Od Rudzikowego Śpiewu CD. Jaskier

Czuł, że popełnia błąd, wdając się w głębszą dyskusję z kocięciem. Jedno złe słowo, a Jaskier może polecieć na skargę do matki i w najlepszym wypadku rudy skończy wygnany z klanu, aniżeli na przykład ze ściętą głową. Czarna istotka wydawała się niezwykle delikatna, a zarazem ciekawska. Żółte ślepia zawiesiły na nim wzrok, oczekując wyjaśnień dla interesującego ich właściciela tematu.
Miał nadzieję, że to łagodne oblicze to nie tylko pozory.
— Po prostu cię szanuję i dostrzegam w tobie pozytywne cechy — odparł niepewnie, nie wiedząc, jak inaczej to przekazać. Dopiero co poznał koteczkę, więc nie mógł powiedzieć o niej zbyt wiele. Nie wydawała się jednak zła, ale rzeczywistość lubiła go zaskakiwać. — Może i jestem już trochę stary i nie rozumiem wszystkiego, co współczesna młodzież, ale jakby dręczył cię jakikolwiek problem, to chętnie z tobą zawsze porozmawiam i spróbuję ci pomóc.
Oznajmił to bez jakiegokolwiek zawahania się. Ledwo co wymienił z nią parę słów, więc jego wypowiedzi brzmiały absurdalnie, ale parł dalej w tę rozmowę z pozytywnym nastawieniem.
— N-na prawdę? — miauknęła niepewnie.
Zacisnął zęby, siląc się na coś ambitniejszego niż zwykle "Tak". Krucza była cwana, mogła wytrenować swoje dzieci, a te w każdej chwili mogły spróbować wyciągnąć od niego jakieś tajne informacje i wykorzystać je w przyszłości ku jego zgubie.
A może i nie powinien się aż tak przejmować? W końcu to tylko młoda istotka, co dopiero uczyła się życia.
— Nie mam powodu, by myśleć inaczej. Nie zrobiłaś jeszcze nic... Złego — mruknął, starając się brzmieć jak najprzyjaźniej.
Gdyby to były tylko bachory czarnej, olałby sprawę. Niestety były i one potomkami Niezapominajka, więc dla niego zamierzał się starać. Były między nimi więzy krwi, rodzinie powinien dać szansę, nim zdecyduje się z góry na jakikolwiek osąd.
— J-ja siebie nie lubię, j-jestem głupie — szlochało.
Zastrzygł uszami, rozglądając się niemrawo. Dziecko mu płacze, teraz to już zdecydowanie był jedną łapą w zaświatach. Z boku można by rzec, że to on wzbudził w nim negatywne emocje.
— Dlaczego tak uważasz? Jesteś... — urwał, zwracając dopiero uwagę, na zaimki, którymi posłużyło się kocie — młode. Wiele rzeczy dopiero się w tobie rozwija i za wiele będziesz mogło się jeszcze polubić — rzucił pocieszająco.
— N-nie wiem, n-nie jestem przekonane — mruknęło, kręcąc głową.
Przyjrzał się kocięciu z namysłem. Takie podejście przypominało mu siebie samego sprzed kilkudziesięciu księżyców.
— A ktoś ci tak powiedział, skoro tak myślisz? — spytał. — Ten twój brat może?
— N-nie, ale w-wszystko co robię j-jest żałosne — jęknęło, zakrywając łapami oczy.
— Tylko dlaczego tak uważasz?  Ja też sądziłem niegdyś, że jestem zlepkiem nieszczęścia i najgorszym możliwym... gównem — przyznał, niepewny, czy w ogóle powinien używać takiego słownictwa przy kocięciu. — I takie myślenie sprawiło, że nie wykorzystałam odpowiednio młodości. Nie pozwól, by i ciebie to spotkało — poprosił, uśmiechając się lekko. — Zasługujesz na wszystko, czego tylko chcesz. 

<Jaskier?>