BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Znajdki w Klanie Klifu!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 8 lutego, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

24 października 2021

Od Wilczej Zamieci CD. Kamiennej Agonii

— Wciąż jestem dumna z tego, co zrobiłaś na zgromadzeniu.
Przerażone pomarańczowe ślipię spojrzało na wojowniczkę. Dziwne uczucie zalało ją od środka. Zatrzymała się zaskoczona. Kamienna Agonia zrobiła jeszcze parę kroków nim spostrzegła, że jej towarzyszka patrolu stanęła. Oczy koloru liści klonów spojrzały na nią zdziwione. Lekki podmuch wiatru zmierzwił czarne futro kotki. Siwa wpatrywała się w nią oszołomiona. Nie sądziła, że to się powtórzy. Że znów usłyszy te słowa. Słowa sprawiające, że jej ciało wypełniała niezrozumiała dla niej energia. Spotkawszy się ze spojrzeniem pełnym skrępowania, lecz i dumy, Wilcza spuściła zawstydzona wzrok. Kontakt wzrokowy był taki trudny. Dziwny. Wyczerpujący.
— Ale nie wyobrażaj sobie nie wiadomo czego. — dodała czarna. — I niech ci do łba nie przyjdzie nazywać mnie "Kamyczkiem".
Wilcza pokiwała łbem, podchodząc nieśmiało do kotki.
Znów rozmawiały.
Znów spędzały razem czas.
Przyspieszyła lekko krok, czując po raz pierwszy od dawna siłę w łapach. Pochmurne niebo rzucało cień na polanę. Trawa przepełniona odcieniami zieleni falowała przez porywisty wiatr. Lecz nawet on nie pomagał ugasić panującego gorąca.  Ani w szalejącego pożaru emocji w środku Wilczej.
* * *
*przed zabiciem Piaskowej Gwiazdy*

Wilcza wpatrywała się w oddalające się sylwetki. Wieczór wkradał się na zachmurzone niebo. Chmury czerwieniały wtapiając się w fiolet opanowujący horyzont. Usłyszała za sobą kroki. Siwy chudy łeb odwrócił się niepewnie w tamtą stronę. Czarne futro skąpane w szkarłacie. W krwi ofiar rządów Piaskowej Gwiazdy. 
— Czego tu sterczysz? — burknęła Kamienna Agonia, wymijając ją.
Wilcza otworzyła niepewnie pysk, lecz po uderzeniu serca go zamknęła. Nie miała dobrego wyjaśnienia. Nie chciała też kłamać. Nie wiedziała co odpowiedzieć. Zestresowana wpatrywała się w łapy wojowniczki byle nie palnąć niczego głupiego. Byle wszystkiego nie sknocić. Nie umiała w rozmowy. Nie miała z kim ćwiczyć takich rzeczy. 
— Nie musisz odpowiadać. — mruknęła lekko zirytowana czarna, widząc zestresowany pysk kotki. 
Zrobiła krok do przodu. Nie spoglądając w tył, skierowała się w stronę wyjścia z obozowiska. Wilcza obserwowała, jak oddala się z każdym uderzeniem serca. Czuła bezsilność wypełniającą jej ciało. Chciała zawołać za kotką. Zaproponować wspólne spędzenie czasu. Spacer. Rozmowę. Chciała znów z nią porozmawiać. Jak wtedy. Jak na zgromadzeniu. Lecz twarda gula w pysku uniemożliwiała jej to. Stres, że wszystko zniszczy uwięził ją znów w jej ciasnym świecie. Świecie, z którego tak rozpaczliwie próbowała uciec, jak i bała się go opuszczać. 

* * *

Łzy moczyły posiwiałe poliki kotki. Uczucie strachu potęgowało się za każdym razem, gdy ujrzała czarne futro zastępczyni. 
"Myślałam, że się zmieniłaś."
Te słowa niczym ciernie zaciskały się coraz mocniej wokół jej serca. Czuła jak stają się coraz cięższe z każdym oddechem. Z każdą wylaną łzą. Z każdym uderzeniem serca. Płakała. Jedynie to potrafiła. Płakała i unikała kotki, jednocześnie rozpaczliwie pragnąc jej uwagi. Zmartwienia, troski, zainteresowania. Lecz dobrze wiedziała, że do tego nie dojdzie. Że nie miała czasu, aby to zauważyć. Nie była na tyle ważna. Otarła szybko łapą cieknące łzy. Nie mogła tego okazywać. Nie mogła o tym myśleć. Nie mogła pozwolić na to, żeby jeszcze bardziej pogrążyła się w jej ślipiach. Żeby jeszcze bardziej ją znienawidzi. Wstała na dygoczących łapach. Niedługo miała patrol. Nie mogła się spóźnić. Nie, gdy Kamienna Agonia je wyznaczała. Nie, gdy ją obserwowała. Nie chciała tam być. Nie chciała, żeby to widziała. Nie chciała jej widzieć. To oznaczało tylko ból. Cierpienie i płacz.
"Idź i pokaż jej jaki jesteś silny, Lisku. Pokaż, że jesteś ponad to"
Zignorowała słowa kotki. Nie była silna. Była wykończona. Miała dość, nie potrafiła odnaleźć się w tej rzeczywistości. Nie potrafiła nadążyć za kotami, których towarzystwa tak pragnęła. Została w tyle. Na samym dnie. Oni osiągnęli sukces, Wilcza wciąż była porażką. 
Niemrawo wlekąc łapy po wysuszonej ziemi, uderzyła o coś łbem. 
Znajomy zapach. 
Czarne futro. 
Nie. Tylko nie to. 

<Kamień?>

Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)