Od Czereśni

Codziennie Czereśnia odliczała dni, do kolejnego treningu. Chociaż najchętniej nie czekała na Sarnę, tylko sama, by zaczęła trening, ale nie była głupia, wiedziała, że najpierw musi nauczyć się podstaw, najlepiej upolować swoją pierwszą zdobycz, a dopiero później kształcić się sama. Dlatego gdy liderka ją zabrała ponownie do lasu, zaczęła się wciąż i wciąż rozglądać, nie słuchając przy tym uwag Sarenki. Za co po chwili dostała lekko patrznięcie w łebek.
— Au, za co to było? — spytała oburzona, patrząc się na swoją liderkę.
— Za to, że mnie nie słuchałaś. Jeśli chcesz zostać wojownikiem musisz słuchać lidera, szczególnie takiego, który mówi ci jak masz się zachowywać polując.
— Wiem. Przecież słuchałam, po prostu tyle tu ciekawych rzeczy. Kiedy będę mogła zapolować wreszcie? — spytała doczekliwie młodsza z kotek, w końcu przecież słuchała Sarny i wiedziała jak zapolować, przynajmniej tak sama twierdziła.
— Gdy mi powiesz czym się różnica polowanie na zajęcie od polowania na ptaki? — powiedziała Sarna, wiedząc doskonale, że młoda kotka nie odpowie jej na to pytanie. —No proszę nie wiesz? A podobno słuchałaś tego co mówiłam — rzuciła złośliwie, na co dostała prychnięcie Czereśni.
— A co to za różnica? I to i to mamy zabić i dam radę, ze wszystkim! — stwierdziła czarno-biała kotka i zauważyła mysz. Zamachała ogonem i skoczyła na nią, stety niestety mogło przewidzieć co się stanie, a stało się to, że mysz uciekła, a kotka zła leżała na ziemi.
— Coś mówiłaś? Po pierwsze twoja postawa…-liderka Klanu Lisa, zaczęła wytykać błędy, które zrobiła jej uczennica i pewnie jakby to było możliwe Czereśnia była cała czerwona przez wstyd. Ale, że to niemożliwe, to tylko się podniosła, ale wzrokiem patrzyła się na ziemię, słuchając tym razem wszystkiego uważnie. Miała nadzieję, że nikt się nie dowie co dziś zrobiła, przecież jakby Oset się o tym dowiedział, nie dał jej spokoju.
— Ja rozumiem — kiwnęła łebkiem.
— Tylko rozumiesz?
— Nie...Rozumiem i obiecuję, że następnym razem zastosuję się do twoich rad — mruknęła.
— No widzisz, takie to było trudne? Musisz się nauczyć pokory, bo masz zadatki na dobrego wojownika, ale nic z tego jak nie będziesz słuchać lepszych od siebie — oznajmiła Sarna patrząc na Czereśnie z lekkim uśmiechem, a może tylko tak się wydawało młodej kotce. — A teraz już wracajmy — powiedziała jeszcze i zaczęła wracać. Czereśnia spojrzała na nią i podniosła ogon do góry, doganiając swoją mentorkę. Nie mogła doczekać się, aż powie Płomykówce, że Sarna jej powiedziała, że ma duże zadatki na wojownika.