od Migoczącego Nieba CD. Leśnej Łapy

- No dalej, skup się - mruknęła oschle. - Zawęsz uważnie, a z pewnością wpadniesz na woń jakiejś zwierzyny.
Jej uczeń, z lekkim strachem w oczach posłusznie zawęszył, a jego błyskawicznie zwężone oczy i nastawione uszy wskazały na to, że złapał trop.
Po chwili przybrał pozycję i zaczął się skradać w stronę zapachu... Znaczy w drugą stronę. Przez chwilę patrzyła na jego nieudolne poczynania, lecz po chwili emocje dały górę nad mocno znerwicowaną kotką.
- Co ty robisz?! Przecież ten królik był z innej strony! - wysyczała z jadem. Nie miała już do niego siły.
Kocurek skulił się pod wrogim spojrzeniem mentorki. Wyprowadził ją z równowagi. Oj, bardzo wyprowadził. Wręcz kipiała ze złości, obróciła się zwinnie, nie zawracając sobie głowy tym, czy upokorzony liliowy podąża za nią. Z pewnością nie miała ochoty na dłuższy trening, a to była przecież tylko i wyłącznie jego wina! Z początkiem jeszcze dogadywała się z nim, lecz teraz wszystko przekroczyło granice i wiedziała, że jakiekolwiek dalsze relacje będą wyjątkowo ciężkie i ograniczone. Och, jak dalej potoczy się jego trening. W sumie, obecnie jej to raczej nie obchodziło. Nie teraz, gdy nie miała siły i ochoty na cokolwiek.


***


Od tamtych wydarzeń minęło sporo czasu, koło 10 księżyców. Leśna Łapa... No właśnie. Łapa. Dalej kisił się jako uczeń mimo koło półtorarocznych nauk, a jego rodzeństwo już dawno otrzymało tytuł wojowników. W dodatku, obydwoje mieli już własnych terminatorów. A ona nadal męczyła się z treningami tego wariata. Radził już sobie lepiej, to fakt, lecz nie chciała narazie go mianować, sama nie wiedziała, czy z niechęci, czy też z braku odpowiednich umiejętności z jego strony, chociaż był coraz bliżej. Musiała też przyznać,że ostatnimi czasy mocno go zaniedbywała, a gdyby nie to, może posiadałby już swoje imię. W każdym razie, ostatnio wiele się działo w jej życiu - śmierć Pręgowanego Piórka, mianowanie Ziołowego Nosa czy wypadek Fiołkowej Łapy, która zresztą pogodziła się już ze swoim wyglądem i nie utraciła ani kawałka swojej dumy... za dużo tego, by mieć czas na zajmowanie się takimi pierdołami. Często też wychodziła na patrole i polowania, więc po prostu nie mogła. A przynajmniej żyła w takim przekonaniu.
Dziś jednak postanowiła inaczej. Chociaż cętkowany z polowaniami nieźle się wyćwiczył, tak ciągle nie najlepiej radził sobie w walce. To więc mieli dzisiaj trenować. Podeszła do kocura siedzącego koło Księżycowej Łapy, Orlej Łapy i wcześniej wspomniana Fiołkowa Łapa.
- Hej ciociu Migacz! - zawołała kotka, na co ta od razu się uśmiechnęła. - Pogadamy? Proooooszę!
- Przykro mi - miauknęła, kręcąc przecząco łbem. - Ale przyszłam po Leśną Łapę. Chodź, czas na trening - zwróciła się ponownie, tym razem do syna Białej Sadzawki.
Zostawiła za sobą dzieci jej przyjaciółki i szła, szybko przebierając łapami, by móc już zaczął jego naukę. Gdy dotarli na miejsce, usiadła, mierząc go wzrokiem. Ten podszedł, a ona niespodziewanie rzuciła się na niego. Kocurek pisnął, wijąc się pod cielskiem swej nauczycielki i próbując się wyswobodzić. Przewróciła oczyma, schodząc z niego. Ach, naprawdę było źle. Musieli wziąć się do roboty, inaczej nie zdziwiłaby się, gdyby został zabity w pierwszej lepszej bitwie z prostym, niezbyt znającym klanowi ruchy samotnikiem.
- Musisz bardziej się starać - mruknęła. - Musisz przewidywać ruchy przeciwnika, wymierzyć jego zamiary, i, co najważniejsze, nie dać się sparaliżować strachu, jak teraz. Powinieneś być odważny i pewny siebie w walce, nie bać się, inaczej przegraną masz w kieszeni. Dobrze, teraz ty. Spróbuj mnie zaskoczyć!


Lasek? Nie wiedziałam, jak to wydłużyć, zresztą, trza jak najszybciej zakończyć mu trening.