Od Sroczego Żaru CD Zimorodkowej Pieśni

Kotki wyszły z obozu i skierowały się w głąb lasu. Zachodzące słońce przebijało się gałęzie drzew. Pośpiesznie przebierały łapami, wiedząc, że muszą zdążyć przed zmrokiem. W lesie panowała cisza, którą przerywały tylko oddechy kotek. Szły obok siebie zamyślone, przeżywając mianowanie. Sroka nadal nie mogła uwierzyć, że są już wojownikami. Dzielnymi i mężnymi wojownikami Klanu Klifu! Uśmiech nie mógł zejść z mordki Sroczego Żaru. Wszystkie jej smutki i niepokoje odeszły od niej w chwili ceremonii. Cały klan cieszył się z nowych wojowniczek. No prawie cały. Spojrzała na siostrę, lecz ona było widać, że już od dawna gdzieś odleciała. Jej pysk nie zdradzał żadnych emocji. Czy także cieszyła się z ceremonii? Czy może coś ją męczyło? Co siedziało w jej głowie? Była uczennica Cyprysowej chciała do niej podejść i przytulić się serdecznie mniejszą. Spytać co się dzieje, czy wszystko gra, jednak nie chciałabyś zbyt nachalna. Stwierdziła, że jeśli Pointka będzie miała potrzebę to powie co jej tak chodzi na po głowie. Znajomy zapach sprawił, że cętkowana zatrzymała się gwałtownie.
— Czujesz to? — mruknęła do siostry, wciągając mocniej powietrze pyskiem. Delektowała się delikatną wonią, od której aż ślinka jej ciekła. Oczami wyobraźni już widziała te długie uszy i puszysty ogonek, a na języku przepyszny smak. Zimorodkowa Pieśń otworzyła pysk i rozejrzała się dookoła. — Myślisz, że to królik? — prawie krzyknęła podekscytowana Sroka. Na ich terenie trudno było o takie smakołyki. Sama w sumie nie pamiętała kiedy miała przyjemność spróbować zajęczaka.
Pointka kiwnęła łbem i uciszyła ją łapką, by nie spłoszyła zwierzyny. Żadna z nich nie chciała przegapić takiej okazji. Pręgowana przyczaiła się i zaczęła podążać za zapachem. Sroka grzecznie czekała na nią za krzakami zniecierpliwieniem. Gdyby nie to, że była beznadziejna w polowaniu na zajęczaki, gnałaby już za zdobyczą. Z nudów zaczęła rozglądać się za inną zwierzyną. W końcu lepiej się najeść przed całą nocą czuwania. Spojrzała na znikający za drzewami ogon Zimorodka. Cieszyła się z wspólnego polowania z siostrą. I to bardzo. Dawno już tego nie robiły. W sumie to ostatnio chyba podczas szkolenia. Przypomniała sobie chłodne dni, gdy znalazła została uczennicą. Kiedy to było? Czas zdecydowanie biegł za szybko. Wyczuwając mysz niedaleko od niej, pochyliła się i skierowała się w stronę zarośli. Przed jej oczami ukazała się spora przesieka pełną kwiecia. Na ich widok porzuciła dalsze polowanie. Dawno już nie widziała czegoś tak pięknego. Kolorowe płatki sprawiały wrażenie rzeki barw. A ich wszelakie zapachy podrażniały przyjemnie nos kotki. Nigdy wcześniej nie widziała takiego zgromadzenia wszelakich roślin. Bez zastanowienia wskoczył w kwiaty. Żółty pył uniósł się z roślin, gdy Sroka uderzyła o miękką trawę. Przewróciła się na plecy, by spojrzeć na niebo. Powoli się ściemniało, lecz nie chciała jeszcze wracać. W obozie nie było tam takich widoków. Chciała po delektować się jeszcze urokiem tego miejsca. Widząc mordkę Zimorodka, uśmiechnęła się serdecznie do siostry. Ta to miała nosa, że tak szybko ją znalazła. Tyknęła kotkę żółta od pyłu łapa w zmysł węchu, na co ta kichnęła zabawnie. Sroczy Żar zaśmiała się z reakcji mniejszej. Podniosła się ospale i odeszła lisi ogon od niej.
— Spójrz jak tu ładnie — mruknęła czule do niej, zrywając kwiat maku i kładąc jej obok zranionego ucha. Bolesną pamiątkę z bitwy zakrywały teraz śliczne, bordowe płatki.
Bicolorka spojrzała na nią pytająco, gdy ta z powrotem położyła się na polanie. Usiadła obok cętkowanej i pochyliła się nad siostrą.
— Dzięki — powiedziała, poprawiając spadający kwiat. — Wracajmy, trzeba się już zbierać, zaraz będzie czuwanie...
Sroce jednak nie chciało się wstawać, a tym bardziej stąd odchodzić. Przeciągnęła się leniwie, mając nadzieje, że pręgowana jej odpuści. Lecz ta zdawała się być nie ugięta. Przecież jeszcze nie jest tak ciemno, mogą jeszcze trochę zostać, nie? Korzystając z nieuwagi siostry, powaliła ją na ziemię. Pointka zmieszana burknęła na nią. Cętkowana jednak nic z tego nie robiąc, położyła się obok niej.
— Zostańmy tu jeszcze chwile — zaczęła męczyć siostrę, robiąc maślane oczy. — No weź małą chwilkę, Lisia Gwiazda nas nie zabije za małe spóźnienie
Zimorodkowa Pieśń posłała jej zdegustowane spojrzenie. No dobra, sama nie wierzyła, że lider nie będzie się gniewał, ale chęć zostania tu była silniejsza. Pointka westchnęła i podniosła się, a Sroka niechętnie wstała i podążyła za nią. Zaczęły kierować się w głąb lasu, by wrócić się po królika. Sroczy Żar spojrzała po raz ostatni na kwiecistą polanę.
— Muszę koniecznie pokazać ją Zlepionej Łapie — mruknęła do siebie zadowolona.

<Zimorodku? liczę na jakąś ciekawą akcję xd>