Od Szyszki CD. Krzemienia

 Leszczynka stuknęła ją ogonem w bok. Miał to być dyskretny gest, ale wygadana kocica to takich nie należała, więc dyskretny był tylko w zamierzeniu, w rzeczywistości samotnik na pewno go dojrzał. Liderka posłała przyjaciółce oczekujące spojrzenie. Oboje odeszły trochę na bok, żeby pozostać poza słuchem młodego kocura.
— Chyba nie zamierzasz go przyjąć? Lepiej pozwolić mu odejść. Widziałaś te blizny? Ma za sobą trudną przeszłość, lepiej mu nie ufać. 
Szyszka zastrzygła uszami. Obawy Leszczyny były słuszne. Samotnik był im nieznany, niósł za sobą na pewno wiele kłopotów, szukał dla siebie nowego miejsca. Z charakteru nie wydawał się być złośliwy, czy arogancki, a wręcz w pewnym sensie zamknięty w sobie. Może była zbyt ufna, ale zamierzała dać mu szansę. Wydał się młody, a im się zdarzało starsze koty przyjmować do Owocowego Lasu. Było też oczywiste, że dla zachowania sekretu ich miejsca lepiej spróbować zatrzymać świadka. Trochę jednak wybiegły do przodu, bo przecież kocur wprost nie powiedział, że chce do nich dołączyć. Nie znała wcześniej miastowych kotów, więc czego się po nim spodziewać, pozostawało dla niej zagadką. 
— Gdybyśmy nie dawali szansy, nie mielibyśmy tylu silnych wojowników. Zapominasz, że większość z nas nie urodziła się w Owocowym Lesie? 
Ona sama, przed wieloma sezonami, była znajdką. Ją i brata, Brzózkę, znalazł patrol Klanu Lisa. Wstąpili  w ich szeregi, to miejsce stało się ich domem. Jej domem i rodziną, zamierzała walczyć do samego końca. 
Widocznie Leszczynka uznała tak samo, gdyż odpuściła z trudem, chociaż pewnie jeszcze powrócą do tej rozmowy. Dała przyjaciółce znać ogonem i obie wróciły do czarnego kocura. Rozglądał się, jakby dalej upewniając, czy jest tutaj bezpieczny. Życie musiało mu dać mocno w kość. 
— Pójdziesz z nami, dobrze? Nie obawiaj się, chce tylko ci coś pokazać. — miauknęła Szyszka, posyłając mu spokojne i przyjazne zarazem spojrzenie. 
Krzemień z początku nie był chętny, ale za bardzo nie miał wyboru i chyba doskonale to rozumiał. Ruszył nieufnie za dwójką kotek. Szyszka i Leszczyna pewnie stąpały znajomym terenem Owocowego Lasu. Ruda co jakiś czas zerkała na znajdę. 
Wraz z nasilającymi się kocimi woniami liderka wiedziała, że dotarli do obozu. Przekroczyła sprawnie "próg", za nią zrobiła to Leszczynka i w ostateczności Krzemień. Spojrzenia jej pobratymców wbiły się w czarnego kocura. Różniły się emocje, ale na pewno każdy zachowywał czujność, jak przy każdym nowym. Nie wszyscy byli jednak nieufni; zależało od kota. Szyszka dała znać ogonem i poprowadziła nowego jeszcze głębiej przez środek obozowiska. 
— Co to za miejsce?
— Obóz. Właśnie tutaj odpoczywamy, dzielimy się językami i dokonywane są ceremonie. Tam jest żłobek, tam legowisko medyka, natomiast legowiska wojowników, uczniów i moje mieszczą się na tej jabłoni. — ogonem wskazała na drzewo. Zatrzymali się pod nim.
— Dużo was tu. 
— To prawda. Jeszcze wkrótce narodzą się kocięta. Ale im więcej tym lepiej, przynajmniej zawsze można znaleźć sobie kogoś do rozmowy. — miauknęła, poruszając lekko wąsami, jak zawsze optymistycznie nastawiona. 
— Nie macie problemów ze znalezieniem jedzenia?
— Nie, zwierzyna chętnie zapuszcza się blisko zgniłych owoców. My korzystamy. — odpowiedziała bez wahania czarnulka. Pytanie jej nie zdziwiło. — Wiesz, Krzemieniu, jeśli ci się u nas podoba, to możesz zostać. Życie tutaj różni się od tego do którego przywykłeś, ale ma swoje plusy i nigdy nie będziesz musiał martwić się o miejsce do spania, zwierzynę i samotność. Mógłbyś przejść szkolenie na wojownika. Co ty na to?
Wpatrywała się wyczekująco w czarnego kocurka.

<Krzemień?>