Słysząc żałosne zawodzenie przyjaciela zaśmiała się wesoło. Zrobiła kilka kroków w bok, aż Wieczornik nie upadł na tą swoją szpetną paszczę. Bengalka uśmiechnęła się zwycięsko wskakując na przyjaciela i deptając po nim, niczym po dywaniku. Kocur w tym czasie wydawał z siebie dźwięki agonii przypominające wrzask zarzynanej świni, machając przy tym łapskami na wszystkie strony świata. Rozbawiona wojowniczka stanęła mu na policzku, dociskając jego łeb do ziemi.
— No co tam, śmierdzielu? — miauknęła radośnie, klepiąc go po czole. Niezadowolony wojownik prychnął, próbując wyrwać się spod jej łap — Ojej, ktoś tu siły nie ma? — zadrwiła i nim zarobiła fangę w nos - uskoczyła o długość lisiego ogona. Rozzłoszczony rudzielec podniósł się do siadu sycząc i rzucając przekleństwami w przyjaciółkę, która mając gdzieś jego humorki, otarła się o jasnorudy policzek mrucząc cicho.
— Też się cieszę, że cię widzę! — ironia aż biła z wypowiedzi Wieczornika, jednakże jego uśmiech pod nosem zdradzał prawdziwe intencje kocura. Zboże również stęskniła się za ich wspólnymi wygłupami, zdecydowanie bardziej wolała je, niż męczenie się z bachorami. I to nie dwójką a czwórką. Nie była zadowolona z niańczenia znajdek, jednak już wolała się zamknąć i zrobić to, o co poprosił ją lider.
— Osz cholera... Pora się zmywać, mordo — kotka zjeżyła futro, gdy tylko znajomy głos dobiegł z kociarni. Szybko złapała ucho przyjaciela między zęby i pognała w stronę wyjścia z obozu. Żyto coś tam za nią jeszcze wołała, jednak Zboże zdołała zwiać już tak daleko, że nie dała rady zrozumieć, co jej partnerka tam wrzeszczy. Dysząc ze zmęczenia ale z szerokim uśmiechem na pysku przystanęła, gdy miała pewność, że są już daleko od obozu.
— Berek, goń mnie! — zawołała, szturchając rudzielca w bark, po czym odskoczyła kilka zajęczych skoków do niego śmiejąc się wesoło. Wieczornik z początku uniósł tylko brew w zdziwieniu, jednak szybko podłapał nastrój przyjaciółki, po czym puścił się za nią biegiem. Bengalka przeskakiwała przez leżące na ziemi gałązki, gnając slalomem przed siebie. Nareszcie czuła się wolna, żadna baba nie trajkotała jej nad uchem, że pora karmienia. Że musi zrobić tamto, siamto, sramto. Rozanielona poczuciem chwilowego braku obowiązków nie zauważyła wystającego korzenia jodły. Zahaczyła o niego łapą i wyrżnęła orła, wpadając do małego jeziorka z głośnym pluskiem.
— No! Może przestaniesz cuchnąć! — zaśmiał się Wieczornik, podchodząc do krawędzi wody. Bengalka wzięła głęboki wdech po czym zniknęła pod taflą wody. Zaraz jednak wyskoczyła ponad powierzchnię, łapiąc rudzielca za szyję i wciągając ze sobą do wody.
— Teraz ty też będziesz czyściutki! Może wyrwiesz jakiegoś kocurka, hmmm? Rawr, tygrysie~ — zamruczała, kładąc mu łapę na klatce piersiowej i podpływając bliżej. Rudzielec nadął policzki po czym ryknął gromkim śmiechem, za co został opluty wodą. Bengalka wygramoliła się na brzeg, otrzepując swoje krótkie futerko z wody i przeciągnęła się, aż coś strzeliło jej w kręgosłupie. Wieczornik zrobił to samo, jednak mu w kręgosłupie nic nie walnęło.
— Ej, czujesz? — miauknęła Zboże, gdy do jej nosa dotarł dziwny zapach. Zawęszyła, dreptając w kierunku, z której pochodziła nieznana woń. Było w niej coś kwaśnego jak i słodkiego oraz coś... czego nie potrafiła za cholerę zgadnąć. Szła więc przez las, nawet nie czekając na przyjaciela, który dreptał u jej boku, również próbując zlokalizować źródło zapachu. Zatrzymali się przy krzewie jeżyn, obwąchując go starannie.
— To chyba to — Wieczornik trącił łapą kilka jagód, które leżały na ziemi, brudząc przy tym sobie łapę — Te, całkiem dobre... — mruknął, zlizując sok ze swojej kończyny. Nachylił się biorąc kilka do pyska. Zboże zrobiła to samo.
Jeden owoc.
Drugi.
Trzeci...
Dziesiąty...
I tak do ostatniej jeżyny nawet tej wiszącej na krzaku. Znalezisko smakowało dziwnie, jednak było też na swój dziwny sposób uzależniające i smaczne. Kocica oblizała pyszczek czkając, starając się przy tym doczyścić swoje łapy i klatkę piersiową uwaloną sokiem. Było to jednak okropnie trudne, szczególnie, że kiwała się na boki tak, jak zawiał wiatr.
— Zbosze, ty łysa cholero — Wieczornik czknął pijacko, kładąc łapę na grzbiecie przyjaciółki — Myśałem, żem mjem kochosz. Serce cji na dłoni oddałem, rozumisz?! Sercem me czerwone o! O stont! — łapą wskazał swoją klatkę piersiową, robiąc na niej krzyżyk pazurem — I tero mi krwawi — bąknął pod nosem, stając w rozkroku, by czasem się nie wywalić.
— Ojej... Nje. Krfafić nje mosze — kotka położyła po sobie uszy, czując, jak po jej policzkach zaczynają śpiewać gorzkie łzy. Całe morze łez — Nje na mojej farcie! — wykrzyknęła zaraz, popychając rudzielca na grzbiet, po czym przednimi łapami stanęła na jego klatce piersiowej — No Wjeczornik, robim tem, nom... Refutryzacjem! O! Ino roz! — wykrzyknęła rześko, po czym podskoczyła i walnęła go z całej siły we wcześniej wybrane miejsce, aż wojownik zgiął się w pół, stękając niczym stary dziad o ponurym poranku. Ponowiła tą czynność jeszcze kilka razy aż srebrny nie wyczołgał się spod niej obolały jęcząc, że zaraz jej tu flaki wyrzyga.
— A serducho ci piko? — wydukała mało wyraźnie, machając głową. Syn Deszczowej Gwiazdy odpowiedział jej chaotycznym skinieniem głowy — No i git — strzepnęła łapą, mając wrażenie, że siedzi na niej robal. No i siedział. Paskudna gąsienica przyczepiła się do jej palucha i odpadła dopiero, gdy kocica uderzyła kończyną o ziemię.
— Teeee, Zboszeee
— Nooo?
— A ta Konopija to fajna babka była? — kocur położył się na grzbiet obok niej, ruchem ogonem zachęcając pręgowaną, by zrobiła to samo. Świat na moment jej zawirował, jednak gdy tylko ułożyła się wygodnie - było już dobrze. Zastanowiła się nad pytaniem towarzyszka, czkając co jakiś czas.
— No ba! Najlepfa! Kochoła mnje! Tak szczesze! I buzi mjem dała! — uderzyła ogonem o ziemię, czując jak ekscytacja w niej rośnie — Ale se poszła. I pszyszua Zyto-sryto — dodała z kwaśnym wyrazem pyska. Zamilkła na kilka uderzeń serca, po czym zerwała się gwałtownie, o mało co nie zwracając zawartości żołądka.
— Te! Wieczornik! Snajdem jom! Miłość wysnam! TAK! I CHŁOPA CI ZNAJDĘ! — wrzasnęła, próbując wstać, by wypełnić swój arcy niesamowicie genialny plan. Póki co, jedyne co jej się udało to podniesienie się do siadu i trwanie tak długo. Bardzo długo. Zupełnie tak, jakby system jej się zawiesił.
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?W Klanie Nocy
Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.MIOTY
26 grudnia 2020
Od Zbożowego Kłosu CD Wieczornikowego Wzgórza
< Wieczornik? >
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz