BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Nocy!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 16 sierpnia, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

17 czerwca 2018

Od Wschodzącej Fali C.D. Czarnego Potoku

Czy ona właśnie usłyszała to, co od dłuższego czasu sama chciała powiedzieć? No może nie dokładnie tak samo, bo byłoby to dziwne, jednak w tym samym sensie?
Bała się, tak bardzo się bała jego reakcji.
Na Klan Gwiazd, powinna ufać swojej intuicji już wcześniej. Przecież widziała jego zachowanie względem niej. To jak się uśmiechał, gdy tylko pojawiła się w zasięgu jego wzroku. Wspólne leżenie w słońcu i przeglądanie się chmurom. Nocne rozmowy i narzekania reszty wojowników, gdy robili to w środku nocy.
Westchnęła cicho, pociągając nosem i mrugając szybko oczami. Nie będzie tu teraz płakać, co by sobie pomyślał Czarny Potok?
Odwróciła pyszczek z powrotem na lekko zdenerwowane oblicze kocura.
Spojrzała w jego brązowe oczy, w których odbijał się blask Wielkiej Wody. Kolejna fala rzuciła się na brzeg, prawie docierając pod ich łapy.
Wzięła głęboki oddech, napawając się tym momentem, który zostanie w jej pamięci na zawsze.
- Więc... może spełnimy nasze marzenia tu i teraz, co? - zapytała wesoło, a w kącikach jej oczu pojawiły się drobne łezki.
Tak długo czekała na tę chwilę. Sama próbowała zapytać, nigdy jednak nie potrafiła znaleźć odpowiedniej chwili. Odwaga zawodziła ją w najważniejszym momencie, gdy już chciała wyznać swoje uczucia względem kocura.
Teraz jednak liczyła się teraźniejszość. Futro na jej grzbiecie napuszyło się lekko, a ogon drżał nerwowo. Znała już odpowiedź, jednak atmosfera towarzysząca tej chwili była zbyt napięta. Szczęście buzowało w niej, próbując znaleźć ujście. Była niczym wulkan, który za chwilę miał wybuchnąć.
Czarny Potok nabrał powietrza w płuca, otwierając szeroko oczy, by po chwili zaśmiać się rozczulony.
- Czyli... zgadzasz się?
Parsknęła cicho, gdy usłyszała jego pytanie.
- Tak! Oczywiście, że tak głuptasie! - zawołała szczęśliwa, rzucając się na czarnego kocura.
Wojownik nawet nie próbował jej zatrzymać. Padł razem z nią na miękki piasek, śmiejąc się przy tym ciepło. Przeturlali się jeszcze kawałek, po czym legli obok siebie, pyskami zwróceni w swoją stronę.
- Wybacz, że nie zapytałam cię wcześniej - westchnęła, z czułością w oczach patrząc się na kocura przed nią.
- A ja przepraszam, że zrobiłem to tak późno - odpowiedział cicho, długą łapą dotykając jej różowego nosa.
Szylkretka zachichotała cicho, po czym przeturlała się bliżej kocura. Z ostatnim idealnie odmierzonym przewrotem, styknęła się z Czarnym nosami, wywołując serdeczny śmiech u syna zastępcy.
- Kocham cię - zamruczała czule, obejmując go i wtulając się kocura, a pysk kładąc tuż pod jego głową - tak bardzo bardzo.
Było idealnie. Chciała, by ta chwila trwała wiecznie. Przyrzekła w duchu na Klan Gwiazd, że nigdy nie przestanie go kochać. Po kres swoich dni i jeszcze dłużej.

<Czarny Potoku? <3 >

2 komentarze:

  1. *ociera agresywnie łzy*
    JAKIE TO PIĘKNE. MOJE DZIECKO TAKIE DUŻE. *ryczy głośniej* kocham ich ok.

    OdpowiedzUsuń