Od Pszczelego Żądła

(Lasku, Rudziku, postanowiłam odpisać wam w jednym opku, bo jestem leniwą kluchą)

- Zastanawiam się, jak będą mnie nazywać wasze d-dzieci. Wyobraź sobie, jakby nazywały mnie wujkiem albo j-jakoś tak, to by było takie niezręczne - zachichotał Rudzik, na co Pszczele Żądło uśmiechnął się ciepło.
- Będą cię nazywać, jakkolwiek sobie zażyczysz - odparł ze skinięciem głowy. - Chociaż, gdyby Wschodząca Fala oznajmiła mi, że mam drugiego ojca, też czułbym się z tym faktem niezręcznie. Kiedyś i tak się dowiedzą, prawda?
- W-W odpowiednim czasie na pewno - wyjąkał medyk Klanu Lisa. - Ale n-na pewno zrozumieją.
- Obyś miał racje... - westchnął cicho szylkret.
- Leśny Strumień ciągle prosi o z-zioła uspoka-ja-jące - oznajmił nagle arlekin, czym klifiak przejął się jeszcze bardziej. - Może p-powinnyście pogadać?
- Jasne - Ciężarny kotko-kocur zamruczał cicho. - Przekażesz jej, żeby tu przyszła, w razie gdybyś ją spotkał?
Rudzik kiwnął głową wznak potwierdzenia. Jest bardzo kochanym kocurkiem, tylko za dużo się zamartwia, co bywa irytujące. Pożegnał się i zniknął, zostawiając Pszczółkę samego, jednak na szczęście nie na długo.
Wkrótce zawitała tu Lasek. Dymna kotka usadowiła się obok szylkreta, zaś on wtulił się w ciepłe ciało partnerki. Faktycznie, pachniała ziołami...
- Nie mogę się doczekać... - Owinęła go ogonem, po czym zaczęli dzielić się językami.
- Ja też nie - Pszczele Żądło uśmiechnął się. Coś nagle wpadło mu do głowy i koniecznie musiał się z tym podzielić, zanim poruszy temat ziółek na uspokojenie. Był pewien, że kotka z Klanu Wilka będzie zadowolona.  - Chciałbym, żeby jedno z kociąt nazywało się Dymek, niezależnie od płci. Co ty na to?
Lasek mruknęła zadowolona i wtuliła się czulej w partnerkę.
- Co ja na to? Cieszę się!
- To... zgadzasz się?
- Mhm - zamruczała i polizała ciężarnego między uszami.
- Jest jeszcze jedno - zaczął nagle. - Widzę i... czuję, jak bardzo się denerwujesz ciążą. Rudzik powiedział mi, że bierzesz od niego zioła. - Tym razem to on liznął ją w czółko. - Nie masz czym, wiesz? Czuję się dobrze, a niedługo zostaniemy rodziną. I jestem pewny, że będziesz dobrą matką. Co ma pójść nie tak, hm?
Leśny Strumień milczała, zapewne wspominając, kiedy to ona została matką kociąt, których miała ochotę się wyrzec. Pszczele Żądło wierzył, że to był dla niej naprawdę ciężki okres w życiu i miał nadzieje, że ten cały Ostrokrzewiowy Liść zdechnie w męczarniach za swoją obojętność. Na Chryzantemę również był wściekły. "Na Gwiezdnych, co z was za idioci!", chciałby powiedzieć, jednak jego aktualna wiara w Klan Gwiazdy i ich idiotyczne zasady ulegała poważnym wątpliwością. Lasek potrzebowała wsparcia, a dostała je dopiero po fakcie. Teraz również potrzebowała, zważając na to, co przeżyła dawniej i co przeżywa właśnie w tej chwili.
- A co jak coś nie tak może pójść przy porodzie? Jak stracimy kocięta? Albo co najgorsze, ciebie?
- Coś nie tak? - Kotko kocur parsknął śmiechem. - Nic z tego, skarbie! Zaraz ci pokażę, jak się rodzi kocięta bez komplikacji! Hej, troszkę pozytywnego myślenia!
Lasek zaśmiała się krótko. Może rozluźniła się chociaż na chwilkę? Miał taką nadzieję...
- Kocham cię - szepnął szylkret. - Zawsze będę cię kochał.
Wkrótce kotki zasnęły wtulone w siebie.

***
Kiedy zaczął się poród, spanikowana Leśny Strumień wybiegła z legowiska po Rudzika i Małego Synka. Kocury wzięły, co trzeba i natychmiast ruszyły w kierunku Pszczelego Żądła. Klifiak jęczał z bólu, aż mroczyło go w oczach. Rany, co to za męczarnia... w duchu modlił się do kogokolwiek o szybkie zakończenie tego bolesnego przeżycia i o to, żeby kocięta urodziły się zdrowe, gdyż na pewno nie musi znosić tego wszystkiego po to, żeby maluchom stało się coś złego.
Do tego ta kałuża krwi...
Rudzik krzyczał do Małego, jednak oszołomiony Pszczółka nie potrafił odróżnić jego słów. Coś jednak zapaliło się w serduszku, kiedy ujrzał pierwszego kociaka na świecie. Jeju, jaki on był przesłodki!
I znów przeszła go fala gorąca i paraliżującego bólu. Był świadomy, że Leśny Strumień czeka za zewnętrz tak zdenerwowana, że Oset musiał ją powstrzymać od czegokolwiek głupiego. A skoro asystował mu Krogulec, musiało być tam naprawdę poważnie...
Pszczółka dyszał z bólu, chociaż samopoczucie poprawił mu widok kolejnego z kociąt.
- To kocurek! - Mały uśmiechnął się pocieszająco. - Masz kotkę i kocurka!
Gdyby coś nie rozrywało go od środka, zapłakałby ze wzruszenia. Już płakał, ale z bólu.
- Chwila! J-Jeszcze j-eden... - oznajmił Rudzik.
Szylkret dyszał i zrobiło mu się słabo. Krwawienie nie ustawało, a po minie Rudzika zauwałył, że nie wróży to zbyt dobrze.
Ale... ważne, że kociaki będą zdrowe. Czuł się bardzo zmęczony tym porodem. Ostatnie, co zobaczył, zanim stracił przytomność to jego syn, Dymek. Tak, on na pewno będzie Dymkiem.
- Dymek... Tak, to będzie... Dymek - wydyszał ledwo, po czym zamroczyło go. Wydawało mu się, że zasypia, gdyż wiedział, że stracił sporo krwi. Niestety, już się nie obudzi. Umarł z myślą o kociętach i ukochanym Lasku.

<The end. Dzięki ludziki za sesyjki!>