Od Niedźwiedziego Miodu CD. Siewczej Łapy (Siewczego Letargu)

Na początku rozbawiło go zachowanie Siewczej Łapy. Pierwszy raz spotkał się i widział owego "węża". Nie wydawał się czymś niesamowicie ciężkim, chociaż musiał przyznać, że wyrwany ze snu, pewnie nie byłby w stanie ustać więcej niż uderzenie serca w takiej pozycji. Z delikatnym uśmiechem wpatrywał się w uczennice, która po raz drugi chciała mu ją zaprezentować. Tym razem wywinęła niezłego orzełka. Na szczęście złapał ją w ostatnim momencie. Gibki, długi ogon w końcu przydał się na coś pożytecznego, a nie tylko zbierał gałązki i suche liście. Nie udało mu się utrzymać całego ciężaru, gdyż sama kotka była dość spora, a on do najsilniejszych koleżków nie należał. Ostatnie czego chciał to połamać sobie kitkę. Tyle by było z jego kariery ptasiego łowcy. Wszystkie treningi z Delikatną Bryzą, kiedy ta waliła go po łbie, za wybieranie najcieńszych gałęzi, poszłyby na marne.— Nie przejmuj się. Ważne, że nic Ci się nie stało. — Widział dość wyraźne zakłopotanie na pyszczku młodszej. Nie chciał, żeby progres, który udało mu się zbudować w ich relacji, przepadł wraz z odpływem. Szylkretka była jednym z ostatnich kotów w Klanie Klifu, które nie były do niego całkowicie przekonane. Teraz się to odmieniło, a on postanowił, że pielęgnowanie tej przyjaźni będzie jego priorytetem.
— Na szczęście mnie złapałeś... — powiedziała, wstając ociężale z jego puchatego ogona. Nie wyglądała jakby była teraz w stanie zrobić węża. Może to i lepiej, nie potrzebujemy połamanej uczennicy.
— Oczywiście! Pokrzywowe Zarośla chyba by mnie ukatrupił, jakbym pozwolił, żebyś się pokiereszowała na mojej warcie. Niby taki łagodny gigant, a pewnie nieźle by mógł zajść komuś za skórę, gdyby chciał, ma się rozumieć — Usadowił się na suchej części mchu. Nie lubił mieć mokrego zadka. Kornikowa Kora kiedyś powiedział mu, że przez przesiadywanie na wilgotnym posłaniu nabawił się jakiś swędzących robaków, więc od tamtego momentu niczym ognia unikał takich sytuacji.
— Raczej nigdy nikomu nie zrobiłby krzywdy... Nie jest taki. — rzuciła, aby obronić dobre imię mentora. Wojownikowi nie umknął fakt, że na samą wzmiankę o nim, koteczka rozluźniła się, a gdy jeszcze zaznaczył, że ten martwiłby się jej zdrowiem w razie wypadku, uśmiech wdarł się na ciemny pyszczek.
— Tak, tak. Masz racje to szlachetny kocur! — przyznał rację. — Opanowany i porządny. Pewnie świetnie ci idzie trening, co? Z takim cierpliwym gościem wszystko jest proste jak złapanie ślimaka. Chyba się nie mylę, co?
— Jakoś idzie... — wymruczała nieśmiało. Niedźwiedź od razu zrozumiał, że musiał to być drażliwy temat. Chwilkę czekał na rozwinięcie odpowiedzi, a kiedy doszło do niego, że nie ma co, postanowił zrobić to, w czym myślał, że jest zdecydowanie najlepszy.
— Głowa do góry, na pewno jeszcze wszystko się ułoży. Nie ma co płakać nad skradzioną przez lisa nornicą. Mogłaś zawsze trafić na jakiegoś nieprzyjemnego buca. — Dał jej delikatnego kuksańca w bark. Chciał rozluźnić atmosferę. — Pomyśl sobie jakie nieszczęśliwe byłoby twoje życie, jakbyś dostała za mentora takiego Judasz lub lidera czy jego zastępcę. Na szczęście ta dwójka jest już w podeszłym wieku, więc to raczej nikomu nie grozi. A przed tym pierwszym uratowała cię Jeżówkowa Łapa! Niech Klan Gwiazdy ma ją w opiece, gdyż poświęciła się dla dobra nas wszystkich. — zaśmiał się donośnie i szczerze. Może i Siewka nie miała w sobie tyle zuchwałej głupoty i bezpośredniości co jej rozmówca, jednak jego wesoły nastrój zdawał się rozjaśniać jej czarne myśli. Przyszedł mu do głowy pewien pomysł. — Nie wydawałaś się w pełni przekonana, więc może mógłbym służyć pomocną łapką. Masz kłopoty z jakąś konkretną częścią treningu? Jeśli mam rzucić na bok moją wrodzoną skromność, to powiem, że świetny ze mnie łowca, a tropiciel jeszcze zacniejszy.

<Sieweczko myszeczko?>