BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Znajdki w Klanie Klifu!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 8 lutego, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

12 września 2024

Od Sówki CD. Jeżyny

Czyli jej córka chciała posegregować swoje skarby. Sówka kiwnęła już tylko głową, nie odzywając się za bardzo. Po śmierci Jarząb nie była tak gadatliwa, no chyba, że musiała. Powoli weszła do żłobka i rozejrzała się po legowisku. Za nią oczywiście weszła Jeżynka. Uczennica gdy tylko zlokalizowała swoje skarby podeszła do nich i wyjęła wszystkie, by były widoczne.
- To one! To teraz pomożesz mi je posegregować – oznajmiła i złapała jakiś liść. Sówka zrobiła to samo, co chwilę pokazując Jeżynce do oceny. Wśród wszystkich skarbów uczennicy były liście, kasztany, trochę kamieni i nawet suche kwiaty. Sówkę jednak najbardziej ciekawiły głównie liście, jakby inaczej. Dość szybko powstały im dwie kupki poukładanych znalezisk. Jeżynka po raz kolejny obejrzała każdą z nich dokładnie, aż w końcu zdecydowała.
- Tę kupkę pójdziemy przenieść do legowiska! – oznajmiła, wskazując ogonem właściwy zbiór. Jej matka kiwnęła tylko głową, nie odzywając się. Złapała kilka liści i już miała wyjść z legowiska, gdy o czymś jej się przypomniało. Zatrzymała się w wejściu i odwróciła się do swojej córki.
- Jesteś pewna, że chcesz się tego pozbywać? Mam dużo skrytek na liście – zaproponowała zwiadowczyni. Jeżynka otworzyła szerzej oczy i wbiła je w matkę – Może nie mam tak dużo w obozie, ale tę część można przenieść do skrytki najbliżej obozu.
- Naprawdę? – zapytała uczennica.
- Oczywiście – odparła Sówka – Mogę ci pokazać i podejmiesz decyzję.
- To chodźmy! – powiedziała Jeżynka i po chwili obie kotki udały się do wyjścia.
 
***
 
Śnieg spadł, przystępując liście. Sówka siedziała gdzieś z boku, przyglądając się obozowi. Było już jej lepiej, mimo to nie skończyła z wychodzeniem na swoje spacery. Dalej tęskniła. To nie zniknęło, choć starała się to już bardziej maskować. Dla dzieci, czy Kaczki. Czasem też mówiła, że dla samej Jarząb. Już chciała wstać i znów udać się poza obóz, gdy nagle zauważyła swoją córkę. Jeżynka podbiegła do Sówki i z małym poślizgiem zatrzymała się przed nią.
- Mamo! Gdzie idziesz? – zapytała, ignorując fakt, że przed chwilą prawie się przewróciła.
- Na spacer – oznajmiła Sówka – A ty lepiej uważaj w tym śniegu – mruknęła jeszcze, przyglądając się córce, która jeszcze niedawno była przeziębiona i dalej pociągała nosem. Zresztą nie tylko jej coś ostatnio dolegało. Sówka już wcześniej zauważyła, że Listek też udał się do medyka, czy Gruszka, z którą ostatnio miała iść na patrol.
- Uważam! Ale jest strasznie ślisko – powiedziała uczennica – A... Mogę iść z tobą? – zapytała. Sówka zamilkła na chwilę. Rzadko chodziła z kimś na swoje spacery, a nawet jeśli to była to Kaczka czy Przypływ. W głębi nie chciała, by Jarzębinka z nią poszła. Tak samo jak nie chciała wtedy, by widział ją Topola. Wolała pobyć sama. Dać upust swoim emocjom, czy po prostu posiedzieć w ciszy.
- No dobrze – odpowiedziała jednak, po chwili zastanowienia, dusząc gdzieś w sobie negatywne uczucia z tym związane – To ruszamy – oznajmiła i skierowała się do wyjścia z obozu. Przemierzały zaśnieżone tereny Owocniaków, a Jeżynka co jakiś czas o coś pytała. Gdy otoczenie było całe w śniegu, czekoladowa ledwo rozpoznała ich miejsce docelowe, przez co kilka razy musiały się zawracać. W końcu jednak doszły, a Sówka podeszła do drzewa. Odgarnęła łapą śnieg z tabliczek i schyliła głowę.
- Cześć – przywitała się cicho i spojrzała na swoją córkę. Ta przechyliła lekko głowę.
- Co to?
- Zrobiłam to dla mojego taty i Mniszka. Żbik był twoim dziadkiem, a Mniszek moim przyjacielem – wyjaśniła, tym razem spokojniej, niż gdy mówiła to Topoli. Mimo to pazury miała w śniegu, a oczy momentalnie się zamgliły – Potem robiłam już tak... Jest tu też tabliczka dla Jarzębinki i... Jarząb – wydusiła z siebie – Lubię tu przychodzić – mruknęła jeszcze i spuściła wzrok, by po chwili przenieść go na tabliczki.
- Jarzębinki?
- To była siostra Przypływ – powiedziała cicho Sówka. Jeżyna podeszła powoli do mamy i usiadła obok.
- Czyli to tu przychodzisz, jak idziesz na spacery? – dopytywała uczennica, a jej matka kiwnęła głową.
- Dobrze jest tak czasem powiedzieć coś do zmarłych – zwróciła się do Jeżynki.

Wyleczeni: Listek, Gruszka
<Jeżynko?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz