Od Szepczącej Pustki CD. Gracji (Przepiórczej Łapy)

— Hmm? Co - Przerwał. Jego umysł nagle przestał pracować, poczuł jak mu serce wskakuje do gardła i zaraz wyleci na zewnątrz, co doskonale było widać po jego minie, gdzie zaskoczenie zmieniło się... w sumie trudno opisać, może tylko zmienił się na bardziej różowego niż był zazwyczaj. Zapowietrzył się. Oh Gwiezdni. Zaczerpnął gwałtownie powietrza, po czym wziął szybko łapę z podłoża, kładąc ją na pysku Gracji w geście obronnym, by jakoś ją odsunąć. Jego biedne serce. 
— Tak. Co? Nie. Znaczy- prześlizgnął się obok stając na równych łapach - Mieliśmy zajmować się twoją sprawą - Przypomniał, chcąc wymigać się z sytuacji, chociaż w mózgu mu wirowało. Myśl Szept, myśl. Tymczasem Gracja uśmiechnęła się niewinnie, z poczuciem wygranej. Czuł się trochę sfrustrowany, chociaż to odczucie szybko ginęło w jego wewnętrznym kotle. 
— No tak, racja — westchnęła, jakby nigdy nic. — To co tam dalej w planach, mój długołapy kolego?
— Teraz? Hah - prychnął, zanim niespodziewanie uderzył głową w ścianę wieży. Wciąż miał przed oczami tą scenę sprzed kilku chwil, którą potrzebował wypędzić z umysłu, by być chociaż obecnym mentalnie podczas rozmowy. Przeklęta przepiórka. Po kilku uderzeniach serca spojrzał znów na Grację, tym razem ze skupieniem, odrywając głowę - Teraz jedyne co możesz robić to liczyć na szczęście, wyrozumiałość rodzicielki i wysłać modlitwę dziękczynną do Gwiezdnych. I spróbować przekonać koty do których nie jesteś pewna. Jest ktoś, kto na ciebie bardziej krzywo patrzył?
— O, no byli tacy, ale nie znam ich imion. Z takimi co na mnie krzywo patrzą nie rozmawiam. Był... Taki rudy z niebieskimi oczami, oraz... No wiesz, trochę ich było, kolorowe futerka, jakiś bury, jakiś czarny...
— A, to tym się nie przejmuj, to taka Lew ale mini wersja - stwierdził obojętnie. - Burych za dużo w sumie nie mamy - dodał, przeanalizował wszystko po czym podsumował z większym uśmiechem - Jak na moje, powinno być dobrze. Tak więc... zrelaksuj się i pomyśl o przyszłych możliwych drogach konsekwencji w zależności od podejmowanych wyborów. - Rzucił luźno. Chociaż tak, widmo nieprzyjemnych skutków wisiało nad jego głową niczym wczorajszy koszmar. 
Nie minęło dużo czasu, aż Różana Przełęcz zwołała zebranie. Odbywało się głosowanie za pozostaniem Gracji w klanie. Każdy po kolei wchodził do legowiska lidera i w towarzystwie zastępcy oraz dwóch poprzednich, odpowiadających kotów (w przypadku pierwszego i drugiego, były to koty z końca kolejki) głosował za lub przeciw. I w taki oto sposób, po chwili dyskusji, liderka pojawiła się w oknie wieży, ogłaszając wyniki głosowania, na które to Szept uśmiechnął się od ucha do ucha, po czym szturchnął lekko Grację, nachylając się. 
— Mówiłem, że będzie dobrze - rzucił zadowolony. Nie tylko z powodu wyniku, ale również z faktu, że Przepiórcza Łapa została oficjalnie zatwierdzona. Chociaż, może się będzie czuł trochę zazdrosny, że reszta kotów również używa tego przezwiska? Może trochę... Ale z dobroci to to by było na tyle. Informacje odnośnie Gracji były jak najbardziej normalne, do momentu, w którym to usłyszał swoje imię. Zerknął w górę, na wiercące w nim dziurę brązowe oczy. Mmmm, już wiedział, gdzie to zmierza. Czyli jednak przesadził tamtego dnia.
— (...) Za naganne zachowanie, od dnia dzisiejszego, przez następne dwadzieścia wschodów słońca przydzielony zostanie do kopania tuneli. Zebranie uważam za skończone. - Po tych słowach odwróciła się, posyłając mu ostatnie zimne, niezadowolone spojrzenie. Kocur przez chwile patrzył jak czarna kita znika w oknie, po czym drgnął ogonem. Nikt nie powiedział, że skończy się to dobrze również dla niego. 

。·◦⌟‒▾♞▾‒⌞◦·  。

Wiedział, że jest źle, w momencie, w którym matka od razu po zgromadzeniu postanowiła się do niego udać, spoliczkować i bez słowa odejść w stronę swojego legowiska sztywnym krokiem. Już nawet nie próbowała ukryć swojej zesztywniałej kończyny. To nie tak, że się nie spodziewał takiej sytuacji, przyznać nawet musiał, że na nią czekał już od pierwszego dnia, gdy przyprowadził Grację do obozu.  W końcu mówił, że tak będzie. Koty szukają swoich bliskich, jeśli tylko mogą, a z relacji Gracji mógł z łatwością wywnioskować, że złych stosunków z rodziną to ona nie ma. Gdy pojawił się Srebrny, nic konkretnego nie mógł od niego wyciągnąć, prócz krótkiego komentarza. Czy to uspokoiło jego nerwy? Nie. Czy odpowiedź na jego pytania by to zrobiła? ... Może w połowie. Nie zmieniło to jednak faktu, że noc była nieprzespana. Nawet jak świadomość wędrowała w dal, to tylko po to, by powodować stresujący półsen, który chwilę potem się urywał. Przetrwał tak do poranku, podczas którego dopiero wtedy jego zmęczony organizm zaczął w miarę współpracować. Niestety w niezbyt odpowiednim czasie. Gdy już miał zamykać oczy, w legowisku wojowników pojawiła się Różana Przełęcz, zmuszając lilowego do wczesnego opuszczenia legowiska, które teraz wręcz go wzywało, szczególnie, gdy poczuł zimno przeszywające jego futro. Zmiana futra na zimę widocznie nie wystarczyła. Gdy się wreszcie wygramoił i spotkał pytający wzrok Gracji, uśmiechnął się, z aurą latających dookoła głowy uniesionych kciuków. Chociaż było można wyczuć pewien przymus w tym geście. O siebie się na razie nie obawiał. O postępek swojej matki również. Bardziej martwiła go reakcja Owocowego Lasu, bo gdzie indziej mieliby się kierować ze zdenerwowaną matką wczesnym rankiem? 

<Przeklęta Przepiórko?>