Od Lisiej Gwiazdy CD Rumianek

Widok jednej z córek Berberysowej Bryzy i Żywicznej Mordki niesamowicie rozczulił kocura. Ponadto fakt, iż kotka nie uciekła na jego widok sprawiał, że na jego pysku zagościł ledwie widoczny uśmiech. Nadal nie potrafił uwierzyć w to, jak ta mała słodka istotka zwana Rumiankiem jest podobna do jego matki. Czuł się tak, jakby patrzył na małą Berberysik, która stawiała dzielnie kroki pod czujnym okiem Wschodzącej Fali.

Ta... Wiele od tamtego dnia się zmieniło...

Tortie już nie było na tym świecie, zaś calico niesamowicie wyrosła. Był z niej zwyczajnie dumny, tak po prostu, cieszył się jej szczęściem, mimo iż otwarcie twierdził, jakoby Żywica nie był godny tak cudownej kotki, jaką jest matka Rumianka. Jakoś tak... kochał ją, jednakże nie tak, jak kocha Słodki Język, oh nie, to było uczucie takie samo, jakie żywił do Świszczącej Wichury czy też Cyprysowej Szyszki, kochał  kremowo-niebieską jak córkę, taką prawdziwą, rodzoną, mimo iż wiedział, że nie są ze sobą spokrewnieni.  

— A kogo ja tu widzę? — zamruczał z lekka rozbawiony, siadając wygodnie przy wejściu, po czym owinął swe łapy ogonem, wpatrując się przenikliwymi ślepiami w koteczkę. Widział jak z lekka drgnęła, był pod ogromnym wrażeniem, że młoda wypięła lekko pierś do przodu, po czym miaukneła wesoło, aczkolwiek nienagannym tonem.
— Jestem Rumianek — miauknęła pogodnie, pusząc z lekka futerko. Na pysku Lisa pojawił się delikatny uśmiech, po czym skinął zachęcająco łbem — Jeśli pan by chciał, bardzo chętnie bym się z panem w coś pobawiła, bo wieje tu nudą! — westchnęła głośno, przelatując wzrokiem po chrapiących klifiakach dookoła

— J-ja? — zająknął się teatralnie, kładąc łapę na klatce piersiowej. Rumianek wbiła w niego ślepka, machając nerwowo ogonkiem.

— Tak, pan!

— Oh, byłbym zaszczycony, gdybym mógł towarzyszyć tak pięknej, młodej damie. Jednak nie nazywaj mnie panem, dobrze, Kwiatuszku? — miauknął, spoglądając na widocznie zbitą z tropu małą. Cóż, zapewne zastanawiała się, dlaczego jakiś dziwak nie każe mówić mówić do siebie per pan, otworzył więc pysk, by rozwiać wątpliwości tego małego słoneczka — Możesz mi mówić wujku, jeśli chcesz

Mina Rumianek była bezcenna, natychmiast na jej pyszczek wkradł się wesoły uśmiech, który jeszcze bardziej podkreślał, jak bardzo uroczym stworzeniem jest. Nim Lis zdążył się obejrzeć, kotka pacnęła go w ogon, po czym wybiegła z kociarni krzycząc "Berek!".

Zszokowany i ostro zbity z tropu wybiegł za nią dopiero, gdy odzyskał trzeźwość umysłu, co zajęło mu kilka dobrych uderzeń serca.

Cóż... widok Lisiej Gwiazdy wydającego z siebie chrapliwy śmiech i ganiającego za roześmianym kociakiem nie należał do częstych. Ba, był to pierwszy raz, gdy można było zobaczyć wesołego rudzielca, bez miny, której wyraz zdecydowanie życzył wszystkim śmierci dookoła. 

Przeskoczył nad szylkretką, zagradzając jej drogę, ta natomiast wyminęła go zwinnie, chichocząc. Ganiali się tak po całym obozie, budząc kilka kotów jednakże... Lis miał to gdzieś, cieszył się tą chwilą jak jeszcze nigdy przedtem. Czuł, że jeśli ktoś skrzywdzi te maleństwa, to on już dopilnuje by zdechł w męczarniach. 

< Rumianku? :3 >