjawisko z lekkim uśmiechem. Jej złote oczy błyszczały pełnym blaskiem. Dla Borsuka wyglądała naprawdę ślicznie. ,,Szczęśliwy ten kto ją posiądzie w przyszłości" zaśmiał się obserwując niebo. Poczuł się dość dziwnie, ostatnim razem wieczorem siedział tu z kimś zupełnie innym. Osobą za którą tęsknił nawet o tym nie wiedząc. Odkopał to stare uczucie i dał mu się wypełnić. Musiał raz na zawsze pożegnać tą której nie dane mu było powiedzieć: do widzenia po raz ostatni. Na jego nosie siadł jeden z robaczków. Borsuk otworzył oczy po czym szepnął ciche:
- Żegnaj Łasico, gdziekolwiek jesteś.
Zdmuchnął owada który odleciał do nieba łącząc się z innymi. To mu wystarczyło. Czuł się spełniony, jakby ciężar przeszłości opuścił go nagle. O jedną sprawę mniej. Nawet nie poczuł tego jak położył swój ogon na kitce uczennicy, ona też nie zauważyła. Pozwolił jej spoglądać na piękną scenę jeszcze przez chwilę.
<<Popielata Łapo? ( ͡° ͜ʖ ͡°)>>
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?W Klanie Nocy
Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz