Znów szła w stronę granicy z Klanem Nocy. Słońce niedawno wzeszło na horyzont, oświetlając delikatnie leśne poszycie. Bylica stąpała po brei, która niestety teraz pokrywała glebę. Pamiętała, jak kiedy była w Klanie Burzy, mieli takie coś co chwila. A z tego co było jej wiadomo, nie powinno tak być. Z tego powodu mniej gryzoni wychodziło ze swych nor. I dlatego Bylica od razu postanowiła skorzystać z okazji, kiedy dostrzegła dużą, tłustą, zdrową nornicę, obgryzającą sobie jakieś źdźbełko trawy, które uchowało się mimo pogody. Podstarzała kocica zaczęła skradać się w stronę ofiary, łapa za łapą, łapa za…
nagle zatrzymała się.
Poczuła zapach dobrze jej znany, zmieszany jednak również z wonią ryb i wody.
Nornica uciekła, podczas gdy błękitna z iskierkami nadziei w intensywnie zielonych oczach podążyła tropem. Wiedziała, czyj to zapach. To było jej kocię. Krokus.
Dziko pręgowana podążała za śladami swej burej. Nie mogła ich zgubić. Nie teraz. Nie, kiedy nadarzył się cud, o który prosiła kamienie od czasu tego przeklętego zgromadzenia. Nie pozwoli, aby szansa na odzyskanie jej dziecka poszła na marne. Szła więc tropem córki Sadu, w nadziei, że ją znajdzie. Musi znaleźć. Niestrudzenie przeczesywała las, obwąchiwała każde drzewo, i każdy krzak, wchodziła do każdej nory, i w końcu, kiedy słońce znajdowało się już w zenicie, natrafiła na niewielką norkę pod kamieniem. Ona sama by się tam na pewno nie dała rady wcisnąć…ale jej córka…
- Krokus? – miauknęła. Po chwili usłyszała szelest wewnątrz, i niespodziewanie niczym strzała wypadła z nory kulka burego futra.
- Mamo… - chlipała cętkowana. Błękitna okryła ogonem swą córkę. Z zielonych oczu popłynęły strugi łez, lecz nie łez smutku czy bólu, acz szczęścia. Nagle jednak cudowna chwila została przerwana, przez zorientowanie się, iż coś tu nie gra.
- A gdzie twoje rodzeństwo? – powiedziała z niepokojem w głosie.
- Niezapominajkowa Gwiazda kaz-zał m-m-mnie ci-i oddać, bo naj-najbardziej się bunt-buntowałam, t-tyle że w-w-wojownicy nie wró-wrócili po mnie. Reszta też ch-chciał-ła wró-wrócić. Poza Kmi-kminek. – miauknęła. Zdziwienie zagościło na pysku dziko pręgowanej.
- W jakim sensie poza Kminek? – zmartwienie pojawiło się na pysku srebrnej, co tam się u licha wydarzyło?
- Kmi-kminek…z-z-z-zdradziła nas…zdradziła naszą rodzinę. – miauknęło kocię, patrząc prosto swymi miodowymi ślipkami w oczy zdezorientowanej starszej kotki. Mimo iż cętkowana jąkała się, w jej głosie brzmiała pewność, ale również żal. – o-opowiadała-a o to-tobie jakieś b-b-banialuki...że…że nie poka-za-załaś jej nory w-w której zginęła jej mat-matka, bo-o coś ukrywasz…że sycz-czałaś na nią i na Skowro-skowronek. I do tego…do tego jeszcze… powiedziała im, że pochodzisz z k-klanu, głazo-zom dzięki, że nie zdra-zdradziła z którego. – wymiauczała młoda.
Serce Bylicy rozpadło się na milion kawałków.
Starała się być dobrą matką dla swych kociaków. Mówiła im wszystko, zdradzała wiele ze swych sekretów…czemu jej ukochana Kmineczek to zrobiła…starała się być dla sierot dobrą rodzicielką…a teraz do tego lider wiedział, że miała coś wspólnego z klanami, może i wypuścił Krokus, ale co z całą resztą. Ból pojawił się na pysku srebrnej, a z jej oczu mimowolnie zaczęło się lać więcej łez, pysk wykrzywił się w niemym krzyku. Jej córka przytuliła się do niej, starając się ją pocieszyć. Bylica nie rozumiała…już nic nie rozumiała z tego, co tam się na wyspie działo.
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.W Klanie Klifu
Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?W Klanie Nocy
Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz