Od Zbożowego Kłosu CD Wieczornikowego Wzgórza

Słysząc żałosne zawodzenie przyjaciela zaśmiała się wesoło. Zrobiła kilka kroków w bok, aż Wieczornik nie upadł na tą swoją szpetną paszczę. Bengalka uśmiechnęła się zwycięsko wskakując na przyjaciela i deptając po nim, niczym po dywaniku. Kocur w tym czasie wydawał z siebie dźwięki agonii przypominające wrzask zarzynanej świni, machając przy tym łapskami na wszystkie strony świata. Rozbawiona wojowniczka stanęła mu na policzku, dociskając jego łeb do ziemi.
— No co tam, śmierdzielu? — miauknęła radośnie, klepiąc go po czole. Niezadowolony wojownik prychnął, próbując wyrwać się spod jej łap — Ojej, ktoś tu siły nie ma? — zadrwiła i nim zarobiła fangę w nos - uskoczyła o długość lisiego ogona. Rozzłoszczony rudzielec podniósł się do siadu sycząc i rzucając przekleństwami w przyjaciółkę, która mając gdzieś jego humorki, otarła się o jasnorudy policzek mrucząc cicho.
— Też się cieszę, że cię widzę! — ironia aż biła z wypowiedzi Wieczornika, jednakże jego uśmiech pod nosem zdradzał prawdziwe intencje kocura. Zboże również stęskniła się za ich wspólnymi wygłupami, zdecydowanie bardziej wolała je, niż męczenie się z bachorami. I to nie dwójką a czwórką. Nie była zadowolona z niańczenia znajdek, jednak już wolała się zamknąć i zrobić to, o co poprosił ją lider.
— Osz cholera... Pora się zmywać, mordo — kotka zjeżyła futro, gdy tylko znajomy głos dobiegł z kociarni. Szybko złapała ucho przyjaciela między zęby i pognała w stronę wyjścia z obozu. Żyto coś tam za nią jeszcze wołała, jednak Zboże zdołała zwiać już tak daleko, że nie dała rady zrozumieć, co jej partnerka tam wrzeszczy. Dysząc ze zmęczenia ale z szerokim uśmiechem na pysku przystanęła, gdy miała pewność, że są już daleko od obozu. 
— Berek, goń mnie! — zawołała, szturchając rudzielca w bark, po czym odskoczyła kilka zajęczych skoków do niego śmiejąc się wesoło. Wieczornik z początku uniósł tylko brew w zdziwieniu, jednak szybko podłapał nastrój przyjaciółki, po czym puścił się za nią biegiem. Bengalka przeskakiwała przez leżące na ziemi gałązki, gnając slalomem przed siebie. Nareszcie czuła się wolna, żadna baba nie trajkotała jej nad uchem, że pora karmienia. Że musi zrobić tamto, siamto, sramto. Rozanielona poczuciem chwilowego braku obowiązków nie zauważyła wystającego korzenia jodły. Zahaczyła o niego łapą i wyrżnęła orła, wpadając do małego jeziorka z głośnym pluskiem.
— No! Może przestaniesz cuchnąć! — zaśmiał się Wieczornik, podchodząc do krawędzi wody. Bengalka wzięła głęboki wdech po czym zniknęła pod taflą wody. Zaraz jednak wyskoczyła ponad powierzchnię, łapiąc rudzielca za szyję i wciągając ze sobą do wody. 
— Teraz ty też będziesz czyściutki! Może wyrwiesz jakiegoś kocurka, hmmm? Rawr, tygrysie~ — zamruczała, kładąc mu łapę na klatce piersiowej i podpływając bliżej. Rudzielec nadął policzki po czym ryknął gromkim śmiechem, za co został opluty wodą. Bengalka wygramoliła się na brzeg, otrzepując swoje krótkie futerko z wody i przeciągnęła się, aż coś strzeliło jej w kręgosłupie. Wieczornik zrobił to samo, jednak mu w kręgosłupie nic nie walnęło. 
— Ej, czujesz? — miauknęła Zboże, gdy do jej nosa dotarł dziwny zapach. Zawęszyła, dreptając w kierunku, z której pochodziła nieznana woń. Było w niej coś kwaśnego jak i słodkiego oraz coś... czego nie potrafiła za cholerę zgadnąć. Szła więc przez las, nawet nie czekając na przyjaciela, który dreptał u jej boku, również próbując zlokalizować źródło zapachu. Zatrzymali się przy krzewie jeżyn, obwąchując go starannie.
— To chyba to — Wieczornik trącił łapą kilka jagód, które leżały na ziemi, brudząc przy tym sobie łapę — Te, całkiem dobre... — mruknął, zlizując sok ze swojej kończyny. Nachylił się biorąc kilka do pyska. Zboże zrobiła to samo.
Jeden owoc.
Drugi.
Trzeci...
Dziesiąty...
I tak do ostatniej jeżyny nawet tej wiszącej na krzaku. Znalezisko smakowało dziwnie, jednak było też na swój dziwny sposób uzależniające i smaczne. Kocica oblizała pyszczek czkając, starając się przy tym doczyścić swoje łapy i klatkę piersiową uwaloną sokiem. Było to jednak okropnie trudne, szczególnie, że kiwała się na boki tak, jak zawiał wiatr.
— Zbosze, ty łysa cholero — Wieczornik czknął pijacko, kładąc łapę na grzbiecie przyjaciółki — Myśałem, żem mjem kochosz. Serce cji na dłoni oddałem, rozumisz?! Sercem me czerwone o! O stont! — łapą wskazał swoją klatkę piersiową, robiąc na niej krzyżyk pazurem — I tero mi krwawi — bąknął pod nosem, stając w rozkroku, by czasem się nie wywalić.
— Ojej... Nje. Krfafić nje mosze — kotka położyła po sobie uszy, czując, jak po jej policzkach zaczynają śpiewać gorzkie łzy. Całe morze łez — Nje na mojej farcie! — wykrzyknęła zaraz, popychając rudzielca na grzbiet, po czym przednimi łapami stanęła na jego klatce piersiowej — No Wjeczornik, robim tem, nom... Refutryzacjem! O! Ino roz! — wykrzyknęła rześko, po czym podskoczyła i walnęła go z całej siły we wcześniej wybrane miejsce, aż wojownik zgiął się w pół, stękając niczym stary dziad o ponurym poranku. Ponowiła tą czynność jeszcze kilka razy aż srebrny nie wyczołgał się spod niej obolały jęcząc, że zaraz jej tu flaki wyrzyga.
— A serducho ci piko? — wydukała mało wyraźnie, machając głową. Syn Deszczowej Gwiazdy odpowiedział jej chaotycznym skinieniem głowy — No i git — strzepnęła łapą, mając wrażenie, że siedzi na niej robal. No i siedział. Paskudna gąsienica przyczepiła się do jej palucha i odpadła dopiero, gdy kocica uderzyła kończyną o ziemię.
— Teeee, Zboszeee
— Nooo?
— A ta Konopija to fajna babka była? — kocur położył się na grzbiet obok niej, ruchem ogonem zachęcając pręgowaną, by zrobiła to samo. Świat na moment jej zawirował, jednak gdy tylko ułożyła się wygodnie - było już dobrze. Zastanowiła się nad pytaniem towarzyszka, czkając co jakiś czas.
— No ba! Najlepfa! Kochoła mnje! Tak szczesze! I buzi mjem dała! — uderzyła ogonem o ziemię, czując jak ekscytacja w niej rośnie — Ale se poszła. I pszyszua Zyto-sryto — dodała z kwaśnym wyrazem pyska. Zamilkła na kilka uderzeń serca, po czym zerwała się gwałtownie, o mało co nie zwracając zawartości żołądka.
— Te! Wieczornik! Snajdem jom! Miłość wysnam! TAK! I CHŁOPA CI ZNAJDĘ! — wrzasnęła, próbując wstać, by wypełnić swój arcy niesamowicie genialny plan. Póki co, jedyne co jej się udało to podniesienie się do siadu i trwanie tak długo. Bardzo długo. Zupełnie tak, jakby system jej się zawiesił.

< Wieczornik? >