Od Lilakowej Łapy

Kotki szły już od jakiegoś czasu. Słońce było nieco wyżej, oświetlając trawę w ładny przynajmniej według Lilakowej Łapy sposób. Kotki niedawno minęły sowiego strażnika, a las był już na horyzoncie. Początkowe chodzenie w szeregu zmieniło się w Jajeczną Łapę i Kurzą łapę idącą w ramie tuż za Przepiórczą Wichurą. Lilakowa Łapa nadal szła za nimi. Jej krótkie w porównaniu do innych kotów jej wieku łapki po prostu nie nadążały za resztą grupy. Kotka westchnęła tylko głęboko, nieco zmartwiona tym, co wcześniej, czyli jej niskim wzrostem. Czuła się głupio, czemu nie mogła być normalna? Szczerze zazdrościła wzrostu bratu. Wiedziała, że nie powinna, ale złość, że nie mogła być normalnego w jej oczach wzrostu, sprawiała, że czasem chciałaby się na niego obrazić. Wiedziała, że to nie jego wina... Zazdrość, choć urodzona niedawno rosła niczym grzyb po obfitym deszczu. Patrzenie na Cichą Łapę było czasem dla Lilakowej Łapy jak patrzenie na lepszą wersję siebie. Kocur był normalnego wzrostu, nie przegrzewał się tak łatwo z powodu krótszego futra i nie wyglądał tak tragicznie, jak ona. Nawet gdy był brudny. Szczerze, choć był dla niej dobrym bratem, nie potrafiła mu nie zazdrościć. W jej oczach był kotem perfekcyjnym, nie miał zbytnio wad. Jak żyć i temu nie zazdrościć? To zastanawiało Lilakową Łapę. Wiedziała, że zazdrość była zła, czy jeśli jej nie powstrzyma, będzie złym kotem? Nie chciała być złym kotem... Kotka widząc, że w tej sytuacji wiele kotów przywołałoby Klan Gwiazdy w głowie, zrobiła to. Cicha modlitwa została wypowiedziana w jej myślach. Lilakowa Łapa spojrzała na idące przed nią kotki. Miała wrażenie, że one też były od niej lepsze, na pewno bardziej przydatne Klanowi Klifu. Mają normalny wzrost, dodatkowo czy Jajeczna Łapa nie jest od niej ładniejsza? Jej rude futro było znacznie ładniejsze niż te u Lilakowej Łapy. Jej futro było krótkie, łatwiejsze do ogarnięcia. Była normalnego wzrostu, nie takim karzełkiem co ona. Futro zdobione tylko dwoma białymi łatkami w miejscu, które łatwo ukryć, gdy się kuca, ogon Lilakowej Łapy widać było z dużej odległości, jeśli nie uważała wystarczająco dużo by go ukryć. Jej oczy... Jej oczy były piękne niczym dwa słońca, to nie było to samo co jasne niebieskie oczy młodszej uczennicy. Lilakowa Łapa poczuła ukłucie zazdrości i żalu, co jeśli kotka nie będzie chciała się z nią zadawać, bo była... brzydka? Co, jeśli inne koty nie będą chciały się z nią zadawać, bo była brzydka oraz nieużyteczna? Rozmyślałaby i dalej, gdyby nie to, że usłyszała głos o dziwo Jajecznej Łapy:
— Hej. Litai? Chcesz iść równo z nami? Wiesz mamy jeszcze czas, możemy nieco zwolnić! — rzekła ruda przyjaznym tonem.
Lilakowa Łapa miała coś już powiedzieć, ale nie było jej to dane.
— Kim jest Litai, Jajeczna Łapo? — zapytała siostra Jajecznej Łapy z ciekawskim wzrokiem.
— Nie musicie, a Litai jest mną! Ty też możesz mnie tak nazywać, Kurza Łapo! Wiesz, to taka ksywka. Miałam tak kiedyś na imię... Wiesz... — mruknęła cicho, oczywiście na tyle, by zostać usłyszaną.
— Nie mówiłaś mi o tym, Litai, tęsknisz za czasami, gdy byłaś poza Klanem Klifu? — zapytała tym razem Jajeczna Łapa.
— Lilakowa Łapo, nie mów tylko, że tęsknisz za rodzicami! Te lisie serca są też i mysimi móżdżkami, mogliście umrzeć, jeśli nie znalazłby was patrol naszego klanu! — dodała Kurza Łapa.
Lilakowa Łapa ucichła. Głupio jej było odpowiedzieć. Co miałaby im powiedzieć? Że nienawidzi swojego ojca, ale tęskni za matką? Że chcę by, znów były rodziną? To głupie, na pewno by ją znienawidziły. Kotka szła więc przez parę bić serca w ciszy. Chyba Kurza Łapa była głupia, chyba powinna się na nią obrazić. Były już koło drzew, gdy nagle usłyszały głos mentorki Lilakowej Łapy:
— Zostawcie ją, nie musi wam odpowiadać! Wiecie, że to nie ładnie wymagać odpowiedzi w tak delikatnych tematach? — rzekła stanowczo Przepiórcza Wichura.
— Zmieńmy temat! — zaproponowała Jajeczna Łapa.
— Właśnie, Lilakowa Łapo? Może, zamiast tego pokażesz reszcie jak wejść na drzewo? — zmieniła temat Przepiórcza. Po tych słowach wskazała ogonem na drzewo i dodała, mrucząc. — Wiem, że nie robisz tego jeszcze perfekcyjnie, ale wiem, że dasz radę! Ostatnio to przecież trenowałyśmy! — rzekła cynamonowa szylkretka z uśmiechem na pysku.
Lilakowa Łapa zaczęła cicho mruczeć. Lecz nie było to z radości, tylko próbując się odstresować, kotka przed chwilą we własnym mniemaniu wyszła potencjalnie na kogoś nielojalnego i teraz musiała zrobić coś, co w złym scenariuszu mogło skończyć się śmiercią. Świetnie. Kotka nie protestowała jednak. Przeszła parę kroków do drzewa. Te było ogromne. Odetchnęła głęboko, wysunęła pazury i już miała spróbować na nie wejść, gdy usłyszała mentorkę:
— Dasz radę, Lilakowa łapo! — Stwierdziła jej mentorka.
— Dziękuje, pani mentorko — powiedziała pod nosem liliowa.
Po tych słowach spojrzała na Jajeczną łapę oraz jej siostrę, uśmiechnęła się mimo wszystko do nich. Nawet jeśli nie chciała już zadawać się z Kurzą Łapą. Ponownie spoglądając na drzewo, odetchnęła głęboko. Zaczęła na nie wchodzić, wbijając swoje pazury głęboko w kore rośliny. Poruszała się powoli i uważnie, aż w końcu ponownie usłyszała głos swojej mentorki:
— Wspaniale, Lilakowa Łapo! Możesz zejść!
Kotka posłusznie zeszła z drzewa, oczywiście uważając, by nie spaść z niego przy okazji. Gdy przypomniała sobie, że powinna teraz technicznie podziękować Klanowi Gwiazdy, posłusznie zrobiła to w myślach. Po niej na drzewo weszły jeszcze Kurza Łapa oraz jej siostra. Wkrótce potem grupa udała się w stronę tunelów. Nie spędziły tam jednak dłuższego czasu i szybko udali się do obozu.

[867 słów, wspinaczka na drzewa]