AMORPHINA

Autor grafiki: gruby_bebzol

OGÓLNE

AMORPHINA
*Poprzednie imiona: ///
Płeć: Kotka
Orientacja: Biseksualna
Przynależność: Samotnik leśny
Ranga: Samotnik

- - - -

Właściciel: v.itzvalley@gmail.com / v.itzvalley (dc)

CHARAKTERYSTYKA

APARYCJA

Opis ogólny - Amorphina to uosobienie eterycznego piękna, przypominając coś, co jedynie sam Klan Gwiazdy byłby w stanie ukształtować własnymi łapami. Jej smukła, zgrabna i elegancka sylwetka jest delikatna, a zarazem pełna siły i dumy. Długie, zwinne łapy samotniczki pozwalają jej stąpać po tym skażonym świecie z gracją i wdziękiem, jakby sunęła tuż nad samą ziemią, unikając dotknięcia jej. Głowa kotki jest zawsze uniesiona wysoko, zdobiona jedwabnym, spływającym futrem, nadającym jej wdzięku i elegancji. Czubek jej głowy zdobi para długich uszu, które przyozdobione są w dwa aksamitne puszki, nadając jej delikatności. Pyszczek śnieżnobiałej jest również drobny, zawsze spokojny, gdzie jedyną częścią kotki, która wykazuje jakiekolwiek emocje, to jej bladobłękitne oczy przyozdobione białymi rzęsami, przypominając szron na liściach w mroźny poranek Pory Nagich Drzew, które zawsze trzepoczą przy każdym spojrzeniu, niczym delikatne skrzydełka motyla. Nosek Amorphiny jest również drobny jak ona sama, taki malutki i różowiutki, wrażliwy na pyłki kwiatów. Poduszeczki jej łap są tego samego koloru co jej nosek. Ostatnim fragmentem Amorphiny jest jej ogon, długi i jedwabny, cały czas napuszony. Puchata, śnieżnobiała kita nie jest jedynie przedłużeniem jej sylwetki, a symbolem jej gracji, elegancji i królewskiego wdzięku, którego nie wstydzi się okazywać.

Cechy szczególne - Obojętny wyraz pyszczka. Pędzelki przy jej długich uszach. Różowy nosek i poduszeczki łap. Blade błękitne oczy z białymi rzęsami. Futerko przy łapach.

Kolor sierści - Biała (Liliowy dymny szylkret z ghostmarkings dzikim z akcentami z bielą)

Długość sierści - Długa

Kolor oczu - Niebieskie, bardzo blade

Problemy zdrowotne - Alergia na pyłki kwiatów

CHARAKTER

Amorphina to kotka o duszy cichej i spokojnej. Jest ona subtelna i dyskretna, ale nigdy niezauważona. Jej pyszczek zawsze nosi na sobie łagodny wyraz, nie pozwalając nikomu na odkrycie tajemnic, które skrywa głęboko w sobie. Dodatkowo jest ona obdarzona niezwykłą intuicją i nadzwyczajną inteligencją. Z tego powodu zdaje się, że kocica jest w stanie wyczuwać emocje innych niczym zapachy, szybko i bez trudu, jakby znała każdą myśl kota, bez potrzeby wypowiedzenia jej. Zrozumienie innych kotów nigdy nie było dla niej wyzwaniem, lecz zagadką. Łamigłówką, którą rozwiązywała nie z obowiązku narzuconego przez kogoś, a czystej chęci zrozumienia ich. Kotka zawsze zjawiała się wtedy, gdy była najbardziej potrzebna. Pojawiała się, gdy ktoś potrzebował samej obecności innego kota, ciepła i bliskości, ramienia, w które bliski bądź obcy mógłby się wtulić bez słów, ale nigdy nie potrafiła pocieszyć kogoś słowami. Słowa nigdy nie były jej mocną stroną. Potrafiła mówić spojrzeniem, takim spokojnym, głębokim i delikatnym, zdolnym uciszyć wszystkie zmartwienia i lęki kota, podczas gdy język jej plątał się w supeł, gdy miała coś powiedzieć. Te cechy sprawiają, że Amorphina to tajemnica, która jest niezależna od innych, czasami kapryśna, gdy źle wstanie z legowiska, ale nigdy okrutna. Okrucieństwo to coś, czego nie potrafiła okazywać. Będzie czuć współczucie, nawet gdy ten ktoś będzie rozrywać ją szponami, odbierając jej ostatnie oddechy, ale zamiast płakać i krzyczeć, ta go zrozumie, ta mu wybaczy. Wie, że to świat jest tym okrutnym.

MORALNOŚĆ

Amorphina nie kieruje się narzuconymi zasadami bądź regułami, nie kieruje się ona prostym podziałem na dobro i zło. Śnieżnobiała nigdy nie rani drugiego celowo, nie zniża się do zemsty, aby się komuś odgryźć. Odejdzie wtedy w ciszy i spokoju, powoli wycofując się z jego życia, gdy tę granicę przekracza więcej niż jeden raz. Amorphina to kotka pełna równowagi, potrafi wyczuć prawdziwy ból i cierpienie, czuwając nad nimi, i odchodząc od tych, których władza i pycha zaślepiła. Kocica zawsze stara się komuś pomóc, oferując swoje skromne rady, nieświadoma ich wartości. Wierzy w to, że każda z żywych istot zasługuje na drugą szansę, lecz nie zaufa komuś, gdy ten już raz zaufanie jej złamał.
Wiara jej to zupełnie inny temat. Nauczył ją o niej pewien kot, któremu jest bardzo wdzięczna za to. Złe duchy i Mroczną Puszczę odpycha, a każdy kot, który wspiera te złe dusze, powoli traci blask w jej oczach. Amorphina silnie wierzy w Klan Gwiazdy, codziennie modląc się do przodków, dziękując za każdy kolejny dzień, który miała możliwość przeżyć, dziękując za każdy posiłek, który świat tego dnia przyniósł, i dziękując za zdrowie każdego ze spotkanego jej kotów. Wie, że modląc się do nich, będzie w ich opiece.

CIEKAWOSTKI

- Amorphina to pacyfistka, przemoc jest ostatnią rzeczą, którą wybierze.

- Nie poluje ona dla zabawy.

- Często przebywa na terenach klanów, podziwiając je, jednak gdy jest proszona o opuszczenie ich, ona to zrobi. Nie będzie na ich terenach polować z szacunku do mieszkańców. 

- W dziwnych okolicznościach, Amorphina wykształtowała nawyk spania na stojąco w stresujących sytuacjach. Jeśli obecna sytuacja sprawia, że ta czuje się zagrożona, dla własnego bezpieczeństwa wybierze spanie na stojąco niczym koń. 

- Posiada ona nietypowe kolekcje dla kota o jej charakterze. Zbiera ona martwe owady, śmieci dwunożnych i kości, w szczególności czaszki. 

- Amorphina bardzo często się zatrzymuje i wpatruje w gwiazdy, nie odzywając się ani słowem. Nikt nie wie, czego ona w nich szuka. Może odpowiedzi na jej pytania? 

- Gdy światła samochodu na nią zaświecą, kiedy Amorphina będzie przekraczać drogę, ta stanie w miejscu wpatrując się w nie niczym sarna. 

- Głos: Kliknij mnie

UMIEJĘTNOŚCI

Poziom medyczny: Brak

Poziom wojownika: Brak

Słabe strony: 

- Długie futro, które łatwo złapać podczas walki przytrzymując kotkę w miejscu.

- Litość, którą stara się okazywać przeciwnikowi na polu bitwy, zawsze szukając odpowiedzi na pytanie “Dlaczego?”.

- Gęste futro, które po zmoczeniu długo się suszy i spowalnia ją w deszczu.

Mocne strony:

- Spryt i inteligencja, które umożliwiają jej wymyślanie idealnych taktyk.

- Zwinność, która sprawia, że każdy cios uniknie z prawie idealną precyzją i wyczuciem.

- Szybkość, która pomaga jej uciec przed każdym przeciwnikiem, gdy sprawy zaczynają brzydko wyglądać.

RELACJE

RODZINA

Ojciec - Ceiba - Niebieski srebrny pręgowany dziko z akcentami bicolor

Matka - Ravenea - Biała (Czekoladowy szylkret pręgowany klasycznie z bielą)

Rodzeństwo - Brak

Partner - Brak

Potomstwo - Brak

INNE

Kłos - Kremowy pręgowany tygrysio kocur o zielonych oczach, opowiedział Amorphinie o Mrocznej Puszczy i Klanie Gwiazdy. Wiele dla niej znaczy.

SZKOLENIE

Mentor - ///

Uczniowie obecni - ///

Uczniowie dawni - ///

HISTORIA

Historia Amorphiny to nie jest krótka bajka, którą można opowiedzieć w parę wschodów słońca. Jest to książka, która jeszcze nie została zakończona. Historia wielu kotów zaczyna się od momentu ich narodzin, ale w jej przypadku zaczęło się to dużo wcześniej, wiele księżyców przed jej powstaniem. To wszystko zaczęło się w miejscu, w którym każde wypowiedziane słowo odbijało się echem od ścian lasu, w miejscu, w którym mgła zdawała się skrywać wszystkie sekrety tego świata, a blask księżyca oświetlał futra przemykających cieniem kotów. To właśnie tam się spotkali Ravenea i Ceiba, na tej przeklętej polanie, gdzie każdy szept rozchodził się po niej całej. Ravenea jest delikatną kocicą, o duszy spokojnej i łagodnej, za to Ceiba to srebrzysto niebieski samotnik, którego ciało było zdobione pręgami. W przeciwieństwie do Raveney on nie był samotny. Ceiba żył w grupie kotów, której nazwę wypowiadał szeptem. Nie było to dobre miejsce. Przemoc tam była prawem, a litość słabością. Nie było tam miejsca dla łagodnych spojrzeń i miłych słów. Ceiba i Ravenea to przeciwieństwa, a jednak brutalność, która płynęła w żyłach kocura, nigdy nie odtrąciła kocicy od niego. Wręcz przeciwnie, sprawiło to, że ta zapragnęła mu pomóc. Ich spotkania stały się ich rutyną, ich sekretem, aż parka się w sobie nie zakochała. Rozmowa ta nie była łatwa, ale po wielu namowach zgodził się odejść od grupy samotników. Uciekł z ukochaną, gdy inni odwrócili wzrok, dla siebie samego i jej bezpieczeństwa. Razem z Raveneą zamieszkali na skraju klanowych ziem, tam, gdzie przemoc i cierpienie nie mogło ich dosięgnąć. Ceiba uczył się wszystkiego od nowa, niczym kociak. Nauczył się delikatności, jak żyć bez ciągłego gniewu, a nawet jak być ojcem, ale dlaczego musiał nauczyć się akurat tego? Może dlatego, że gdy dotarli oni na miejsce, okazało się, że pojawiła się mała niespodzianka w brzuchu partnerki, o której dowiedzieli się bardzo późno... Ale nie byli tym rozczarowani, a wręcz przeciwnie, byli uradowani. Z tej ciszy matki i odwagi ojca narodziła się Amorphina. Biała jak matka, o oczach błękitnych jak niebo. Od jej narodził każdy wiedział, że jest ona inna. Wolała obserwować niż mówić, słuchać niż działać. Od matki odziedziczyła łagodność i spokój, a od ojca siłę, ale nie tą która rani, ale tą, która pozwala jej wytrwać w tym świecie. Amorphina spokojnie dorastała pod czujnym okiem rodziców, a gdy osiągnęła dziesięć księżyców, postanowiła, że chce spróbować życia na własną łapę. Odeszła z domu o świcie, żegnając się z rodzicami. Tego dnia rozpoczęła swoją cichą przygodę. Wędrowała przez długi czas, szukając spokojnego i cichego miejsca do zamieszkania. Wtedy trafiła na kota, który przedstawił się jako Kłos. Był to kocur o siwym pysku i oczami, które potrafiły powiedzieć więcej niż słowa. Opowiedział Amorphinie o duchach, które czuwają nad żywymi. Określił ich jako Klan Gwiazdy. Powiedział, że to miejsce dla tych, co odeszli w pokoju. Opowiedział jej również o Mrocznej Puszczy, ciemnej otchłani, gdzie błąkają się ci, którzy wybrali rozlew krwi nad pokojem. Jego słowa pozostawiły głęboki ślad na duszy kotki. Nie przyjęła jego wiary od razu, powoli ją badała, zadając ciche i nieśmiałe pytania, ale Kłos był cierpliwy. Nie uczył jej modlitw lub tego, jak załatwić sobie dobre miejsce po śmierci. Nauczył ją tego, jak podejmować dobre decyzje. Jak żyć w pokoju z innymi, jak dbać, aby czynić dobro zamiast zła. Od tamtej pory, choć nigdy Amorphina nie zadecydowała się przyłączyć do jednego z klanów, w jej sercu zakiełkowała wiara, taka cicha i osobista, o której głośno nie rozmawiała, ale była ona niepodważalna. Teraz żyła spokojnie między klanami, obserwując i dostrzegając jak brudzą sobie łapy krwią. Zawsze się krzywiła na ten widok, wiedząc, że dusza ich zostanie ukarana po śmierci. Dla wielu mogło zdawać się, że to koniec jej historii, ale w rzeczywistości był to dopiero początek, bo gdzieś na skraju lasu, Amorphina stawia swoje kolejne kroki, szukając swojego idealnego miejsca.