Od Zbożowego Kłosu

Im dłużej Zboże żyła na tym cholernym świecie, tym częściej miała wrażenie, że otaczają ją debile. Jednym z takich kotów był Ognista Łapa, który drażnił ją kiedy tylko pojawił się w klanie nocy. Bengalka mogła z całą dozą pewności stwierdzić, że gówniarz klasował się na trzecim miejscu na liście znienawidzonych przez nią kotów. Ilekroć go widziała - miała ochotę spuścić mu wpierdol tysiąclecia. Miarka się jednak srogo przebrała, gdy ten gnojek zaczął dręczyć jej uczennicę, Chrobotkową Łapę.
Raban w obozie jaki narobił Ognista Łapa, który szorował mordą po piachu sprawił, że kolejny raz zebrała się grupka gapiów. Wściekła Zboże złapała gówniarza za kark, po czym szarpnęła nim kilka razy. Czarny wydał z siebie kwik, nim stęknął głucho, gdy uderzył grzbietem o ziemię. Podniósł się zaraz, sypiąc bengalce piachem w oczy, odskoczyła w bok, unikając łapy z pazurami. 
Wiele razy walczyła z Wieczornikiem podczas sparingów, znała więc większość ruchów Ognistej Łapy, który nauczył się ich od swojego mentora. Strzepnęła ogonem, chcąc rzucić się na ucznia. Coś jednak ją powstrzymało. Wściekła warknęła.
— Co ty odwalasz? — syknęła, zwracając się do przyjaciela.
— Serio kolejna kara jest warta spuszczenia wpierdolu temu szczylowi? — miauknął rudy kocur, unosząc brew ku górze. Wojowniczka sapnęła, uspokajając się na kilka uderzeń serca.
— Nie będzie mi szczeniak uczennicy dręczyć! — odgryzła się, wyrywając się z uścisku przyjaciela.
— Jeszcze trochę i bym ją pokonał! Gdyby nie ty i te twoje nauki! Gówno z ciebie a nie mentor! Macie mi się kłaniać! Stoi przed wami przyszły lider! — miauczał Ognista Łapa, plując i fukając na wszystkich dookoła. Zboże wymieniła z Wieczornikiem porozumiewawcze spojrzenia. Srebrny kocur odsunął się, dając jej miejsce do popisu.
Rozzłoszczona podrzucała nim jak szmacianą lalką, aż nie rozległo się zirytowane miauknięcie lidera. Kotka przydusiła pysk czarno-białego do ziemi, odsłaniając zęby.
— Co wy znowu robicie? Co to za hałasy? — lider rzucił im zirytowane spojrzenie. Zebrane koty szybko się rozeszły.
— Gówniarz dręczył mi uczennicę — zaczęła, tłumacząc całe zajście — Najpierw wszystkich ustawiał po obozie, woził się każąc wypieprzać na patrole, bo niby tego pożałujemy. Bachor jest niesubordynowany. Robi co chce — zamilkła na kilka uderzeń serca, oddychając ciężko — Tylko lider i zastępca mają prawo wydawać takie polecenia — mówiąc to, dodusiła pysk winowajcy do ziemi.
— Puść go już — strzepnęła uchem, słysząc słowa Aroniowej Gwiazdy. Mimo to, puściła ucznia, który czym prędzej oddalił się od niej z podkulonym ogonem.
— Za karę będziesz chodziła na dodatkowe patrole — mimo tego, że właśnie wymierzono jej karę, nie była jakoś zła. Kolejne patrole jej się przydadzą, oczyści umysł, będzie miała chwilę na rozmyślanie. W pomarańczowych oczach lidera dostrzegła złość zmieszaną z zadowoleniem? Nie potrafiła tego określić w stu procentach, jedno jednak było pewne - dostała niemą pochwałę. 
— Jeśli jeszcze raz będzie mi dręczył uczennicę to nie ręczę za siebie — mruknęła, poruszając niespokojnie ogonem.
— Nie będzie, już o to zadbam — słowa Aroniowej Gwiazdy zniwelowały całe napięcie.
— Dziękuje — skinęła mu głową z szacunkiem, uśmiechając się lekko. 
Teraz mogła być spokojna o Chrobotkową Łapę, sytuacja była pod kontrolą i miała pewność, że żaden cholerny Ognista Łapa nie będzie więcej jej dręczyć.