Od Berberysowej Bryzy CD Żywicznej Mordki

Zauważając kierującą się w jej stronę Borówkowy Nos, zaciekawiona uniosła pyszczek i posłała kotce zaintrygowane spojrzenie. Niedawno Lisia Gwiazda ogłosił kolejną przerwę na odpoczynek i Berberys postanowiła w pełni z tego skorzystać. Dzięki temu, że łaciata koteczka początkowo zmuszała ją do jedzenia, znów nabrała sylwetki godnej silnej zastępczyni, ale również posiadającej pociągającej delikatności, co napawało ją ogromną dumą. Poza tym już nie spędzała całych dni na mordujących patrolach, lecz choć i tak intensywnie wykorzystywała swój wolny czas, to znajdowała chwilkę na popołudniową drzemkę. Jedynym zmartwieniem wagi ciężkiej, które wisiało jej na sercu, pozostawała kwestia Żywicznej Mordki, z którym nie zamieniła słowa od kilku dobrych księżyców. Okropnie tęskniła za liliowym kocurkiem, jednak nie zamierzała być zbyt natarczywa i mu się narzucać. Przecież prosto w pysk powiedział jej, że staje się bezlitosnym potworem! Nie sądziła, że taka urocza klucha jak on byłby w stanie zdobyć się na powiedzenie tego, co tylko potęgowało poczucie winy. Dobiła Zaskrońcowy Syk na rozkaz Lisiej Gwiazdy, bo czarna rzuciła się liderowi do gardła; co mogła innego zrobić w takiej sytuacji? Dobra, ale nic nie usprawiedliwiało jej bójki z samą matką liliowego, ciężarną Sroczy Żar, która obecnie przesiadywała w kociarni wraz ze swoim nowym miotem. Chociaż obie kocice jako tako się pogodziły, to jednak w momencie szarpaniny calico musiała koszmarnie stracić w pomarańczowych ślipiach partnera, który teraz na sto procent nie będzie chciał zamienić z nią ani jednego słowa. Czy może nadal nazywać go partnerem po tych wszystkich milczących wschodach słońcach, kłótni, stawania się potworem? Odczuwając nalegające szturchnięcie Macierzanki otrząsnęła się, z cichym jękiem podnosząc się na łapy. Gorące promienie słońca skąpały jej futerko niewyobrażalnym żarem, gdy nieco zaspana przeciągnęła się. Słysząc rozbawione westchnięcie przyjaciółki, lekko uniosła brwi i czekała na wyjaśnienie niebieskookiej.
— Kiedyś nie mogłam zmusić cię do położenia się, a teraz z trudem wyciągam cię na polowanie — zaśmiała się, na co calico posłała jej lekko urażone spojrzenie. Przecież wcale nie leżała całe dnie w legowisku!  — No nic, to chyba lepiej, bo się tak nie przemęczasz — dodała po chwili lekko zatroskanym głosem. Berberysowej Bryzie zrobiło się mimo wszystko cieplutko na serduchu, gdyż starsza kocica zachowywała się w stosunku do niej niczym prawdziwa matka, co złotooka wyjątkowo doceniała. Pacając ją przyjacielsko ogonem, ruszyła przed siebie, by jak najszybciej rozprostować łapy w cieniu pobliskiego lasu, który stanowił swojego rodzaju błogą odmianę na panujący wszędzie żar. Z uśmiechem krocząc przez zacieniony obszar, gawędziła z Borówką o wszystkim jak i o niczym, po czym niespodziewanie bicolorka zatrzymała się w miejscu i rozglądnęła dookoła. Zdezorientowana córa Rosomaka już miała zapytać, o co chodzi, gdy niebieskooka podekscytowana miauknęła.
— Wiesz co, chyba czegoś zapomniałam, zaraz wracam! — rzuciła na szybko, nim pospiesznie odbiegła w przeciwną stronę i skoczyła w gęste zarośla jakiś jeżyn. Calico nie miała najmniejszego pojęcia, o co mogła chodzić kocicy, ale nie chciało jej się gonić czarno-białej w taki upał, dlatego po prostu wzruszyła ramionami i ruszyła w stronę ogromnego drzewa, dającego przyjemny cień. Jednakże gdy tylko słonecznikowe ślipia zarejestrowały sylwetkę Żywicznej Mordki, wpatrującego się w nią niczym w ducha, chciała zapaść się pod ziemię. Już wtedy dotarło do niej, że dziwne zachowanie Borówkowego Nosa było spowodowane planem pogodzenia jej z kocurem, ale nie miała czasu na rozważanie tej strategii. Już miała się odwrócić i uciec, gdy usłyszała niepewny głos, który znała aż za dobrze.
— B-Ber-Berber-rys? — wyjąkał cichutko, wlepiając w nią pomarańczowe ślipia. Kocica niemal przewróciła się, gdy załapała z nim kontakt wzrokowy, ale nieco łamiącym się głosem odpowiedziała.
— T-tak, Żywiczna Mordko? — odparła, zerkając kątem oka na kocura, który pociągnął różowym noskiem. Zdenerwowana wciągnęła powietrze i przełknęła ciężko ślinę, po czym z uwagą wsłuchała się w następne słowa liliowego.
— C-Co t-tu ro-robisz? — mruknął nieśmiało spuszczając wzrok na swoje łapy. Zastępczyni uniosła lekko pyszczek w górę i niemrawo odpowiedziała.
— Miałam polować z Borówkowym Nosem, jednak czegoś zapomniała i zgaduję, że chyba na nią poczekam? — zapytała, próbując rozładować napiętą atmosferę, lecz ciszę panującą między nimi przerywał jedynie ciężki oddech syna Sroczego Żaru. Serce calico bezlitośnie szybko biło, całe ciała niemalże płonęło ogniem, a w głowie tłumiły się miliony myśli. Powinna się odezwać? Czy może po prostu odejść? Zestresowana spojrzała na pręgowanego, a nagle jeden pomysł zaczął przyćmiewać pozostałe. A gdyby tak... spróbowała się z nim pogodzić? Nie mogła dłużej znosić ich relacji, cierpiała z każdym kolejnym wschodem słońca, a skoro on i tak nie chciałby być już jej partnerem, to czemu chociażby nie spróbować? "Dobra, weź się w garść i to zrób!" skarciła się w myślach, po czym biorąc głęboki oddech, niepewnie zaczęła.
  — Przepraszam — wyrzuciła z siebie spanikowana, a gdy brat Jarzębinowego Strumienia uniósł łeb, z zaszklonymi ślipiami ciągnęła. — Przepraszam za to wszystko. Jest mi tak koszmarnie głupio za te głupie, przemilczane księżyce, trafienie do medyka, n-naszą kłótnię, śmierć Ja-Jarzębinki, do-dobicie Zaskrońcowego Syku i wa-walkę z twoją m-matką — wypaliła pospiesznie na jednym wydechu, chcąc jak najszybciej to z siebie wydusić. Choć z każdym kolejnym słowem jej głos coraz bardziej się załamywał, a łzy kapały na suchą ziemię, nie przestawała, lecz stanowczo ciągnęła. — W-wiem, że uwa-uważasz m-mnie z-za o-okro-o-opnego po-potwora i n-nie dziwię ci si-się, a-ale bła-błagam, wy-wybacz mi — wyjąkała żałośnie, po czym usiadła, zmuszona przez drżące łapy. Spuściła głowę na dół, chcąc ukryć się przed otaczającym ją światem i jedynie cicho dodała. — T-tak ba-bardzo c-cię ko-kocham i n-nie ch-chcę stra-stracić, cho-o-oć wiem, że j-już to zrobiłam, Ży-żywico.
— B-Ber-be-be-rys — niespodziewanie odezwał się syn Zlepka, również trzęsąc się na swoich patykowatych łapach. Zdruzgotana calico nie miała nawet siły unieść łba, więc o uwadze poświęcanej w tamtej chwili kocurowi świadczyły jedynie uważnie sterczące uszy. — T-też c-cię ko-kocha-am — załkał, a jego ślipia przypominały bardziej wodospad niż oczy, gdyż pieniące się w nich łzy rzewnie spływały po puchatych polikach kocura, co tylko boleśnie kroiło serce calico na drobne kawałki. — T-tak stra-asz-asznie by-było mi c-ciebie b-brak — wydukał żałośnie, opadając na zacienioną ziemię pod grubym konarem masywnego drzewa, by następnie cicho łkać, nie mogąc zdobyć się na ponowne spojrzenie na kotkę. Berberysowa Bryza z trudem podniosła się na łapy i stwierdzając, że nie może zrobić nic więcej, ułożyła się przy boku swojego partnera. Oparła łeb na jego karku, a gdy kojąca, znajoma woń wypełniła jej nozdrza, zaniosła się niepohamowanym szlochem, który moczył liliowe futerko.

< Żywico? <3 >