Od Rudzika C.D Czereśni

Rudzik spojrzał zdziwiony w kierunku wejścia do legowiska, gdzie stała, cała w zadrapaniach, młoda czarno-biała kotka. Zmarszczył nosek, próbując przypomnieć sobie jej imię. Jako uczeń medyka nie widywał się często z innymi terminatorami, chyba że miał ich leczyć. "Ah tak, Czereśnia”, zaraz powiedział do siebie w myślach, "Wisienka mi się na nią skarżyła”, uśmiechnął się mimowolnie, przypominając sobie oburzony wyraz mordki jego siostry parę księżyców temu, gdy wygarniała mu swoje żale. 
— Jasne, poczekaj t-tutaj chwilkę — odpowiedział szybko uczennicy i zniknął między półkami, których zawartość znał już na pamięć.
Złapał szybko parę liści szczawiu i nawłoć, po czym potruchtał z powrotem do czekającej Czereśni. 
— Dobry byłby korzeń żywokostu, ale niestety nam się skończył — wymruczał przepraszająco do młodszej kotki. — Szczaw może trochę piec, ale s-spokojnie potem będzie lepiej.
Przeżuł szybko liście obu roślin i nałożył je razem na rany, dla lepszego efektu. Tej sztuczki nauczyła go całkiem niedawno Bluszcz, kiedy on też wrócił cały podrapany z treningu z Małym, bo przez przypadek wpadł w ciernie, a potem jeszcze ześlizgnął się ze stromej strony wzgórza. Mały oczywiście wrócił cały i zdrowy, przynajmniej on, z ich dwójki, nie miał ciągłego pecha. Rudzik powrócił do rzeczywistości, gdy czarno-biała kotka wzdrygnęła się lekko pod wpływem jego dotyku, widocznie wtarł mieszankę trochę za mocno. 
— O-oh p-przepraszam! C-chcesz coś przeciwbólowego? — wyjąkał szybko kocurek, kuląc przepraszająco uszy. 
Kotka pokiwała przecząco głową. 
— Nie, dzięki, dam radę. 
Rudzik westchnął cicho i ponownie nałożył maść, tym razem na nieco mniejsze zadrapanie na barku i zajął się kolejnymi ranami, jednak panująca cisza była trochę krępująca, więc mimo swojej nieśmiałości zdecydował się ją przerwać. Jego mentorka mówiła mu zawsze, że uspokojenie i zagadanie pacjenta tak, żeby ten nawet nie zauważył że go coś boli było bardzo ważną umiejętnością, jednak kocurek niestety nie posiadał tego talentu. 
— W-więc.. Gdzie się tak urządziłaś? — uśmiechnął się najżyczliwiej jak tylko potrafił.
— To wszystko przez tego mysiego bobka Osta! — ożywiła się od razu długowłosa, a Rudzik przypomniał sobie, że mówiła coś o tym jak przyszła do legowiska. — Musi się o wszystko wykłócać, a potem jeszcze nie umie przyznać racji! I to on zawsze zaczyna! 
— O-oj uh.. Rozumiem — wyjąkał cicho. Nigdy nie zdenerwował się na kogoś innego niż siebie, więc właściwie to nie rozumiał uczuć kotki, ale pozwolił jej na wylanie swoich żalów. Przez Wisienkę był już do tego przyzwyczajony i tak. — Może spróbujcie iść na kompromis..?
— Kompromis?! Chyba nie rozmawiałeś z tą głupią kupą futra, z nim się nie da dogadać, serio mówię. 
Rudzik pomyślał nad sensem zadawania się z kimś kogo się nie lubi, ale szybko uznał, że może to po prostu on sam jest jakiś dziwny. 
— No d-dobrze, tylko następnym razem jak będziecie mieli problem, to postarajcie się go rozwiązać bardziej... pokojowo? Może wyścigi? Albo poproście Sarnę albo Jemiołę o wymyślenie jakiś zawodów? — spróbował podsunąć pomysły Rudzik. Wiedział, że był w tym beznadziejny, zresztą uspokajaniem lub zagadywaniem pacjentów zajmował się zazwyczaj Mały, któremu szło to trochę lepiej. 
„Swoją drogą, ciekawe gdzie on się teraz podziewa”, pomyślał Rudzik. Był już przyzwyczajony, że jego przyjaciel zawsze kręcił się gdzieś w pobliżu i gdy tracił go z pola widzenia, to szybko zaczynał panikować. Postanowił, że pójdzie go potem poszukać, jednak na razie chciał skupić się na odkażeniu wszystkich ran Czereśni.
<<Czereśnia? OwO>>