Od Wschodzącej Fali

Czarny kocur otworzył oczy, podnosząc głowę i skanując przestrzeń dookoła. Zauważając brak kilku szczególnych kotów, szturchnął lekko śpiącą przy nim szylkretkę. Zazwyczaj zrobiłby to po kilkunastu biciach serca, uprzednio obserwując jej spokojny i zamknięty pysk, jednak dzisiaj nie był to rześki poranek.
— Wschodząca Falo... — mruknął jej cicho do ucha Czarny Potok — Wstawaj, musisz iść na nocny patrol...
Kotka mruknęła coś cicho pod nosem, zwijając się w kłębek.
— Jeszcze pięć minutek... — burknęła zmęczona, zakrywając ogonem pyszczek.
Wrócili całkiem niedawno, jeszcze przed zachodem z całodziennego polowania. Wschodząca Fala poczuła się źle, przez ciągle świecące jej prosto w pysk słońce. Na szczęście ból głowy dopadł ją, dopiero gdy wracali do obozu. Krótka drzemka w cieniu szczelin pozwoliła jej odzyskać siły. Pozostało jedynie to okropne uczucie zmęczenia, gdy jest się obudzonym w środku drzemki.
Czarny kocur westchnął cicho, po czym wstał z legowiska, sprawiając, że kotka natychmiastowo poderwała głowę. Nie lubiła zostawać sama, zwłaszcza gdy spała.
— Gdzie idziesz... — zamruczała z lekka zdenerwowana, mając nadal na wpół zamknięte oczy.
— O widzisz, już wstałaś — miauknął rozbawiony, liżąc zaspaną szylkretkę w nos.
Wschodzącą Falę przeszedł dreszcz. Jej serce mocno trzepotało w piersi zawsze, gdy kocur robił coś podobnego. Otworzyła szerzej oczy, po czym ziewnęła cicho, uśmiechając się w jego stronę.
— Coś się stało? — zapytała niewinnie.
W trakcie tych kilku uderzeń serca, które spędziła na poprawieniu się w legowisku, zdążyła zapomnieć, o czym wspominał jej czarny kocur. Przez pysk Czarnego Potoku przetoczyło się zdziwienie, zażenowanie, by wreszcie pozostać przy pogodnym uśmiechu.
— Pamiętasz, że jesteś wyznaczona do nocnego patrolu, prawda? — zapytał rozbawiony, wyczekując reakcji szylkretki.
Nie musiał na nią długo czekać.
Wschodząca Fala kichnęła cicho. Jak to nocny patrol? Przecież dopiero co wstała! Po chwili zdała sobie ze wszystkiego sprawę.
— To co nic nie mówisz? — miauknęła wesoło, dotykając nosem nosa kocura i wywołując przy tym kolejną mieszankę zdziwienia na jego pysku — Dobranoc~.
Po czym otarła się o pierś Czarnego i skierowała w stronę wyjścia.
Była okropnie dziecinna jak na wojowniczkę, sama to widziała. Próbowała już wszystkiego, ale aktualnie nic nie pomagało jej w spoważnieniu. Zachichotała cicho pod nosem z samej siebie, po czym uniosła wysoko ogon.
Kilka promieni słonecznych jeszcze majaczyło na horyzoncie, więc Wschodząca Fala odetchnęła dusznym powietrzem. Poprosiła cicho w duchu, by dzisiejsza noc była chłodna i przyjemna. Może niech spadnie deszcz albo nawet będzie burza. Wszystko, byleby nie było znów okropnej duchoty. Podczas wczorajszego polowania gotowała się pod warstwą ciemnego futra. Dodatkowo po jednym dłuższym szaleńczym biegu za młodym zagubionym zającem, zwróciła zawartość swojego żołądka.
Wstrząsnęła się z obrzydzenia, na to wspomnienie. Za żadne skarby nie chciała tego powtórzyć.
Pod wyjściem z obozu czekał już na nią dumnie siedzący Pylne Czoło, a obok niego stały Pręgowany Grzbiet i Klonowa Łapa.
— Ile można na ciebie czekać, hm? — burknął głośno — Pożegnałaś się już ze swoim kochasiem? — zapytał, uśmiechając się złośliwie.
Wschodząca Fala spojrzała tylko na niego obojętnie, po czym odwzajemniła uśmiech. Jeśli chodziło o dogryzanie starszemu kocurowi, nic jej nie powstrzymywało. Zazwyczaj nigdy nie odpowiadała na żadne zaczepki w jej stronę, ale rudzielec był wyjątkiem.
— A co, jesteś zazdrosny? — spytała niewinnie — Wybacz, ale nie podzielę się nim z tobą.
Pręgowany Grzbiet uśmiechnęła się lekko, patrząc ciepło na świeżą wojowniczkę. Wschodząca Fala wyłapała jednym okiem jej podobieństwo do Czarnego Potoku. Uśmiechali się praktycznie identycznie!
— A niby o co mam być zazdrosny? — mruknął zdenerwowany, kładąc po sobie uszy.
Podniósł się z siadu, po czym ruchem głowy nakazał grupie wymarsz. Szylkretka zapomniała o wcześniejszej dogryzce, żwawo ruszając tuż za rudym kocurem. Zakręciło jej się nieco w głowie po gwałtownym ruszeniu, jednak szybko doszła do siebie. Musi tylko złapać rytm, a potem jakoś sam pójdzie.
— Wschodząca Falo, Wschodząca Falo! — zawołała Klonowa Łapa, zrównując się z szylkretką — Podobno południowy patrol wyczuł jakichś samotników! Jak myślisz, będziemy musieli z nimi walczyć?
Czarno-ruda spojrzała na nią zaskoczona, krzywiąc się z lekka. Nie sądziła, że dałoby radę w jakiejkolwiek potyczce. Treningi walki zazwyczaj były dla niej torturą. Nie była silna, celność miała okropną. Jedyne co mogła zrobić, to szybko wszystkiego unikać i wysoko skakać. Owszem, gdyby ruszyć głową łatwo mogłaby wykorzystać powolność masywnego przeciwnika, improwizacja w walce jest dla niej chlebem powszednim.
Byłaby to jej pierwsza walka z kotem, który nie zawaha się przed niczym!
— Nie wiem Klonowa Łapo, nie podoba mi się to — miauknęła lekko zdenerwowana.
— Mniej gadania, więcej patrolowania — zawołał Pylne Czoło, nawet nie odwracając pyska w ich stronę.
Wschodząca Fala speszyła się, słysząc upomnienie z pyska rudego kocura. Co jak co, ale od niego się tego nie spodziewała.
Słońce dawno zniknęło już za horyzontem, kiedy wchodzili do lasu. Drzewa szybko zatrzymały resztki światła, im dalej wchodzili. Księżyc dziś ukrył się za chmurami, więc patrol ledwo co widział, co było przed nimi. Byli już blisko granicy z Klanem Wilka, gdy Pylne Czoło uniósł czujnie głowę.
— Uwaga, są blisko — mruknął cicho, stawiając uszy.
— Kto, Klan Wilka? — zapytała cicho Klonowa Łapa, przycupnięta tuż obok Wschodzącej Fali i Pręgowanego Grzbietu.
Obie wojowniczki pokręciły przecząco głowami, węsząc powietrze. To ci samotnicy!
Była ich dwójka, ale sądząc po zapachu, nie były to zbyt silne koty. Oczy obu wojowniczek rozszerzyły się ze zdziwienia i przerażenia. To kocięta!
Wschodząca Fala przesmyknęła się tuż obok Pyła, który syknął ostrzegawczo. Jednak było już za późno, by zatrzymać szylkretkę. Wyskoczyła z krzaków na otwartą przestrzeń klifu, wpadając na malutką czarną kotkę, która przerażona nagłym ruchem przewróciła się na grzbiet z głośnym piskiem.
Obie mierzyły się przez moment wzrokiem, a jedna z nich oddychała płytko, niezdolna do ruchu. Usłyszała cichy pisk za sobą, po czym szybko spojrzała do tyłu. W korzeniach drzew zauważyła małą białą plamkę, która niezbyt wpasowywała się w ciemną, czarną ziemię.
— Cześć skarby — miauknęła ciepło szylkretka, mrucząc uspokajająco — Wybaczcie, przepraszam, że was wystraszyłam… — po czym szybko zwróciła się w stronę leżącego pod nią kociaka — Nic ci się nie stało?

<Zakroniec? Rozkwit? >