Od Żabiego Skoku CD. Pierzastej Mordki

Żabi Skok leniwie bawiła się małym kamyczkiem. Turlała go raz w lewo, innym razem prawo, nie mając nic lepszego do roboty. Strasznie jej się nudziło. Codzienna rutyna starszego członka klanu, nie była dynamiczna jak wojowniczy tryb życia. Jednakże zapewniała spokój Żabce, którego ta potrzebowała po tylu ciężkich przeżyciach. 
Kotka nie spodziewała się dzisiaj odwiedzin. Klan Wilka zmagał się z czerwonym kaszlem, więc Wróblowa Gwiazda był straszliwie zajęty, natomiast Leszczynowa Bryza pewnie był na polowaniu. Starsza westchnęła. Wolałaby mieć kocura przy sobie. Obawiała się, że wkrótce się zarazi, a kolejnej straty bliskiego by po prostu nie przeżyła. Była słaba. 
Przymknęła oczy. Żabka była najstarszym kotem w klanie. Jej czas mógł w każdej chwili nadejść, czego pewnie każdy pobratymiec był świadomy. Kotka czuła dumę, że dane jej było żyć tak długo i poczekać spokojnej starości. Wiedziała, że gdy jej czas nastąpi, będzie na niego gotowa. Jednak nie łatwo zostawić ukochany dom i rodzinę,  nawet jeśli nie była biologiczna. Klan Wilka nią był i wszyscy przyjaciele - ci żywi i ci, których ścieżka dawno pokryta jest gwiazdami. 
Dźwięk kroków przy wejściu sprawił, że Żabcia zwróciła pyszczek w tamtym kierunku. Córka Miedzianej Iskry stała w "progu", jakby się wahała.  
— Ciociu? - miauknęła, podchodząc nieco bliżej znajomej kotki. — Wiesz.... jak... no wiesz.... radzisz sobie po Miedzianej Iskrze? Ja.... okropnie. Nie mogę spać. W dzień mam ochotę na takie wspaniałe spanko. Śnię o rodzinie niemal codziennie, szybciej się męczę. Czy to już starość? Jak się zachowuje starszyzna? Nie chcę już teraz rezygnować z polowań i patroli. To daje mi... nadzieję.
Doskonale rozumiała wojowniczkę. Strata Miedzianej Iskry dotknęła wiele kotów, jednak każdy inaczej sobie radził w obliczu tej tragedii. Najgorzej byłoby trwać w niej samej.  Pierzasta Mordka straciła rodziców, na świecie pozostało jej jedynie starsze rodzeństwo i klan. Starsza nie mogła się postawić na jej miejscu, jedynie współczuć, gdyż rozumiała okropne emocje towarzyszące młodszej. Nie umiała pocieszać, ale zapewnić obecność mogła.
Poklepała ogonem miejsce obok siebie i zaczekała, aż Piórko na nim usiądzie. 
— Czuję się tak, jakby ktoś chwycił moje serce i je rozerwał, podeptał, rozbił. Okropne uczucie i mogę cię zapewnić, że nie raz poczujesz taki ból. Twoja mama była mi bliską przyjaciółką i nigdy o niej nie zapomnę. Tak jak ty. Pamiętaj, że ona i twój tata, obserwują cię ze Srebrnej Skóry. Możesz wyczuć ich obecność w snach. — miauknęła najdelikatniej jak umiała. — Piórko, masz jeszcze przed sobą wiele momentów w życiu. Nie pakuj się tak szybko do starszyzny. Jeśli poczujesz się samotna, to możesz mnie odwiedzać. Tak bardzo urosłaś. 
Pamiętała, jak Piórko obdarowała ją kwiatami, gdy była jeszcze maluchem, przebywającym pod opieką Miedzianej Iskry. Żabi Skok przyszła wtedy powitać kociaki. Wspomnienie troskliwej przyjaciółki wywołało znowu rozpacz z norki. Kotka zamrugała, żeby odpędzić łzy. Wytarła nos. Musiała zmienić jak najszybciej temat. 
— Dalej masz swoją hodowlę kwiatków? — zapytała wojowniczki. 

<Pierzasta Mordko? Jeśli chcesz, to możesz odpisać i zakończyć>