Od Żabiego Skoku CD. Leszczynowej Bryzy

 Wybranie się na samotne polowanie, okazało się naprawdę dobrym pomysłem. Arlekinkę zawsze ciągnęło do cichych miejsc. Pośród tłumów czuła się niepewnie i obco, wolała utrzymywać znajomości z małą grupą kotów, wówczas przynajmniej nie obawiała się, że palnie jakąś głupotę. Przez głowę kotki przebiegała setka niespokojnych myśli, każda złakniona uzyskania odpowiedzi. Tylko, że Żabce szło to strasznie opornie. Wojowniczka przedzierała się przez gęste krzewy, wysoką trawę, mknęła między drzewami zdobiącymi terytorium Klanu Wilka, uciekając od wszystkich zmartwień i wątpliwości.
Traf chciał, że będąc przy strumieniu, wyczuła znajomy zapach piszczki. Wojowniczka przystanęła. Wszystkie jej zmysły zaczęły pracować, marząc o upolowaniu stworzonka. Nornica wysunęła pyszczek zza zarośli, szukając widocznie pożywienia. Żabi Skok przypadła do odpowiedniej łowieckiej pozycji. Jej uszy drgnęły lekko, zaś skupienie idealnie wymalowało się na pyszczku, wzroku i w umyśle kotki. Czujność. To akurat umiała dobrze. Skupiła się na obserwacji stworzonka, mrużąc lekko jasnoniebieskie ślepia. Woń zdobyczy zachęcała do podjęcia szybkiej akcji, ale kotka wiedziała, że musi być cierpliwa. To przypomniało jej o ciężkich treningach z mentorem, gdy jeszcze była Żabią Łapą. 
Kotka podjęła się skradania. Ostrożnie, łapa za łapą, sunęła do swojego celu. Będąc blisko zdobyczy, wybiła się z tylnych łap. Prędko przycisnęła ją do ziemi, odbierając jej życie. Żabi Skok odetchnęła cicho, kierując wzrok na strumień. Szum wody odrobinę ją uspokoił. Obserwowała, jak obija się o niewielkie kamyczki. Zaczęła pragnąć wejść do strumienia i utopić się w jego chłodzie. Gdyby nie wynurzyła się na powierzchnie, wszystkie problemy mogłyby zniknąć raz na zawsze. Oderwała się od tego pomysłu, żeby zakopać złapaną piszczkę.
— Żabko!
Kotka uniosła uszy. Doskonale znała ten głos. Spojrzała momentalnie na truchtającą w jej stronę kocią sylwetkę. Rudzielec był ostatnim kotem, którego chciała widzieć. Znowu poczuła te same emocje, towarzyszące jej tamtego dnia, gdy kocur wyznał jej miłość. A ona pod naciskiem przeszłości uciekła. Spięła mięśnie, instynktownie pragnąć ucieczki. Nerwowo unikała go wzrokiem. 
— Wszędzie cię szukałem! — miauknął z uśmiechem, kiwając jej głową na powitanie — Chciałem tylko porozmawiać.
Spuściła głowę, wpatrując się we własne łapy. Miedziana Iskra mówiła, że powinna porozmawiać z rudaskiem. Wyjaśnić mu, co skrywa w serduszku. Westchnęła. Rozmawianie z kotami było takie trudne, a jeszcze gorzej, gdy czuło się coś więcej i nie umiało się tego opisać. Nigdy nie była dobra w słowach.
— Konkretniej to przeprosić. Nie chciałem tak wypalić z tym wszystkim... N-no... s-sama wiesz... — machnął łapą, próbując dobrać odpowiednie słowa — W-w każdym razie. Chciałem po prostu przeprosić, za całą tą niezręczną sytuację. Wiesz, j-jeśli c-ci wygodniej będzie, m-możemy o tym zajściu zapomnieć — zaproponował nieśmiało.
— T-to ja powinnam cię przeprosić. — miauknęła cicho, niemal piskliwie, podnosząc na niego jasnoniebieskie, pełne nieśmiałości spojrzenie. — N-nie powinnam uciekać. Ale nie wiedziałam, co o tym myśleć. Przeszłość jest dla mnie bolesna i nigdy nie sądziłam, że mogę ułożyć sobie piękną przyszłość. — zaszurała łapą po ziemi, próbując jakoś ubrać odpowiednio słowa. Wiedziała, że Leszczynowa Bryza słucha jej uważnie, jak zawsze, ale nie mogła poznać jego myśli. — Miedziana Iskra uświadomiła mi, że nie jesteś mi obojętny. I... i jeśli nadal chcesz, to chciałabym spróbować i zostać twoją partnerką. 
Posłała mu lekki uśmiech, chociaż od razu odbiegła wzrokiem na strumień. Serce biło jej jak oszalałe, a łapy mrowiły z oczekiwania i uczuć. Co postanowi Leszczynowa Bryza? Czy pisane im będzie szczęśliwe zakończenie? 

<Leszczynku? 💙>