Od Jeżyny Do Figi

Biały puch prószył z nieba, wpadając kotce do oczu. Pomimo tego, że był to jeden ze spokojniejszych treningów, była strasznie zmęczona. Przemierzanie przez grubą warstwę śniegu w tą i z powrotem wymagało trochę wysiłku od jej krótkich łap.
- Możemy już na dzisiaj skończyć? - zapytała mentorkę, mrużąc oczy - Padam z łap, przysięgam.
Biała kotka zachichotała, odwracając się w stronę Jeżyny.
- Niech Ci będzie, ale jutro chciałabym zabrać cię na patrol. Pogadam jeszcze dzisiaj z twoją mamą, może załapiemy się jeszcze na jakiś.
Bura westchnęła z poirytowaniem.
- Znowuuu? Przecież byłyśmy już dzisiaj!
- Patrolów nigdy za dużo. Zawsze możesz nauczyć się czegoś nowego, a przy okazji rozruszać łapy.
- Ale ja się ruszam codziennie! Na tych treningach moje łapy tyle się już nachodziły…
Pieczarka już miała jej odpowiedzieć, gdy zza ośnieżonych krzewów wyłonił się Czereśnia wraz z mentorką.
- Hejka Czereśnia! - zawołała - Co robisz?
Kocur spojrzał na nią I zmrużył swoje lśniące, żółte oczy.
- Idę na trening, nie widać? - odparł z lekkim skrzywieniem w głosie.
- O! Jak fajnie! Ja akurat wracam… Baw się dobrze!
Rzuciła czekoladowemu czarujący uśmiech, a jej oczy przymrużyły się, jak to miały w zwyczaju. Pomachała łapką na pożegnanie, po czym nadal szczerząc się zaczęła podążać za kawałek już oddaloną mentorką. Nie zdążyła nawet przejść paru kroków, gdy jej ciało skolidowało z drzewem. Kotka przewróciła się do tyłu, a tym razem na jej pyszczku malował się wyraz zaskoczenia. Czereśnia i Gruszka odwrócili się, oboje ze zmieszanym wyrazem na twarzy.
- Ty tak na serio? - zapytał skrzywiony uczeń - Nic ci się nie stało?
Jeżyna podniosła się szybko że śniegu, otrzepując z niego sierść. Uszy paliły ją ze wstydu.
- To był przypadek! Sorki! - pisnęła szybko - Ja już pójdę… Paaa!!
Pośpiesznie dogoniła Pieczarkę, która czekała na nią kawałek dalej.
- Wszystko dobrze?
- Tak.. - bąknęła, machając wściekle ogonem - Zagapiłam się trochę.
Zwiadowczyni zachichotała, oglądając się do tyłu. Po chwili jednak spoważniała, zwracając uwagę z powrotem na burą.
- Nie chcę brzmieć niemiło… Ale on cię chyba nie lubi - wymruczała do uczennicy - A zauważyłam, że ostatnio właśnie starasz się być dla niego miła.. On chyba tego nie widzi.
Jeżyna zażenowana pochyliła głowę, wpatrując się w śnieg. Uważała, że Czereśnia był bardzo interesujący. I może troszeczkę czarujący. Tak tylko odrobinkę. Chciała się trochę do niego przybliżyć, ale kocur nieustannie ją zbywał. No…. I był starszy. Nie mówiła jeszcze nic nikomu. Bo jeszcze Topola by zaczął się śmiać, tak jak ona z jego snów o Daglezji.
- Nie martw się, nikomu nic nie powiem. Ale chciałam ci dać moja opinię, bo nie wiem czy widziałaś jak on się to odbiera - powiedziała zatroskana zwiadowczyni - Pamiętaj, zawsze ci pomogę jak przyjdziesz z jakimś pytaniem.
Bura pokiwała głową i uśmiechnęła się lekko.
- Dobrze, dziękuję. Ale wracajmy już… Zimno się zrobiło.

***

Żłobek powitał ją ciepłem oraz typowym zapachem kociaków i mleka. Na patrolu słyszała, jak Mirabelka chwaliła się dziećmi jej brata i uznała, że w końcu odwiedzi królewicza. I jego maluchy, oczywiście. Przyniosła posiłek dla łaciatego, witając się grzecznie i rozmawiając chwilę z nimi.
- Dopiero co sama tu mieszkałam… Tęsknię za tym ciepłem. Może I teraz też mam wygodne posłanie, ale tu zawsze się bawiliśmy!
Malinka zaśmiali się, spoglądając na kociaki. Pod łapy Jeżyny przydeptała mała, czekoladowo-srebrna kuleczka.
- Hejka! Jak się nazywasz? - zapytała kociaka, spoglądając na nią ciepło.

<Figa?>

[526 słów]

[przyznano 11%]