BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Owocowym Lesie!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 27 września, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

14 listopada 2020

Od Drżącej Ścieżki

Nie chciał iść razem z Muszą Łapą i Wiewiórczym Pazurem na polowanie! Jednak sprzeciw był tu niedozwolony. Matka tak zadecydowała i już. Nie wiedział co chciała tym sposobem osiągnąć. On i brat nie dogadywali się, żyli we wspólnym ignorowaniu swojej obecności, a tu co? Musieli iść obok siebie i wymieniać kilka słów! To przeczyło ich zasadzie! 
No ale Piaskowa Ścieżka była nieugięta i wygoniła syna na ten "spacer". Próbował iść z tyłu i nie rzucać się za bardzo w oczy. W końcu Musza Łapa trenowała, a on nie chciał jej przeszkadzać. Po tym jak Ryjówcza Łapa zniknęła z jego życia, poczuł się bardziej wolny. Nie bał się już, tak jak wcześniej. Mógł na powrót zakosztować szczęścia. No oczywiście tylko do pewnego momentu. Tak jak wspomniał matka zaczęła interesować się jego życiem, co mu nie odpowiadało. Ten cały nadzór bardzo go męczył. Gdyby tata żył... na pewno przemówiłby kremowej do rozsądku! Rzeczywistość była jednak brutalna i nie mógł liczyć na jego pomoc. Już nie... 
- Drżąca Łapo, znaczy Ścieżko... - Oczywiście brat musiał go dodatkowo umniejszyć w oczach swojej uczennicy. Wspaniale! Machnął rozeźlony ogonem. - Upolujesz coś z Muszą Łapą. 
A więc to tak? Brat chciał sprawdzić jego umiejętności łowieckie? A proszę! Pokaże mu, że nie jest beznadziejny i umie coś złapać! Szybko zaczął węszyć w poszukiwaniu posiłku. Dość szybko wpadł na trop i udał się nim do swojego celu. Królik. Jego zmora. Ale hej! Już wiedział jak się na nie poluję! Szybko zakradł się do stworzenia i już miał się na nie rzucić, kiedy je go spłoszyło! Oczywiście, że była to Musza Łapa, która udała się w pogoń za zwierzakiem. Kilka chwil później wróciła ze swoją ofiarą, którą rzuciła u łap swojego mentora. 
- Brawo, Musza Łapo. A gdzie twoja zdobycz...bracie? - Rudy rzucił mu krytyczne spojrzenie.
No oczywiście! Bo jakże inaczej! Mógł się tego w końcu spodziewać. Teraz Wiewiórczy Pazur opowie matce, jak to jest nieudolnym wojownikiem, a jej słowa o tym, że został mianowany z litości, tylko ją w tym upewnią! Wkurzony odwrócił się w stronę równiny. Też coś upoluje! Szybko skoczył przed siebie, nie reagując na wołanie kocura. Musiał udowodnić im, że się co do niego mylą.

***

Wrócił do obozu sam, niosąc z zadowoleniem królika. Na powitanie od razu wyszła mu matka, która rzuciła mu niezadowolone spojrzenie.
- Gdzieś ty był?! 
Położył zdobycz pod jej łapami i odparł:
- Na polowaniu. 
- Wiewiórczy Pazur mówił, że sobie nie poradziłeś...
- Tak? Chyba był ślepy. Upolowałem królika, widzisz? 
Kocica nawet nie spojrzała. Jej wzrok utkwiony był w Drżącej Ścieżce, który czuł jak powoli jego pewność siebie znika. 
- Zanieś to uczniom. - miauknęła tylko i odeszła. 
Miał ochotę jej powiedzieć, że nie jest zastępcą, aby nim dyrygować, jednak nie był w stanie. Znów przeklinał swój strach. Czy kiedykolwiek uda mu się postawić matce? Złapał królika z powrotem w pysk i udał się w stronę legowiska uczniów.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz