Od Skowroniego Odłamku

Przewrócił się po raz kolejny na drugi bok, zaciskając mocniej powieki. Mimo, iż od spotkania medyków minęło już kilka wschodów słońca, srebrny dalej miewał dreszcze, na samo wspomnienie tamtego dnia. Nie potrafił wyrzucić z pamięci tego wszystkiego, co wypowiedzieli w jego stronę gwiezdni wojownicy. I ten gest na końcu snu... Czym miało być owe przypomnienie? Medyk wstał z posłania, rozglądając się po legowisku. Nie był w stanie zasnąć. Znowu. Srebrne promienie księżyca wpadały przez szpary do Skruszonej Wierzy, odbijając się od ścian i tworząc osobliwą poświatę, oświetlającą delikatnie czekoladowe futro Skowronka. Kocur rozejrzał się po wnętrzu legowiska, po czym cicho powędrował do składziku z ziołami. Chwycił zębami kilka nasion maku, leżących z brzegu na skalnej półeczce i ruszył z powrotem do swojego posłania. Leżąc na gniazdku z mchu, bicolor powoli przeżuwał ziarenka, wpatrując się pustym wzrokiem w ścianę. Zawiódł Klan Gwiazdy, samego siebie. Miał być dobrym medykiem, tak, jak spekulował z pełnym przekonaniem Dzwonek. Nie udało mu się osiągnąć celu. Został medykiem, potępionym przez sam Klan Gwiazdy. Przypomnienie... Czym ono mogło być? Zbyt dużo sprzecznych myśli kłębiło się w jego głowie. Nie dostał żadnej wizji, żadnej przepowiedni dotyczącej przyszłości Klanu Burzy. Tylko ostrzeżenie. Przeniósł swój wzrok w górę. Choć nie mógł dostrzec nieba, z łatwością potrafił wyobrazić sobie nieboskłon pełen jaśniejących, maleńkich gwiazd oraz srebrny, okrągły niczym lico nowonarodzonego kociaka księżyc. Jego przodkowie na pewno spoglądali na niego z żalem.

── ✧《✩》✧ ──

Ognisto ruda głowa ukazała się w wejściu do legowiska, odbijając poranne promienie słońca i tworząc delikatną poświatę, wyglądającą niczym języki ognia.
— Coś się stało, Ziębi Trelu? — Zapytał Skowroni Odłamek, odwracając się w kierunku kotki.
Starsza, nieco ośmielona, zgrabnie wkroczyła do środka, całkowicie wynurzając się z przejścia i siadając przy medyku.
— Od dłuższego czasu mam problemy z łapą, sam rozumiesz. Mógłbyś to zobaczyć?
— Oczywiście, daj mi chwilę. — Czekoladowy zbliżył się do kotki i zerknął na wskazaną przez nią łapę. — Kleszcz. — Stwierdził po chwili, odsuwając się.
Starsza zerknęła z obrzydzeniem na swoją kończynę.
— Pozbądź się go! — Miauknęła, strzepując ogonem.
Pręgowany cętkowanie pokręcił głową.
— To nie takie proste. — Westchnął. — W ranę wdała się infekcja. Najpierw usunę kleszcza mysią żółcią, a potem opatrzę ranę.
Kotka pokiwała głową, co Skowroni Odłamek uznał jako zgodę na zaczęcie. Ruszył więc do składziku z ziołami. Chwycił mech i namoczył go mysią żółcią. Substancja drażniła jego drogi oddechowe, więc bicolor wstrzymał oddech i przyłożył mech do łapy Ziębiego Trelu. Ruda wzdrygnęła się, wydając z siebie głośne, teatralne westchnienie i jeżąc sierść na karku. Po kilku uderzeniach serca ogromny, martwy kleszcz upadł na ziemię, wyciągając odnóża do góry. Asystent medyka wyrzucił ciało pasożyta przed legowisko i wrócił do składziku. Wziąwszy trybulę stanął przed Ziębim Trelem i zaczął przeżuwać roślinę, wsączając sok w ranę rudej kotki.
— To wszystko, co mogę zrobić. — Oznajmił po chwili. — Oszczędzaj tą łapę, a jeśli się pogorszy, przyjdź z powrotem.

Wyleczeni: Ziębi Trel
NPC: Ziębi Trel