Od Pietruszki

Ciemność, widziałam jedynie ciemność i czułam ciepło. Zdawało mi się, że moje małe ciałko unosi się pod wodą. Nagle jednak cały ten błogi stan przestał istnieć! Czułam, jak robi mi się coraz zimniej, aż nagle delikatnie na coś opadłam. Było mi zimno, a dziwna ciecz wlewała się do mojego małego pyszczka. Próbowałam uwolnić się z dziwnego bąbla, jednak byłam na to za słaba. Na szczęście czarno-biały pyszczek przerwał barierę i wylizał moje czekoladowe futerko. Ciepły, różowy, szorstki języczek przejechał po mojej sierści, pobudzając krążenie w całym ciele. Gdy tlen wleciał do mojego pyszczka, zaczęłam głośno piszczeć i machać łapkami. Kot, obok którego leżałam, podsunął mnie pod ciepłe, pięknie pachnące miejsce. Instynkt kazał mi szukać jedzenia. Doczołgałam się pod miejsce, które najsilniej wydzielało woń, która mnie interesowała. Chwyciłam swoją bezzębną szczęką za miejsce, z którego szybko zaczęła lecieć ciepła ciecz. Ugniatając łapkami biały, puchaty brzuszek, znów czułam się bezpiecznie. Było zimniej niż wcześniej, jednak tutaj było jedzenie! Chciałam pozostać w takim stanie już na zawsze. Jednak nie było to możliwe. Obok mnie szybko pojawiło się kolejne ciałko, które również zajadało się moim jedzeniem! Nie miałam jednak sił, by się poruszyć; byłam zmęczona i chciałam zasnąć jak najszybciej. Przymknęłam oczy i przysnęłam na nieznany dla mnie czas. Ze snu wyrwało mnie nagle poczucie, że tracę grunt pod brzuszkiem i łapkami. Ktoś chwycił mnie za kark i zabrał w gorsze miejsce. Było tam zimno, a puchate futro już nie wróciło. Zaczęłam przytulać się do istoty, która kradła moje jedzonko, a z powodu zimna popiskiwałam co jakiś czas. Miałam nadzieję, że ciepło i jedzenie wróci. Znów zdawałam się zasypiać, nie miałam sił piszczeć ani walczyć o ciepło. Chciałam jedynie spać.

W końcu znów ktoś chwycił mnie za kark i zabrał do dziwnego miejsca. Było tam bardzo ciepło. Ten, kto zabrał nas do tego ciepłego miejsca, odłożył mnie na miękką powierzchnię obok kogoś, kto znów pachniał jedzeniem! Byłam głodna, więc zjadłam tyle, ile mogłam, po czym znów zasnęłam.

***

Minęło sporo czasu. Moje oczka i uszy otworzyły się, a ja zaczęłam widzieć i słyszeć wszystko, co mnie otacza. Wiedziałam też, kim był mój tatuś i gdy tylko przychodził, starałam się zwrócić na siebie jak najwięcej uwagi. Dowiedziałam się również, że mam brata! Był podobny do taty, jednak miał ciemniejsze ślady na całym futerku. W moim pyszczku zaczęły wyrastać już białe ząbki, a ja gryzłam wszystko, co mogłam! Głównie jednak moją ofiarą padało legowisko, na którym spałam. Szybko stanęłam na małych łapkach i chciałam zwiedzać cały żłobek! Jednak tata jeszcze na to mi nie pozwalał, dlatego zaczepiałam swojego brata! Wchodziłam na niego, upadałam na jego bok i gryzłam jego uszka! Ten zawsze odpowiadał tym samym. Nasze zabawy jednak nie trwały długo, bo szybko się męczyliśmy. Tata również zaczął przynosić nam dziwne jedzenie, jednak ja nadal wolałam pić mleko od jednej z kotek, która odpoczywała obok nas.

***

Zaczęłam dorastać! I to bardzo szybko. Nauczyłam się biegać i skakać, przez co zamęczałam tatę i brata, jak tylko mogłam! Umiałam też już mówić, dlatego nawiązywałam przyjaźnie z innymi kociakami. W końcu musiałam zacząć jeść leśne stworzonka, a mleka nie mogłam już pić. Nie podobało mi się to na początku, jednak szybko polubiłam mięso i jadałam je dużymi porcjami! Polowanie na ogony czy kulki mchu stało się jedną z moich ulubionych aktywności każdego dnia. Jednak była jedna rzecz, która nie dawała mi spokoju. Gdzie była moja mama? Inne kociaki miały i mamę, i tatę, a niektóre dwie mamy! Jednak ja nie miałam ani jednej. Zastanawiałam się, co się z nią stało. Gdzie teraz jest? Może chodzi po obozie i ciężko pracuje? Ale czemu nas nie odwiedza? A może po prostu jej nie miałam? Może kociaki pojawiały się ot tak na świecie i nie potrzebna była do tego mama? Cóż, czułam się trochę samotna z tego powodu. Nie raz widziałam, jak inne karmicielki myją swoje kocięta i o nie dbają. Tatuś robił dla mnie i mojego brata to samo, jednak czułam, że potrzebowałam kontaktu z jakimiś kotkami.

***

Minęło prawie sześć księżyców, a ja czekałam na swoją ceremonię na ucznia! Byłam bardzo szczęśliwa. Zaczynałam zastanawiać się, jak ułożyć swoje futerko! Pozostało mi jedynie czekanie.