Od Gepardziej Łapy do Jelonka (Jeleniej Łapy)

 Jeszcze zanim Jelonek został uczniem

Przekroczyła próg żłobka, w celu przyniesienia Tygrysiej Smudze ziół, które wyznaczyła Wiśniowa Iskra. Miały bardzo intensywny, ale słodki zapach.

Ruda kocica leżała, wpatrując się w swoje kociaki. Szynszylowa położyła obok jej łap liście odwróciła się, z zamiarem opuszczenia kociarni, jednak powstrzymało ją jedno z kociąt.

— Cześć! — przywitał się z nią. — Jesteś kulwą medyczką?

Tak seplenił, że nie była w stanie go zrozumieć. Przekrzywiła łeb.

— Cześć — mruknęła, spoglądając na pulchnego, rudego kocurka. — Kulwą? Co masz na myśli?

— Że jesteś kulwą medyczką — wytłumaczył jej. - I leczysz koty z kulwy. Czyli z nielównego chodzenia.

— Kurwą? — syknęła, powoli zaczynając rozumieć, co mówił ten dzieciak. — Nie rozumiem cię.

— Tak! To właśnie ty! Ofujna nieluda i kulfa medyczka! — pisnął radośnie.

Co za bachor. Będzie wyzywać ją od kurw i ofujnych? Jego matka powinnabyła coś z nim zrobić, a nie siedzieć i się głupio gapić na ścianę.

— Ofujny to będzie twój pysk za chwilę — warknęła, podchodząc do niego. — Kto ci nagadał takich głupot, co?
Kocur szybko się rozejrzał na zewnątrz, po czym wypatrując Makową Furię, wskazał na nią łapką. — Ta pani — po czym kontynuował. — Czemu jesteś zła? Przecież to są baldzo miłe słowa...

— Miłe? A miłe by było, gdybym powiedziała ci, że jesteś śmierdzącym i upierdliwym smarkiem? — fuknęła, już mając dość.

— Nie... — Położył po sobie uszka. — To, to nie jest miłe? Mówiła mi, że to komplement dla takich jak ty nieludych

— Nie, to jest obraźliwe — pouczała go zirytowana. — Jak chcesz komplementować, to powiedz coś, co sam chciałbyś usłyszeć.

— Um... masz jape taką kanciastą, a zęby jak lisie łajno, leszczu — skomplementował ją, mając nadzieję, że przestanie się na niego złościć.

Co za paskudny smród. Wyczuła już, że on robi to specjalnie. Nie z nią takie numery.

— To już przestało być śmieszne — prychnęła, wymijając go. — Idę do twojej mamy — zagroziła przez zęby.

Syn Tygrysiej Smugi wybuchnął płaczem, a ona poczuła na sobie spojrzenia wszystkich w żłobku.

— Czemu płaczesz? — spytała, nachylając się nad nim. — Wybaczam ci, ale mnie już nie wyzywaj. Lisie łajno to brzydkie określenie, możesz powiedzieć na przykład, że mam ładne futro, czy coś w tym stylu. Łapiesz?
Pociągnął noskiem, ocierając łezki łapką. 

— Przepraszam, nie wiedziałem. Myślałem, że to miłe.

Była bardzo niepewna. Wydawało się jej, że jest tak złośliwy i specjalnie tak gada, ale czy rozpłakałby się teraz i przepraszał? Dziwne.

— Spokojnie, nie płacz już — próbowała go pocieszyć.
Spojrzał na nią nadal ze łzami w oczach.

— A pani wybaczy mi? — miauknął.

Machnęła ogonem i uśmiechnęła się lekko.

— Wybaczę, oczywiście — zapewniła, kiwając głową.

— To możemy się telaz przyjaźnić? — Spojrzał na nią już spokojniejszy.

— Myślę, że tak — odpowiedziała, dosyć zdziwiona zachowaniem rudego kocurka.

< Jelonku? >

[przyznano 5%]