Od Wzorzystej Łapy CD. Psotnego Nietoperza

Nie była w stanie biec za żadnym krabem. Była na to zbyt zmęczona. Długie polowanie, a potem jej reakcja na próbę pomocy Gołębiego Puchu… To stawało się za dużym problemem. Siedziała i obserwowała Psotnego Nietoperza otwierającą kraba idealnie. Wpatrywała się w nią, wyobrażając sobie, jak krab szczypie ją w nos.
"Na pewno nie byłaby wtedy taka zarozumiała" — pomyślała sobie. Nagle jednak zaczęła krzyczeć na siebie w myślach. — "Przecież ja nie chcę jej skrzywdzić! Chcę tylko być taka jak ona! Psotny Nietoperz nie jest zarozumiała!" — uświadamiała sobie. Wzorek nigdy nie szukała przemocy. Szukała przyjaciół i akceptacji. Co się z nią działo? Przecież ona taka nie była…

* * *

Trening wspinaczki. Chyba jeden z lepszych treningów od dawna. Przynajmniej nie było nikogo, z kim mogłaby się porównywać. No i nie spadła z drzewa jakoś dużo razy. Gołębi Puch prawie nie odzywała się na tym treningu. Najwyraźniej wydarzenia z treningu otwierania krabów bardzo mocno dały jej do zrozumienia, że lepiej po prostu szybko zakończyć szkolenie Wzorzystej Łapy. Wzorek z resztą się z nią zgadzała. Im szybciej zostanie wojowniczką, tym szybciej będzie mogła zadawać się z tymi "fajniejszymi" kotami jak na przykład Psotny Nietoperz. Z jakiegoś powodu właśnie z nią najbardziej chciała się zaznajomić. Mimo że to ona najczęściej pokazywała jej, jak słaba jest. A może właśnie to było powodem? Może właśnie dlatego, że Wzorek tak bardzo chciała być, jak Psotny Nietoperz, dążyła do akceptacji ze strony wojowniczki? Kiedy popatrzyła na inne drzewa, miała wrażenie, że zobaczyła czarno-biały kształt na wyższych gałęziach gdzieś niedaleko.

* * *

Siedziała w obozie, jedząc posiłek. Niestety nie mogła znaleźć żadnego kraba. Tak bardzo, jak nie chciała się do tego przyznawać, właśnie te zwierzęta najbardziej przypominały jej o jedzeniu, które jadła u dwunożnych. I właśnie dlatego to taką zwierzynę najczęściej jadła. Tym razem jednak postanowiła spróbować sójki. Oczywiście wcześniej obrała ptaka z piór. Szczególnie zwróciła uwagę na parę niebieskich. Dokładnie takie nosiła w futrze Psotny Nietoperz. Popatrzyła na wojowniczkę, która siedziała po drugiej stronie głównej części obozu. Rozmawiała akurat z Morświnową Płetwą.
"Ciekawe czy polubiłaby mnie, gdybym dała jej to pióro… Nie. Psotny Nietoperz nie będzie chciała rozmawiać z uczniami. To byłoby głupie"— pomyślała.
— Hej Śmierdząca Łapo! — Usłyszała znienawidzony głos Foczej Łapy. Cała się zjeżyła. Co ona znowu chciała?! Naprawdę nie miała innych rzeczy do zrobienia?! Tym razem jednak zamiast pójścia dalej i śmiania się razem z innymi uczniami Foka usiadła obok niej. Co ona robiła?! Przecież nie były przyjaciółkami! Nie po tym, jak ją okłamała! Próbowała ją ignorować, ale ta na siłę próbowała nawiązać konwersację.
— Na kogo tak patrzysz? Chyba nie na Bukową Koronę? Przecież wiesz, że i tak by ciebie nie wybrał. Wiesz… on chyba lubi mnie.
Wzorzysta Łapa chciała parsknąć w odpowiedzi, ale w sumie nie wydawało jej się to ani trochę śmieszne. Wiedziała, że kocur i tak miałby inne kotki do wyboru, które były od niej tysiąc razy ładniejsze. Próbowała o nim zapomnieć, ale niestety Foka najwyraźniej bardzo chciała się pochwalić swoim rzekomym chłopakiem, co uniemożliwiło jej to. Chociaż akurat w ich związek ani trochę nie wierzyła. Wątpiła, żeby Bukowa Korona patrzył tylko na popularność. Przecież Foka była okropnie brzydka! A do tego gruba.
— Chyba że… podoba ci się moja siostra, Psotny Nietoperz! — Focza Łapa krzyknęła, po czym zaczęła się śmiać. Wzorek zjeżyła się jeszcze bardziej. Teraz Psotka pomyśli, że ma na jej punkcie obsesję! Przecież to wszystko było niedorzeczne! Psotny Nietoperz nie mogła jej się podobać, bo była kotką!

<Psotka? Jak zareagujesz?>

[wspinaczka na drzewa + 562 słów]

[Przyznano 11% + 5%]