Od Czarnej Łapy CD Wierzbowego Serca

Ciałem kocurka poruszył dreszcz. Nie spodziewał się, że jego siostra postanowi go przytulić. Nie odtrącił jej, wręcz przeciwnie, położył swój łeb na jej głowie. Zamruczał cicho chcąc przez chwilę poczuć się dobrze. Jej słowa zadziałały niczym miód na jego serce. ,,Braciszku". Nie słyszał tego określenia kierowanego w jego stronę od dawna. Zwracała się tak do niego jedynie Mglista Łapa. Teraz kiedy zginęła nikt nie mówił do niego w ten sposób. A jednak, miał jeszcze rodzeństwo, tylko nigdy nie odczuwał ich bliskości. Teraz zrozumiał, nie był sam na tym świecie. Wierzbowe Serce czy Omszona Skóra dalej żyli, dalej chodzili obok, dalej przejmowali się jego losem. Odetchnął z ulgą pojmując tą sprawę. Odsunął się od Wierzby i spojrzał na nią z nieukrywanym szczęściem.
- Ja...ja chyba też cię kocham siostro- odpowiedział zawijając ogon na łapach- nie jestem pewny czy to miłość, ale wiem, że poświęciłbym dla ciebie dużo.
- Rozumiem, musisz się oswoić z tym, że jesteśmy rodziną tak czy tak- westchnęła kotka podnosząc wzrok na niebo- do tej pory miałeś tylko Mglistą Łapę...ja i Omszona Skóra nie zajmowaliśmy się wami tak jak powinniśmy, a szkoda.
- Rozumiem...mieliście swoje sprawy- mruknął Czarna Łapa wstając- może wracajmy już, nie ma co tutaj siedzieć.
Wierzbowe Serce kiwnęła głową zabierając swoje zdobycze ponownie. Ruszyła za młodszym bratem który i tak już ją przerósł. Trąciła go bokiem i uśmiechnęła się najszerzej na ile pozwalała jej zaciśnięta szczęka. Czarna Łapa odwzajemnił gest po czym wbił wzrok przed siebie. Dobrze mieć świadomość, że ktoś się o niego troszczy.
Dni mijały a stan Czarnej Łapy polepszał się w ekspresowym tempie. Czując wsparcie ze strony innych powoli wydostawał się spod jarzma swoich własnych wymysłów i ambicji. Stawał się...sobą.  Spadający Liść zauważył tą dziwaczną przemianę u syna i nie ukrywał zainteresowania jak i zirytowania. Nie mógł już dalej pomiatać słabym kocurem gdyż jego zdanie przestało znaczyć dla czarnego ucznia tyle co wcześniej. Zastępca czuł, że zbliża się dzień poważnej konfrontacji. Czekał na niego z niecierpliwością. Natomiast Czarna Łapa postanowił podbudować relację ze swoim bratem. Częściej prosił o wspólne patrole, przełamywał swój strach i zapraszał go na łowy czy po prostu nieśmiało, za popchnięciem Wschodzącej Łapy, przysiadał się do kocura przy posiłku. Obaj są okrutnie nieśmiali to też rozumieją siebie bez słów. Okazało się, że są niezwykle podobni przez co łatwiej było nawiązać im kontakt.
Śnieg spadał tonami na Klan Klifu przykrywając go solidną warstwą puchu. Czarny uczeń przeciągnął się wychodząc z obozu. Zadrżał czując dreszcz na swojej skórze. Obok niego przemknęła Wschodząca Łapa która zdążyła się za trzymać na chwilę, aby liznąć kocura w polik, po czym pobiegła do swojej mentorki. Wierzbowe Serce uśmiechnęła się w kierunku brata i wyszła wraz z uczennicą z obozu. Czarny kocur machnął lekko ogonem a jego oblicze rozpromieniło się. Uwielbiał kiedy Wschodząca Łapa tak robiła, kochał jej wieczny pośpiech i rozwichrzoną sierść...stop. Czarny oprzytomniał spoglądając na własne łapy. Czy on właśnie przyznał przed samym sobą, że ,,kocha" coś w tej kotce? Postanowił to zignorować uważając, że to część przyjaźni. Machając wesoło ogonem w prawo i lewo wyszedł na środek obozu rozglądając się za swoim mentorem. Ku jego zdziwieniu, Słoneczny Blask nigdzie się nie pojawiał. Kątem oka zauważył jak srebrzysta postać posuwa się w jego kierunku. Odwrócił wzrok i ujrzał swoją matkę.
- Pręgowany Grzbie...znaczy, mamo, co tutaj robisz?- zapytał zdziwiony wlepiając wzrok w postać wojowniczki. Kotka zamruczała cicho odwracając wzrok. Dawno nie rozmawiała z synem, nie miała pojęcia czemu. Ostatnimi czasy unikał jej i zbywał przy każdej próbie rozmowy.
- Synu, zabieram cię dziś na trening. Słoneczny Blask wpadł w śnieg i...no cóż, rozchorował się.
- To coś poważnego?- troska odbiła się w żywym głosie kocura niosąc się po nim echem. Pręgowany Grzbiet uśmiechnęła się uroczo i pokręciła łebkiem.
- Nie, od to katarek...nic niebezpiecznego- uspokoiła go- ale na tyle ,,niebezpieczny" aby dziś został pod opieką medyczek. Chodź, nie traćmy czasu.
Dwójka kotów przemierzała las odpychając tony śniegu na bok. Dzisiejszy trening miał być zwykłym polowaniem. Matka Czarnej Łapy nie uważała się za odpowiednią do uczenia go walki, sama niechętnie skakała do gardła innemu osobnikowi. Gdy znaleźli się przy Płaczącym Strażniku każde z nich rozeszło się w swoją stronę. Uczeń szedł granicą z Klanem Nocy póki nie wyczuł swojej ofiary. Przyczaił się nasłuchując otoczenia. Szybko zlokalizował zagubionego gila i pognał w jego kierunku. Zatrzymał się wlepiając oczy w małe, czerwone stworzonko. Skoczył i pochwycił go za skrzydło. Z gardła ptaszka wydobył się ostatni skrzek po czym zginął kiedy kły kocura przebiły jego łepek. Krople szkarłatnej krwi spadły na śnieg brudząc idealnie białą powierzchnie. Czarna Łapa spojrzał na niego i uśmiechnął się krzywo. Podziękował Gwiezdnym za zdobycz i skoczył w poszukiwaniu kolejnych.
Niestety, nie udało mu się znaleźć niczego. Tak samo Pręgowanemu Grzbietu. Kotka wróciła z pustym pyskiem na którym malował się smutek. Widząc swojego syna z małym stworzonkiem w zębach ożywiła się. Posłała mu uśmiech.
- Brawo, złapałeś coś, w przeciwieństwie do mnie- zaśmiała się cicho spoglądając na swoje łapy- znowu...
- Jak to ,,znowu"?- zapytał Czarna Łapa podchodząc do matki- nie idą ci polowania?
- Nie koniecznie...nigdy nie miałam z nimi problemu, do czasu...
- Co się stało?- zainteresował się zatroskany uczeń. Położył opierzonego zwierza na śniegu nakrywając go ogonem.
- Opowiesz mi?
- To nic wielkiego. Poszłam ze Spadającym Liściem na polowanie i wtedy...powiedział mi parę rzeczy i to tyle.
- Co ci powiedział?- naciskał dalej z narastającym uczuciem złości.
- Cóż...oskarżył mnie o to, że jesteś podobny do mnie. Kiedy spytałam go ,,co w tym złego" odpowiedział, że wszystko. Że nie potrzebuje więcej dzieci mojego pokroju, które są nieśmiałe, słabe i łamliwe. Że nie potrafię wydać dobrego potomstwa, że nie wie po co zawracał sobie mną głowę tyle razy, że...że...- kotka zwiesiła łeb a kilka łez spłynęło na dół niknąć momentalnie w śniegu. Czarna Łapa poczuł ogromny żal. Wiedział, że Spadający Liść nie liczył się ze słowami ale nie sądził, że byłby w stanie powiedzieć tak okrutne rzeczy osobie która wydała na świat jego dwa mioty, która zajęła się nimi i dała im miłość, w przeciwieństwie do niego. Uczeń przytulił matkę która schowała pysk w jego szyi. Pozwolił jej na uspokojenie się po czym zapytał:
- Powiedział coś jeszcze, prawda?
- Tak. Że równie dobrze mogłabym was nie rodzić.
Ciałem młodego ucznie poruszył dreszcz. Nie był on spowodowany chłodem czy nawet smutkiem, a zwykłą wściekłością. Czarna Łapa nie umiał wytłumaczyć słów swojego ojca niczym innym jak kompletnym brakiem szacunku i głupotą. W tej chwili przysiągł sobie, że zastępca go popamięta i wypluje te słowa.
- Cieszę się, że...nie jesteś jak on- mruknęła Pręgowany Grzbiet spoglądając na swojego syna- to bardzo lojalny i wspaniały wojownik...ale naprawdę nieuczuciowy i zimny kocur.
- Wręcz głupi i niekulturalny- zasyczał uczeń strosząc sierść na ogonie- obiecuję ci, że nauczę go pokory.
- Oh mój Klanie Gwiazd, nie! On cię wychłosta za wszelkie czasy, już mi się skarżył, że robisz się niepokorny!- pisnęła kotka a w jej oczach odbiło się przerażenie- gdyby coś ci się stało...z jego powodu ja...nie wiem co bym zrobiła...czy bym potrafiła coś zrobić...
- Ojciec nic nie może mi uczynić, nie jest liderem a po za tym, Niedźwiedzia Gwiazda stał by za nami. Wiem, że to bracia, ale wierzę, że nasz lider ma swój rozum- uczeń uśmiechnął się i liznął czule matkę w ucho- spokojnie, nie zrobię nic czego bym potem żałował.
- Jesteś taki mądry i dzielny- pochwaliła go a na jej pysk wszedł błogi uśmiech- zapewne masz to po Brzozowym Potoku.
- Kim?- zdziwił się kocur przechylając lekko łeb.
- Oh, no tak! Nie masz prawa go znać. Był to twój dziadek. Ponoć bardzo mądry i sumienny kocur. Nie znałam go, ale słyszałam o nim trochę.
Czarna Łapa pokiwał głową. Ucieszył się z faktu, że poznaje swoje korzenie. Postać Brzozowego Potoku wydała mu się naprawdę ciekawa. Chciał wiedzieć o nim więcej...ale nie miał skąd.
Po powrocie do obozu napotkał Słoneczny Blask. Kocur wyrwał się od medyczek i podbiegł do swojego ucznia. Obejrzał go dokładnie i wyszczerzył kły w stronę starszej wojowniczki.
- No, odstawiasz mi synalka całego i zdrowego!- zaśmiał się spoglądając na pręgowaną kotkę.
- Przepraszam, ale nie przypominam sobie aby był to twój syn...- odpowiedziała dość cicho zdobywając się na lekki uśmiech.
- Jak nie jak tak? No, Czarna Łapo powie...apsik!- kocur kichnął potężnie po czym pociągnął nosem. Szybko pożegnał się z dwójką kotów i wrócił smętnie do lecznicy za prośbą Różanego Kwiatu. Czarna Łapa wziął ze stosu zwierzynę po czym skierował się w kierunku Wierzbowego Serca. Kotka uśmiechnęła się do braciszka przerywając jedzenie.
- A ty nie ze Wschodzącą Łapą?
- Nie...je z rodzeństwem, nie chcę jej przeszkadzać- odpowiedział kocur spoglądając na bok na zbliżającego się Ostrego Kła. Powitał go skinieniem głowy przesuwając się na bok aby potężny wojownik mógł się zmieścić.

<<Wierzbowe Serce? Długie booo rozwijam Czarnucha hihi>>